donderdag, 15 januari 2004
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Socialistische Zekerheid

Een onvermijdelijk gevolg van het Socialisme is de scheiding van de samenleving in twee groepen; zij die belastinggeld (en de door belastinggeld gefinancierde ‘diensten’) consumeren en zij die belasting betalen (produceren).

Zoals de degradatie en ineenstorting van Socialistische landen over de gehele wereld overduidelijk hebben aangetoond (en nog steeds doen), worden zij die betalen uiteindelijk altijd overweldigd door zij die consumeren. En aangezien de betalers meer en meer worden gedwongen om deel te nemen aan het consumeren, kan ook een hybride vrije/socialistische maatschappij op de lange termijn niet blijven bestaan.

Socialisme is een politieke vorm van kanker waarin één subsidieprogramma uiteindelijk hetzelfde effect op een land heeft als één kankercel op een lichaam. Het probleem met beide ziekten is dat zij een eigen leven gaan leiden, onafhankelijk van hun gastheer. Elk ooit door de overheid ingesteld subsidieprogramma zal vroeg of laat uitgroeien tot een herverkiezingsvehikel voor politici die zullen roepen: “Stem op mij en wij zullen ook voor jou zorgen!”

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Politiek
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. Mira schreef op : 1

    Dit vind ik nogal stemmingmakerij zonder inhoud, Rob. Het socialisme verdeelt mensen *niet* in belastingbetalers en belastingconsumenten. Iedereen betaalt belasting (denk aan 17% BTW) en iedereen consumeert (water, riool, wegen, onderwijs, enz.)

    Het socialisme verdeelt wel mensen in degenen die beleid maken en degenen die erdoor in hun vrijheid beperkt worden, maar dat geldt evengoed voor alle politieke regimes, behalve het libertarisme, dat nergens op aarde bestaat.

  2. Marick schreef op : 2

    Beste Mira, ik ben het helemaal met je eens als je zegt dat iedereen belasting betaald, maar waar in dit stuk op gedoeld wordt, is het meer betalen dan ontvangen. Pas dan ben je producent en anders consument.

    Rob heeft helemaal gelijk wanneer hij zegt dat het veranderen van deze verhouding, van meer consumenten dan producenten, voor een uiteindelijke instrorting zorgt, het geld moet immers ergens vandaan komen.

    Dus als hij zegt dat het net is als een kanker gezwel, dan kan ik mij daar helemaal in vinden. Het begint met een riool stelsel, dat van een beetje belastinggeld is betaald, waaraan dus de meesten hebben meebetaald. En het eindigd bij werkloosheidsuitkeringen die betaald worden door de werkenden aan de niet werkenden, om dat dan ook vooral niet te gaan doen.

    Zo komen er steeds meer mensen die geld kosten i.p.v. opbrengen. Het logische gevolg hiervan is dat het geld op raakt.

  3. Albert Spits schreef op : 3

    Ik vrees, dat Mira ongelijk heeft. Er bestaan wel degelijk libertarische systemen, denk maar aan Andorra en Bermuda om maar een paar te noemen. De meeste politieke regimes zijn inderdaad collectivistisch tot zeer collectivistisch en worden geleid door carrierepolitici evenals de onze. Vandaar dat ik pleit voor een vervanging van massademocratie voor een vorm van bestuursplicht via rotatie voor alle burgers. Zodoende wordt niet alleen het bestuur dichter bij de burger gebracht, maar zijn de burgers het bestuur. Net zoiets als juryplicht zoals die bestaat in landen met een jurysysteem. Wat betreft de BTW (19% nu, dat betaalt uiteindelijk de producerende burger en niet de consumerende burger. Want een uitkeringsgerechtigde produceert niets en consumeert alleen maar. Dat is niet de schuld van degene die de uitkering ontvangt, maar van onze huidige collectivistische verzorgingstaat.

  4. Mira schreef op : 4

    Geld komt nergens vandaan en raakt niet op. Geld is maar een symbool. Welvaart dient gemeten te worden aan goederen en diensten, niet geld.

    In een vrije markt zullen meer mensen werk kunnen vinden, maar je houdt toch altijd niet-productieve mensen over. Kinderen, ouderen, zieken, gehandicapten en schlemielen blijven steun nodig hebben. Particuliere liefdadigheid zal deze mensen veel efficienter onderhouden dan uitkeringen.

    De verzorgingsstaat kan voor twee redenen de onproductieve mensen niet blijven opvangen:

    1. Vanwege het lage geboorte- en immigratiecijfer zijn er steeds naar verhouding minder productieve mensen;

    2. Het ambtelijke apparaat verkwist een gigantische hap uit de productiviteit, om van nopen tot corruptie niet te spreken.