vrijdag, 9 september 2005
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

De Zaak Nienke Kleiss

De zaak Nienke Kleiss is ondertussen een hot-item in de pers. Beschuldigingen, ontkenningen, ontkennen dat er ontkend is, kortom: een enorme soap.

Het is alleen jammer dat iedereen, vooral ook de media, voorbij gaat aan het échte probleem.

En dat echte probleem is de véél te hechte banden tussen politie en justitie. Politie en justitie worden altijd in één adem genoemd, maar zijn toch echt verschillende instanties met verschillende taken.

De politie hoort boeven te vangen, bewijs te verzamelen, een proces verbaal op te stellen, en dat met een mooie strik er omheen dan aan justitie voor te leggen. Die op hun beurt gaan kijken óf het geheel van de politie goed genoeg is om aan een rechter voor te leggen.

De rechter is dan uiteraard onpartijdig, luistert naar de Officier van justitie (OvJ), luistert naar de verdachte, en doet een uitspraak. Simpel toch?

In de praktijk gaat het al aan het begin fout. De OvJ wordt direct al betrokken bij het onderzoek van de politie. Hij verliest daarmee al in het begin de objectiviteit, de politiemensen worden immers collega’s. En collega’s val je niet zo snel af. Fouten van de politie worden dan dus sneller met de mantel der liefde bedenkt, of zelfs verzwegen zoals in het geval Nienke Kleiss.

Maar het is nóg gekker. Want diezelfde OvJ zit ook in hetzelfde gebouw als de rechter. Ze zitten vaak dagen achtereen in dezelfde rechtszaal, eten dezelfde broodjes kroket in dezelfde kantine, delen hetzelfde kopieerapparaat, ook dáár is dus een vorm van collegialiteit. Waarmee verdachten per definitie in het nadeel zijn.

Tenzij die verdachten zich laten bijstaan door een advocaat van één van de grote, gerenommeerde kantoren. Die advocaten zijn namelijk, geloof het of niet, zelf óók weer collega van de rechter. Wij kennen namelijk het systeem van “plaatsvervangend rechter”, waarbij advocaten en OvJ’s regelmatig worden ingezet als rechter. Hier wordt overigens dankbaar gebruik van gemaakt, vooral door verzekeraars en multinationals. Die weten exact welke advocaat tevens rechter is. Zo zorgen ze regelmatig voor de leuke situatie dat twee kantoorgenoten rechter en advocaat zijn in één civiele zaak. Als advocaat van de tegenpartij weet je dan van tevoren: dit is kansloos. Ga je er toch tegen in dan kun je als advocaat trouwens je verdere carrière wel vergeten. De advocatuur heeft namelijk haar “eigen” rechtsspraak, het tuchtcollege, en dat is uiteraard op de hand van diegenen die het betalen: de grote kantoren.

Ondertussen begint het er dus op te lijken dat alle handen elkaar aan het wassen zijn. En de burger en/of verdachte? Die stond erbij en keek er naar terwijl hij hoe dan ook veroordeeld wordt. Want dát is het sturingsmechanisme van Donner’s ministerie: het gaat om procentjes, om aantallen. De praktijk telt niet op het Haagsche ministerie van justitie, het gaat om de juiste getalletjes op de juiste plekjes van de Excel-spreadsheetjes.

Een OvJ die te veel seponeert omdat hij de kwaliteit van de hem aangeboden zaken niet goed genoeg vindt, krijgt op zijn kop. Een OvJ die alles en iedereen vervolgt, en zó veel veroordelingen binnen haalt krijgt een schouderklopje. Met de groeten van Microsoft Excel.

De rechter zit erbij en kijkt ernaar, maar is voor het leven benoemd. Daarmee heeft hij een schijn van onpartijdigheid, maar ook een gebrek aan noodzaak om iets te doen aan misstanden. Hij zit immers toch wel goed, en na ons de zondvloed, toch?

Een rechtsstaat? Nederland? Nee. In de verste verte niet. En zo lang de traditionele partijen aan de macht zijn zal niemand daar ook maar iets aan kunnen veranderen.

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Rechten
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. Vlad Tepes schreef op : 1

    en vergeet niet dat dit ‘gerommel’ ook nog eens extra slachtoffers veroorzaakt omdat daders hierdoor langer op vrije voeten blijven dan achteraf nodig blijkt.

    in geen enkel land zal het de rechtshandhaving perfect zijn, maar die in nederland maakt het wel heel erg bont. zeker voor een west-europees land.

    en consequenties? die zijn er niet voor de poppetjes. die worden hooguit weggepromoveerd. in nederland betekent het schuldig bevonden worden aan dit soort praktijken dikwijls zelfs een goede carriere-move.

  2. piojo schreef op : 2

    De Democratie is ziek! De (on)rechtstaat gaat gewoon door met kromspreken wat al recht is.

  3. Bertus schreef op : 3

    Was het niet de billendokter Lubbers, die in een nog niet zo ver verleden de woorden sprak: "Nederland is ziek"?
    Goh, dat die man dat toen al zag! Misschien kan hij het Donner nog eens uitleggen?

  4. Leo Kuijpers schreef op : 4

    Helemaal mee eens. De verstrengeling van functies gaat echter nog veel verder. Ook een burgemeester kan, in het driehoeksoverleg met de officier van justitie en de politiechef, de afhandeling van strafzaken beïnvloeden. Dit opent mogelijkheden om politieke of zakelijke tegenstanders pootje te haken. Wanneer, zelfs in een zeer ernstige zaak als de Schiedammer Parkmoord, ontlastend bewijs is weggemoffeld met medeweten van zoveel betrokkenen, dan kan dat slechts bestaan wanneer dit in vele "gewone zaken" reeds geruime tijd de heersende cultuur bij politie en justitie is. Onterechte veroordelingen in minder ernstige zaken berokkenen echter ook zeer veel leed bij onschuldige mensen. Om nog te zwijgen over onterechte maatregelen die zij vaak moeten accepteren om van de zaak af te zijn.

  5. petrus schreef op : 5

    geef iemand een uniform,of een mandaat,
    en je ziet de gekste dingen.
    aan de top zit toch steeds iemand
    die zich eruit lult.
    wel verantwoordelijk,
    maar scheiding der machten.
    weet zelfs niet "tot wie zich te wenden"