Doorsturen
Printen
Hoe vaak hoor je niet iemand roepen in de media dat de hedendaagse ‘hufterigheid’ veroorzaakt wordt door de individualisering? De mensen zijn niet meer bereid elkaar te helpen, men denkt alleen aan het eigenbelang, is egocentrisch en egoïstisch, etcetera. En dit alles is dan zogenaamd op het conto te schrijven van de individualisering. Dit is echter een enorm misverstand.
Maar, het is juist niet die verguisde individualisering die deze maatschappelijke trend heeft veroorzaakt, in tegendeel. Wie op de juiste manier kijkt kan maar één conclusie trekken: de collectivisering van onze maatschappij die sinds de jaren vijftig om zich heen heeft geslagen eist zijn tol. En die tol betaalt iedereen, het is de hoge prijs die we betalen voor ‘sociale zekerheid’, en al die andere socialistische uitvindingen die ons leven ‘verrijkt’ hebben de afgelopen halve eeuw.
Hufterigheid en slechte omgangsvormen in het openbare leven zijn kenmerkende eigenschappen van een groot aantal landen. Ook Nederland staat internationaal bekend om de slechte service van bedienend personeel en winkelpersoneel, om de botte behandeling die gasten moeten verduren, en de algemene ongeïnteresseerdheid van de gemiddelde Nederlander. Wie het daar niet mee eens is moet het maar eens aan wat vakantiegangers vragen. Vraag ik aan u, waarde lezer, wat volgens u de landen zijn waar men gastvrijheid is vergeten, en waar gasten als vuil behandeld worden, dan kan ik uw lijstje makkelijk raden.
Uw lijstje bestaat uit die landen waar het collectivisme de grootste wonden heeft geslagen. Wie wel eens in het toenmalige Oostblok op vakantie is geweest weet waar ik het over heb. Duitsers zijn Duitsers, maar de behandeling die mensen kregen van Oost-Duits personeel was in die tijd totaal anders dan de bejegening die een West-Duitser u gaf. Hoe socialistischer een land, hoe hufteriger het volk. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld de Amerikanen, waar men ‘service with a smile’ tot levensmotto heeft gemaakt. En misschien zijn al die Amerikaanse botox-smiles op den duur ook niet altijd prettig, de vriendelijkheid wordt hier ten lande vaak node gemist.
Het kwaadaardige virus van het collectivisme heeft zich echter in Nederland, mede dankzij de gasbel in Slochteren, razendsnel ingevreten in de maatschappij. Langzaam maar zeker heeft ons dat in een waan gebracht, waarin iedereen probeert te leven op kosten van alle anderen. De gevolgen kunnen we dagelijks om ons heen bewonderen in de vorm van hufterigheid. En ondanks de menselijke ellende die het collectivisme met zich heeft meegebracht leidt Nederland nog steeds collectief aan het Stockholm-syndroom. De politiek heeft een ieder in gijzeling, en de gegijzelden gaan gebroederlijk iedere vier jaar naar de stembus om te bepalen wie de nieuwe gijzelnemer zal worden.
Hufterigheid is niet iets van de laatste jaren. Het is iets dat langzaam een volksaard binnensluipt zodra de sociale verbanden wegvallen binnen een maatschappij. En precies datgene is er in Nederland gebeurt. Alle sociale verbanden zijn vervangen door overheidsregelingen, subsidies, uitkeringen, etcetera. Allen nobel in hun bedoelingen en voornemens, maar de weg naar de hel is met goede voornemens geplaveid.
Waar het vroeger de kleinschalige charitas was die, vaak gesponsord door de kerk, de hulpbehoevenden bijstond, is het tegenwoordig de anonieme overheid. En die verre overheid, met haar schijnbaar onuitputtelijke schatkist, die stelt geen persoonlijke vragen. Die helpt niet om iemand in staat te stellen zichzelf te helpen, nee, de overheid helpt op basis van wetten, regels en richtlijnen. En helpt daarmee niemand, behalve zichzelf.
De volksaard verandert daardoor. “Waarom nog geld geven aan een zwerver, ik betaal toch belasting?” is een veelgehoorde opmerking. Waarom de buurman helpen als hij in nood is, daarvoor is toch de sociale dienst? En waarom je best doen op je werk, waarom vriendelijke zijn voor klanten? De baas mag je toch niet ontslaan, en anders is er altijd nog het veilige vangnet van het UWV, het GAK, en al die andere instellingen die door de overheid in het leven worden geroepen. De centrale boodschap van de overheid is voor iedereen héél helder: doe wat je wilt, als het misgaat regelen wij het wel voor je.
