dinsdag, 28 oktober 2003
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Topsalarissen aanpakken.

Waarom eigenlijk niet? In deze maatschappij bepalen buitenstaanders toch al decennia lang het salaris dat ik aan mijn personeel moet/mag betalen.

Buitenstaanders, namelijk de Vakbonden (van werkgevers en van werknemers) bepalen samen met de politici hoe hoog die bedragen mogen/moeten zijn. Plus nog heel veel secundaire bepalingen als werktijden, vakanties, omstandigheden, noem maar op. Alles vastgelegd in verplichte collectieve arbeidsovereenkomsten.

Topsalarissen van directeuren en commissarissen vielen tot nu toe redelijk buiten schot. Maar daar komt nu verandering in. Vooral nu naar buiten komt hoe hoog die bedragen soms kunnen zijn. Daarbij speelt jaloezie en afgunst een grote rol.

Als er onder die topfunctionarissen personen zijn die oneerlijk handelen of de boel bedriegen, kan en moet daar met de normale wet tegen worden opgetreden.

Hoe hoog een bepaald salaris wordt, is uitsluitend een zaak van de twee betrokken partijen: de persoon die misschien wil komen werken, en de eigenaar van het bedrijf die hem graag wil hebben. Althans in een vrije maatschappij, een toestand die wij nu al lang niet meer hebben.

Buitenstaanders, en ook de overheid, hebben daar niets mee te maken.

Persoonlijk vind ik die hoge salarissen van miljoenen euros per jaar en de nog hogere afvloeiingsregelingen niet netjes. Ook geloof ik niet dat één persoon dat echt ‘waar maakt’. Zeker niet als hij in een lopend bedrijf stapt. Voor iemand die een bedrijf uit het niets opbouwt, kan ik me dat nog voorstellen. (Bill Gates bvb.)

Maar het is weer een ingrijpen in het eigendomsrecht als een overheid zich daar mee gaat bemoeien en er wetten voor gaat maken.

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Vrijheid
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. Ivo schreef op : 1

    Hub schrijft: “ Topsalarissen van directeuren en commissarissen vielen tot nu toe redelijk buiten schot.” En dan vier zinnen verder “Als er onder die topfunctionarissen personen zijn die oneerlijk handelen of de boel bedriegen, kan en moet daar met de normale wet tegen worden opgetreden.”

    Voor mij heeft de Latijnse oorsprong van het woord “functionaris” via de Franse omweg van “fonctionnaire”, de betekenis van ambtenaar. (Voor Nederlanders is dat misschien anders.) Commissaris, voor Nederlanders is dat waarschijnlijk weer anders, doet mij onmiddellijk denken aan EG, euh sorry EU,-commissaris.

    Daar ligt de kiem van de oplossing.

    In dezelfde mate als de topsalarissen in de bedrijfswereld gerechtvaardigd zijn, in diezelfde mate zouden alle salarissen (en niet enkel de topsalarissen) in de overheidssector met onmiddellijke ingang dienen afgeschaft en met 80 jaar retroactieve werking dienen teruggevorderd (dwz dat ze teruggevorderd kunnen worden van de erfgenamen van die profiteurs).

  2. Ivo schreef op : 2

    CEO Pay — Normal or Unfair?

    Tibor R. Machan

    In my many years of trying to understand the free market economy I

    have

    been hampered by the simple fact that no such thing exists. Like ideal

    marriages, genuine free markets are mostly something we can conceive of

    and understand in theory but rarely encounter in the actual world.

    Yet, just as with ideal marriages, we can ask whether free markets, if

    they did exist, would be better for us all than, say, some other

    conception of economic life, such as mercantilism, socialism, the

    welfare

    state or communism? And we can also think through how near-free market

    systems operate, by reference to the pure free market ideal and various

    thought experiments, as well as the history of approximations.

    When comparing the merits of economic systems, it is necessary to think

    through what would happen if they existed in pure form. That way it is

    possible to propose various public policies based on the results of

    such

    comparative analysis.

    One thing about free markets is that in such a system to a

    considerable

    extent the consumer drives the economy. Sure, producers come in with

    big

    ideas but unless consumers decide to purchase their wares, producers

    will

    go under. Sure, advertising can help; yet even there no one has to

    response to ads – indeed, we encounter thousands of them we evidently

    ignore.

    Critics of the free market ideal maintain, however, that the system is

    largely rigged in favor of big greedy players, by which they tend to

    mean

    corporate managers and their clients, shareholders (investors,

    stockholders, or family members who own closed firms). Especially

    outrageous to such critics is the sizable salaries made by some CEOs

    and a

    few other company managers. Among these critics many hold that

    something

    must be wrong when such people can garner huge incomes, sometimes even

    when the company isn’t doing very well, while ordinary employers make

    but

    a fraction of what these folks rake in. This surely cannot be the

    result

    of mere consumer choices. There must be something corrupt or grossly

    unfair afoot, so critics tend to approve of various state – by which

    read:

    coercive – efforts to set things straight, make the system more fair

    and

    just.

  3. Ivo schreef op : 3

    vervolg

    Of course, there can be malpractice in any profession, including

    business

    and, indeed, big or very big business. We have witnessed much

    malfeasance

    throughout the history of the profession. Yet, misdeeds abound within

    all

    professions – medicine has its quacks or charlatans; education its

    indoctrinators and deadbeat scholars; politics its demagogues and petty

    tyrants. Virtue and vice tend to be pretty evenly distributed among

    the

    various different careers upon which folks can embark.

    Yet, most disparities in pay are driven by the free choices of

    consumers,

    up and down the line of the business community. This is akin to many

    other fields of work.

    Consider that orchestra conductors get much higher pay than, say, the

    violinists or viola players; the champion sluggers in baseball received

    far greater compensation than those who have meager showing on the

    field,

    let alone ball boys and others in the employ of those who own the team.

    There are only so many people in the professional sport, music, movie

    or

    book industries who are in wide demand, with the rest lagging far

    behind.

    The star system is nearly ubiquitous throughout the society and it is

    mostly due to how consumers of the various products and services choose

    to

    spend their resources.

    I know this from personal experience. I have authored nearly 25

    books,

    edited another 20, yet none has hit the big time, all the while around

    me

    I am fully aware of the best sellers listed every week in The New York

    Times Book Review section. My columns fetch me a pittance compared to

    what George Will or William Saffire earn. And it is all pretty much

    due

    to nothing more insidious than the fact that zillions of people want to

    read those other folks, while only a few hundred, maybe a thousand at

    most, are interested in what I produce.

    That’s life. Is it unfair? No, because none of those folks who do not

    purchase what I write owe me anything. If you aren’t owed the same

    consideration paid others, there is nothing unfair about the little you

    receive. (As a teacher, however, I do owe each of my students equal

    attention, since I made that promise when I signed up to teach them.

    Not,

    however, those to whom I made no such promise.)

    The free market, like life itself, isn’t about fairness. Yet, oddly,

    at

    the end of the day it comes closer to it than all the alternatives – no

    near-socialist system has ever managed to distribute power and wealth

    without some folks at the top getting the bulk of it and few ever

    having

    the chance to take their place. On that score, at least, the free

    market

    is far more fair – we all have a pretty good chance to get into the

    game,

    provided we keep at it.