vrijdag, 7 mei 2004
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

“Ons leger martelt niet!”


Natuurlijk komt dat bij ons niet voor. Onze soldaten in Irak martelen niet. Ze hebben trouwens geen gevangenen die ze kunnen martelen!

Maar was er onlangs niet een klein berichtje dat er door onze jongens wel op onjuiste wijze zaken gedaan werden met aannemers? En waren een aantal van onze soldaten in de Antillen ook niet betrokken bij drugshandel?

Natuurlijk zijn deze zaken van een heel andere orde dan het martelen in Irak waarover de laatste dagen zulke schokkende berichten in de openbaarheid kwamen.

Maar ook Nederlanders hebben zich in het verleden schuldig gemaakt aan martelingen.

Direct na de bevrijding in 1945 werden NSB-ers en andere landverraders opgepakt en ergens opgesloten. Er werden vrouwen kaalgeschoren en anderen moesten met tandenborstels de straat vegen, om maar een paar bekende gepubliceerde gevallen te noemen. Over erger zaken werd in die tijd alleen maar gefluisterd.

Meer bekend zijn ook de afkeurenswaardige gedragingen van Nederlanders in Indonesië.

Het is belangrijk te stellen dat deze handelingen totaal af te keuren zijn. De personen die ze bedrijven, zijn schuldig en moeten gestraft worden. Maar om over een soort nationale schuld te praten, is onzin.

Net zo goed als het onzin is om “de” Amerikanen de schuld te geven dat ze gevangenen martelen.

Natuurlijk zijn alleen de daders (in de meest ruime zin) verantwoordelijk voor die martelingen. Je kunt je nog afvragen in hoeverre ook degenen verantwoordelijk zijn die de soldaten die oorlog in gestuurd hebben. Die kunnen weten dat alle soldaten niet even sterk zijn en er even goed tegen kunnen dat zowel hun makkers als onschuldige burgers (collateral damage!!!) gedood worden. Kan het zijn dat zwakkere soldaten gemakkelijk tot die wandaden komen? Of tot zelfmoord?

In ieder geval is géén oorlog het beste om dit te voorkomen. Om te beginnen niet meedoen aan oorlogen waar je niets mee te maken hebt. Ook niet onder de naam van “vredesmissies”.

————————————

Een uitstekende analyse over martelingen van Jacob Hornberger:Imperial Shame for America at Abu Ghraib

Kunt u lezen op de site van LIBERTARIAN INTERNATIONAL:

www.libertarian.to/N…

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Terrorisme
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. Hans schreef op : 1

    Neem 100.000 nederlanders. Daarbij zit altijd een groepje rotte appels. Verbazing lijkt me dus inderdaad niet op zijn plaats.

    Jammer alleen dat collectieve groeperingen de "martelingen" gebruiken om de schuld bij het gehele westen te leggen. Dat is het gevaar

  2. hugo van reijen schreef op : 2

    Het zou interessant zijn, een studie te maken over de psychologie van de beroepskeuze soldaat.

    Vaderlandsliefde zal hierbij vermoedelijk een zeer bescheiden rol spelen. Zucht naar avontuur vermoedelijk een wat grotere rol. Ik vermoed dat het leger bij de recrutering van het potentiele kanonnenvlees weinig voorlichting geeft over alle nadelen van het soldaat zijn. He voordeel is natuurlijk dat men uit een gewapend conflict als gedecoreerde held tevoorschijn kan komen. Als men het al overleeft wellicht zonder een been of een arm en alleen met wat nachtmerries, maar dat is natuurlijk inbegrepen bij de beroepskeuze. Hoe zinvol is een leger nog voor Nederland?

  3. Tony schreef op : 3

    Ik neem dan ook aan dat de schrijver vind dat Amerikanen zich niet hadden moeten bemoeien met Europa in de oorlog tegen de Nazi’s.

    Aangezien we mede daardoor nu niet verblijven in Nazi-Europa (of zelfs erger) mag natuurlijk geen argument zijn.

    Het is toch opvallend dat iemand die vind dat onderdrukte, of ingevallen landen niet geholpen moeten worden door "buitenstaanders", tegelijkertijd wel een moraliserend oordeel heeft over het kaalscheren van vrouwen die mede dankzij hun landsverraad verantwoordelijk zouden zijn voor talloze doden onder het Nazi-regime.

    Een typisch "linkse" houding van oordeel over mensen die willen ingrijpen, en medelijden met daders.

  4. hugo van reijen schreef op : 4
    Hugo J. van Reijen

    Het gaat er niet om dat NSBers na de oorlog niet aan de juiste procedure onderworpen mochten worden.

    De behandeling diende echter binnen de officiele procedure te vallen en op grond daarvan was het niet acceptabel dat deze personen door een soort volksgericht kaal geschoren werden of in de Scheveningse gavangenis over de balustrade geduwd werden, zoals gebeurd schijnt te zijn.