Doorsturen
Printen
En dat is eenvoudig aannemelijk te maken met een klein beetje natuurkunde. Nu ben ik geen fysicus, maar ik weet genoeg van invloeden (krachten) op een lichaam (individu, organisatie, land) om een poging te wagen.
Wanneer een individu [1] iets wil, en hij richt zijn aandacht en inspanning daarop (kracht) bestaat er een grote kans dat hij z’n doel bereikt. Natuurlijk zijn er invloeden van buiten die hem kunnen weerhouden, maar het grootste gedeelte van de dag bewijzen wij zelf dat dit waar is. Ik wil opstaan en ik sta op. Ik wil een boterham met jam, en ik pak, maak, eet een boterham met jam enz. Onze dag is gevuld met duizenden besluiten om iets te doen, en dat doen we dan ook.
Een huwelijk [2] is een van de kleinste democratische eenheden die we kennen. Er zijn huwelijken waarin een van de partners de ander overheerst, maar de bedoeling is toch meestal, om samen in gelijkwaardigheid door het leven te gaan. De twee partners bepalen samen waar het huwelijk ‘heen’ gaat. Toch is het niet zo dat beiden altijd exact het zelfde willen. Door overleg kan er echter een richting gekozen worden, die voor beiden acceptabel is. En zolang de richting van beiden min of meer overeenkomt, is er in elk geval vooruitgang (de ‘resultante’). Pas wanneer de partners volledig tegenover elkaar komen te staan, wordt het touwtrekken. Het huwelijk staat dan stil, en vaak is het resultaat een scheuring en beide ex-en gaan elk zijn of haar eigen weg.
Elk groter ‘lichaam’ (voetbalclub, schoolbestuur, bedrijf etc) kan alleen maar vooruitgang boeken, in welke richting dan ook, zolang alle betrokkenen zoals dat heet ‘de neuzen de zelfde kan op hebben staan’. Dat wil niet zeggen dat iedereen exact het zelfde moet willen, maar wel dat de belangen voldoende overeenkomen om samen een bepaalde kant op te gaan. Wanneer een individu echt iets héél anders wil, dan zal hij op een gegeven moment de club verlaten of, in een bedrijf, ontslagen worden of ontslag nemen.
Door geboorte zijn we, ongevraagd en automatisch, lid van de het “volk van Nederland”. De staat stelt zich als doel om ervoor te zorgen dat er “niemand uit de boot valt”. Behalve door emigratie, is er geen mogelijkheid om dit lidmaatschap op te zeggen. Het is werkelijk een verbintenis “tot de dood ons scheidt”.
Maar hoe wordt nu de koers van Nederland [3] bepaald? Voor een deel door het algemeen kiesrecht bijvoorbeeld en waarschijnlijk in nog veel belángrijker mate, door de diverse politieke clubs, belangenverenigingen en lobby-clubs. En elk van die clubs heeft om te beginnen het beste voor met zichzelf! Aan alle kanten wordt er getrokken en geduwd aan de democratie. Iedereen mag meepraten. Uiteindelijk leidt dat tot een compromis waarin “iedereen zich kan vinden” (poldermodel), of eigenlijk beter geformuleerd, waarin er zó weing verandert, dat de tegenstanders hun verweer stoppen.
Zoals in het derde plaatje duidelijk te zien is, zorgen alle krachten met hun vaak tegengestelde richting ervoor dat er hoe-dan-ook nauwelijks nog iets kan veranderen en dat er niets meer echt beweegt! Natuurkundig: er zijn veel verschillend gerichte krachten maar de resultante van al die krachten is ongeveer nul!
En dat is wat we in nederland kunnen zien. Of er nu een ‘links’ of een ‘rechts’ kabinet zit, eigenlijk maakt het nauwelijks iets uit. Pas wanneer 62% van de mensen duidelijk één kant op wil, gebeurt er werkelijk iets: EU-NEE!
Daarom werkt democratie alleen wanneer we allemaal de zelfde kant op willen. De minderheid heeft dan pech, en wordt in de vaart der volkeren meegesleept. Kortom, Als democratie werkt, dan is het onrechtvaardig tegenover hen die iets anders willen, maar wel mee MOETEN doen. Als het niet werkt – en dat is meestal – dan komt niemand echt aan z’n trekken. Iedereen doet vreselijk z’n best, spant zich in om het geheel zíjn kant op te bewegen, maar aan de andere kant zijn anderen net zo hard bezig om elke vooruitgang weer ongedaan te maken. Wat een energie verspilling!!! Er wordt heel veel kracht gebruikt, maar er is nauwelijks beweging of ontwikkeling!!
Dat is dan ook de reden dat individualisme veel beter werkt. Iedereen stopt z’n energie (en geld) in díe dingen die voor hem belangrijk zijn. Er zijn altijd gelijkgezinden te vinden, en op basis van vrijwilligheid doen mensen dingen samen. Gaan de wegen weer uit elkaar, dan zoeken mensen nieuwe associaties en verbanden. De energie die iemand investeert, leidt ergens toe, en in plaats van elkaar bestrijden en tegenhouden, is iedereen vrij om z’n energie positief en voor ontwikkeling en vooruitgang aan te wenden.
Een lichaam waar aan alle kanten aan getrokken wordt gaat, hoe sterk het ook is, vanzelf kapot. Gelukkig is ons EU-burgerschap voorlopig nog even afgewend! Stel je voor, dat we met 450 miljoen mensen de Europese Eenheid moeten “besturen”. De belangen in Europa zijn nog meer verschillend en vliegen werkelijk alle kanten op. Het zou geen lang leven beschoren zijn. En waarom dan een huwelijk aangaan, als je nu al weet dat het weer tot een scheiding gaat komen? Waarschijnlijk met veel verdriet en geweld! Dan is het toch veel beter om, op basis van vrijwilligheid, een eindje met elkaar op te lopen, als dat zo uitkomt!
Loading ...
maken is ten eerste om de huidige machthebbers op hun woord te geloven als ze beweren dat wij momenteel in een ‘democratie’ leven, en ten tweede door te denken dat een ‘democratie’ sowieso tot een grote overheid zal leiden (omdat de huidige nep-democratieën een grote overheid hebben). De oplossing is dan (en die hoor ik zowel bij jou als bij libertariërs in Canada en de VS) dat ‘de overheid’ niét te democratisch moet zijn en beperkt moet blijven. De vraag wié die overheid dan gaat vormen, hoe die overheid moet werken, binnen welke grenzen die overheid moet blijven; dat is allemaal een grote blinde vlek en daar wordt blijkbaar vertrouwd op een soort bovenmenselijke elite die dan in die overheid moet gaan zitten. 
Goed artikel, maar ik denk dat we daar in de praktijk nog lang op kunnen wachten. Het beste zou natuurlijk zijn een libertarische (of op z’n minst redelijk liberale) grondwet, en dan maar hopen dat de democratie op zo’n manier "werkt" dat die grondwet nooit verandert. Maar ook dat zal nog wel een "tijdje" duren.