Daarmee is er een enorme discrepantie ontstaan tussen de vrijheid aan de ene kant, en de verantwoordelijkheid aan de andere kant. Vrijheid en verantwoordelijkheid gaan namelijk altijd hand in hand. Een klein kind heeft bijvoorbeeld niet het verantwoordelijkheidsgevoel om langs een drukke autoweg te spelen. Dus wordt de vrijheid waar hij buiten mag spelen door de ouders ingeperkt. Vrijheid kan niet bestaan zonder verantwoordelijkheid. Wie het één wegneemt, neemt automatisch ook het ander weg. En exact daar loopt het socialisme, of beter gezegd het collectivisme, altijd spaak. Men denkt vrijheid te geven door verantwoordelijkheid weg te halen. Door mensen hoe dan ook in te dekken tegen van alles en nog wat, nemen de mensen echter niet meer de verantwoordelijkheid die bij de vrijheid horen.
Dan zijn er dus twee opties: de vrijheid wordt ontnomen, of de verantwoordelijkheid wordt weer bij de mensen zelf gelegd. Helaas kiest men vrijwel altijd voor de eerste optie. U bent wel verzekerd tegen werkloosheid, maar u heeft niet de vrijheid om te kiezen hoe u die verzekering wilt. U bent verzekerd tegen ziektekosten, maar u heeft niet meer de vrijheid om te roken. De voorbeelden zijn talloos. En langzaam maar zeker werd de nachtwakersstaat een verzorgingsstaat, die op zijn beurt weer vervalt tot een pamper-staat. Waar de bevolking van de wieg tot het graf wordt verzorgd, zonder ook maar een greintje vrijheid over te houden. Want de verantwoordelijkheid ligt nu eenmaal bij de pamper-staat, en dus mag die beslissen wat u wel of niet mag. Wat wel of niet goed is voor u, uw lichaam, of zelfs uw geest. Zelfs wat u wel of niet moet denken wordt uiteindelijk besloten door de staat.
De gevolgen zien we dagelijks. Zonder verantwoordelijkheid worden mensen hufters. Want alles mag, zolang de schoolmeester niet kijkt. En gevolgen van het wangedrag zijn er niet.
De enige echte weg terug omhoog is het afschaffen van de pamper-staat. Mensen gaan echt wel beter hun werk doen en vriendelijker zijn voor de klant, op het moment dat ze weten dat er geen ontslagrecht is, en geen recht op een eeuwige uitkering. Mensen nemen echt wel een baan ‘onder hun niveau’ als het alternatief is om honger te lijden. En mensen zijn echt wel weer bereid elkaar te helpen als ze niet eerst de helft van hun inkomen moesten afstaan aan de overheid, die de helpende taak vervolgens beroerd uitvoerd.
De conclusie is vrij eenvoudig, het is niet de individualisering die het probleem vormt, het is de collectivisering. Dat collectivistische terugdraaien is de enige manier om dit land weer naar enige beschaving terug te brengen.
Loading ...
Goed artikel.
1 aanvullende opmerking/kanttekening evenwel:
Als in de huidige situatie mensen geen baan onder hun niveau aannemen, heb ik daar alle begrip voor.
Waarom?
Omwille van de totaal verknoeide arbeidsmarkt.
Als je een baan onder je niveau aanneemt werk je in de praktijk vaak voor een lul die a.g.v. het zg. Peter Principle net 1 promotie te veel heeft gekregen maar die wegens ontslagrecht (met veel te dure vergoedingen) niet weggestuurd wordt.
Resultaat is dus dat je komt te staan onder iemand die dommer is dan jezelf. In een echt libertarische samenleving zou zo iemand wel weggestuurd zijn en kon jijzelf die baan krijgen maar in onze toestand dus niet.
In wezen is het net zoals met uitkeringen: uiteraard ben ik er tegen. Maar gegeven dat ze er nu eenmaal zijn en dat ze heus niet zullen worden afgeschaft (voor iedereen) op het moment dat ik er principieel een weiger en dat ik in het verleden helaas een hoop belastingen heb betaald (onder dwang), zou ik wel een gek zijn als ik bij verlies van mijn baan geen uitkering zou aanvragen.
Dus moet de HELE sociale zekerheid afgeschaft worden? Jazeker!
Maar als dat niet gebeurd en ik verlies mijn baan, ga ik dan een WW aanvragen? Uiteraard! Kwestie van mijn eerder afgetroggelde belastingcenten deels te recupereren.