vrijdag, 13 februari 2004
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Mentaliteit en asielbeleid

In de NRC van gisteren, 12 februari, stond een stukje van Gerrit Komrij. Hoewel hij niet mijn meest geliefde schrijver is, was dit stukje zeer illustratief voor de toestand in Nederland.

Hij schreef als voorbeeld, met feiten gestaafd, hoe ambtenaren omgaan met mensen die in een vakantiewoning wonen.

De mentaliteit die daaruit spreekt, geldt echter ook op allerlei andere gebieden.

Veel mensen wonen in een zogenaamde vakantiewoning. Dat zijn woningen waar je niet gewoon mag wonen.

Die zijn er natuurlijk in allerlei soorten en kwaliteiten. Ook bouwvallen waarin wonen gevaarlijk is. Maar het merendeel is duizenden malen beter dan woningen waarin in andere landen mensen gewoon wonen. Het zijn volwaardige woningen, die alleen geen vergunning van de ambtenaren hebben.

Ambtenaren gaan dus controleren of de mensen er misschien echt wonen. Daarvoor klimmen ze over hekken en spieden wat de bewoners aan het doen zijn. “Wonen” ze of “recreëren” ze? En hoeveel dagen per jaar? Waar is hun hoofdwoning? Kunnen we ze er misschien uitzetten?

Het is een manier om te helpen de woningnood in stand te houden en daarmee de baantjes van een aantal ambtenaren.

Komrij vraagt zich dan ook terecht af hoe een volk van zelfgenoegzame robots en rubberen christenen, van verklikkers, verraders, loerders, controleurs kan omgaan met een echt probleem zoals de asielzoekers.

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Overheid
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. Ivo schreef op : 1

    Zowel voor de verklikten, verraden, beloerden, gecontroleerden als voor asielzoekers gaat het erom om een leefplaats te vinden.

    Leven mag toch niet van de overheid.

    Eerder deze week, wees ik erop hoe het in de Zuidelijke Nederlanden mogelijk is voor een minister van een der aldaar ingestelde goevernementen om geen belastingsaangifte te doen.

    Begin jaren ’90 werden een aantal Zuid-Nederlandse rekeninghouders bij de Kredietbank-Luzemburg verklikt aan de Zuid-Nederlandse “fiscus” door een ex-werknemer van de bank. Al deze beloerden hebben inmiddels een minnnelijke schikking getroffen met deze “fiscus”. Het Zuid-Nederlandse goevernement heeft dus geen “schade” geleden (alsof het dat zou kunnen).

    Vandaag meldt de krant De Standaard

    www.standaard.be…

    echter dat het Brussels parket er nu niks beter op heeft gevonden dan om 35 (ex-) bestuurders en werknemers van de Kredietbank Zuidelijke Nederlanden en Kredietbank Luxemburg voor de correctionele rechtbank te dagvaarden wegens opzetten van ‘constructies’ waardoor de verklikten zich tegen die diefstal konden beschermen.

    Wie is het ook weer die parketmagistraten betaalt?

  2. Hugo J. van Reijen schreef op : 2

    Het uithollen van de eigendom door middel van zogenaamde bouwvergunningen is een ongunstige zaak.

    Evenals het uithollen van de eigendom door te bepalen dat men in bepaalde woningen slechts zoveel dagen per haar mag vertoeven. Het is niet duidelijk wat de overheid hiermee te maken heeft.

    Toen ik nog in Amsterdam woonde, kwam er bij mij een ambtenaar op bezoek die mij vertelde dat ik mijn huis niet ten dele als kantoor mocht gebruiken. Deze ambtenaar zwierf al jaren door de stad om personen op te sporen die illegaal een kantoor of praktijk aan huis hadden. Hij vertelde mij eveneens dat hij er nog nooit in geslaagd was, een dergelijk kantoor te sluiten, want in den vervolge zou "mijn kantoor worden gedoogd." Is voor de mens een zinlozer en inhoudslozer bestaan denkbaar dan dat van deze ambtenaar ?