Nu ben ik wel van mening dat er vaak meer speelt in de wereld, dan op het eerste gezicht lijkt (dat heb ik ergens op een ouwe papyrusrol gelezen . Deze malloten helpen helaas bepaald niet om dat duidelijk te maken.

Een artikel zit er met betrekking tot dit onderwerp echt niet in. Mijn kennis is dusdanig dat ik mij pijnlijk bewust ben van mijn beperkingen. Mijn expertise ligt niet op het gebied van de Macro-economie, laat staan groeitheorie. Misschien dat het libertarisch centrum Pelkmans, of een vergelijkbaar econoom, eens wil uitnodigen om er iets over te zeggen? Dan kom ik zeer zeker.

Dat de meerwaarde van de EG [ik spreek liever over de EG dan de EU, omdat het die eerste is die een supranationaal karakter heeft en zich richt op markten en herverdeling], of beter gezegd de prestaties van de EG een belangrijk onderwerp zijn ben ik direct met je eens. Dat het werk van Batter getiteld "How much does the european union cost Brittan" daat een bijdrage aan levert lijkt mij zeer onwaarschijnlijk. Omdat je dat paper zo een warm hart lijkt toe te dragen zal ik er nader op ingaan.

Ten eerste is het paper als maatstaf voor een uitspraak over de wenselijkheid van de EG [Batten noemt de EU, maar bedoelt duidelijk de EG] ongeschikt vanwege de onderzoeksvraag die zij tracht te beantwoorden, nl. of de EU het VK meer oplevert dan het kost. Handel kan voor bepaalde groepen altijd netto nadelig zijn. Hoewel politiek relevant, is dat voor de vraag of handel de welvaart verbetert hoogstens een beperkte maatstaf, omdat het een herverdelingsvraagstuk betreft. Door zich op een deel van de EG te richten in plaats van de EG als geheel, kunnen herverdelingen de conclusie van Batten vertekenen.
Ten tweede schort er nogal wat aan de gebruikte methoden. In zijn onderzoek naar de kosten van de EG gaat Batten niet eens in op het waarom van zijn methoden, maar een globale lezing maakt e.e.a. snel duidelijk. Kosten zijn voor Baten de uitgaven (tarieven, BTW, directe bijdragen verminderd met wat het VK terug krijgt), de kosten van het CAP in termen van te hoge prijzen, niet nader onderbouwde kosten van het CFP, compliance costs met betrekking tot de EU regulering, de kosten van de euro, de eurofighter (is niet eens van de EG, maar een multilateraal project) en Galileo. De baten van de EG worden afgeleid van de ontwikkeling van de britse handelsbalans van 1973 tot 2005.
Maar kunnen deze gegevens ons werkelijk inzicht geven in de effecten van de EG? Nee, natuurlijk niet. Uitgaven zijn niet gelijk aan kosten, zodat daar een correctie moet plaatsvinden. Batten besteed ook niet al te veel aandacht aan de voordelen van de EG. De voordelen van de EG, voor zover zij bestaan, zullen vooral met de werking van verschillende markten te maken hebben. Een dergelijk effect zal niet of nauwelijks naar voren komen in de handelsbalans, terwijl juist de werking van markten een niet te onderschatten belang is voor de burgers. Belangrijker nog is dat Batten geen enkele correctie toepast zodat de normale ontwikkeling van de handelsbalans zonder EG niet duidelijk wordt. Een meer gebruikelijke maatstaf is bijvoorbeeld de groei van het BNP, onder meer toegepast in onderzoeken naar het schadelijke effect van het CAP (enkele procenten groei jaar op jaar en 0,2% structureel, hetgeen echt een heleboel is).
Kortom, hoewel er genoeg bewijzen zijn dat de bepaalde delen van de EG zeer schadelijk zijn voor de welvaart van de burgers, maakt het vodje van Batten daar geen onderdeel van uit.
Een boek dat ik je ten sterkste aanraad vanwege de relatieve toegankelijkheid en de non-technische aanpak is Jacques Pelkmans, European Integration: Methods And Economic Analysis. De nieuwste druk is van september 2006. Het boek geeft een evenwichtig beeld van de verschillende aspecten van de EG vanuit economisch perspectief. Pelkmans lijkt mij geen eurofiel, maar zo goed ken ik de man ook niet. In ieder geval geeft het je een gedegen basis om vanuit de economische inzicht te krijgen in de voor- en nadelen van de EG, alsmede de sterke en zwakke punten. [Pelkmans gaat heerlijk tekeer tegen de CAP en de structuurfondsen / regiofondsen].

Als je dan hard constateert dat de landen zelf ook de boel nog eens flessen, zo te zien Slovenië voorop, althans bij de onderzochte deelgebeiden, is het streven om misstanden aan te pakken loffelijk, maar bij voorbaat gedoemd te mislukken. Er is gewoon niet genoeg animo voor, omdat de persoonlijke belangen van de diverse betrokkenen te groot zijn. Daarbij zou het ook zomaar zo kunnen zijn dat men niet meer kan stoppen, omdat inmiddels iedereen wel iets van iedereen weet, zodat niemand meer iets kan zeggen zonder zelf door de mand te vallen.

De formele doelstellingen van een dergelijk instituut zullen altijd ondeuit gehaald worden door het eigenbelang van de leden. Wie dat na de ervaringen met de EU tot nu toe nog met droge ogen durft te ontkennen heeft boter op zijn hoofd. Opheffing is m.i. de enig juiste conclusie, maar daar zijn wij als NL te klein voor. Dus moeten we maar uittreden, en met een boog om dit rottende en stinkende instituut heen lopen.

Ter verduidelijking:
Niet België heeft die grondwet geratificeerd, de mening van de Belg is helemaal niet gevraagd, de overgrote meerderheid is zelfs ‘tegen’ maar de politieke corrupte kaste heeft geratificeerd met het doel in de nabije toekomst daar postjes te kunnen verwerven en meedoen aan het decadent profitariaat.

Ik ga er van uit dat de hele expeditie "geslaagd" is, als in de vergelijking de opbrengst groter is dan de kosten.

Als je er mee bezig bent, kom je al vlug tot de conclusie dat het tegendeel het geval is. Het kost meer dan het opbrengt. Ik hoop daar nog op terug te komen zodra de discussie met de senator definitief is afgelopen.

De conclusie dat je er zo snel mogelijk mee moet stoppen is voor mij zeer logisch. Het blijft anders goed geld naar kwaad geld gooien.
Al heeft NvdB gelijk dat je daarvoor ook de andere alternatieven zou kunnen bekijken.
Misschien wil NvdB die andere (reeele?) alternatieven een noemen en waarderen?
Misschien een artikel waard?

Dat de EU nu niet (zou) werk(t)(en) is al relatief aan een waarde. Dus de conclusie kan dwingend volgen als je de waarde die relatief is aan het is-statement gelijk is aan de ought-conclusie. Voeg een andere waarde in (waarschijnlijk een van de waarden van de eurofielen) en je komt tot een andere conclusie.

Dat de EU weer over de markt zou moeten gaan is al problematisch omdat in de EU landen markt en politiek al ernstig (waardeoordeel!) met elkaar verweven zijn. Politiek en markt zijn voor elkaar inwisselbaar en synoniemen.

Misschien moet iemand maar wat meer van die legale pilletjes afblijven zoals valium, prozac, ritalin en wat nog niet allemaal meer, slaap verder

Ik vind het op z’n minst intressant waarom ze de symbolen kiezen die ze kiezen en waar deze voor staan.