Doorsturen
Printen
We hebben over de afgelopen maanden een aantal drastische financieel-economische gebeurtenissen gehad dIe erop wijzen dat we nu in een situatie zijn beland die kan worden bestempeld als het begin van de grote kredietinkrimping.
Eerder dit jaar hadden we de zogenaamde ‘subprime’ hypothekenmarkt die onderuit ging, waardoor mensen welke aantoonbaar niet betrouwbare leners waren zich failliet lieten verklaren, waardoor een behoorlijk aantal leeninstituten in de Verenigde Staten in moeilijkheden verkeerden en een daarvan, New Century, over de kop ging. De subprime hypothekenmarkt was mogelijk gemaakt, omdat de kredietexpansie zo’n enorme vlucht had genomen, dat zelfs leners zonder enigerlei kredietwaardigheid toch nog een hypotheek konden krijgen en daarmee een huis konden kopen.
Vanwege de stijgende rente en de variabele hypotheken kwamen deze leners als eerste natuurlijk in de problemen en hebben zich massaal failliet laten verklaren. Nu eindigde het verhaal uiteraard niet bij deze roekeloze leeninstituten, maar heeft nu ook de hedgefondsen als Bear Sterns bereikt. Deze kochten onbetrouwbare leningen op van de hypotheekbanken en verkocht deze als CDO of Collateralized Debt Obligation weer aan investeerders, waaronder pensioen- en belegginsfondsen. CDO’s zijn samengevoegde leeninstrumenten die door de banken worden getransferd naar de financiële markten, waardoor deze banken de handen weer vrijhebben om nieuwe leningen af te sluiten. De CDO-hedges van Bear Sterns was de tweede domino die omviel in deze voortgaande sage van kredietcontractie.
Afgelopen week kreeg de rest van de financiële markten een voorproefje van wat er nog komen gaat. Alle markten gingen behoorlijk onderuit en heeft in totaal de wereldeconomie zo’n $2100 miljard gekost. Nu sprak men in de financiële wereld van een ‘tijdelijke’ opdroging van de kredietmarkt en dit zou na de recente gebeurtenissen snel worden opgelost. Dit is het bewijs dat deze mensen helaas niet beseffen wat de kosten zijn voor de economie ten aanzien van een opdroging van het kredietwezen.
Niet wordt de hypotheekmarkt onthouden van liquiditeit, maar tevens is er nauwelijks kapitaal voorradig om overnames te bewerkstelligen van bedrijven, andere grote leningen af te sluiten en verdere investering in de wereldwijde beurzen. In tegenstelling tot wat er wordt beweerd is dit geen tijdelijke doch een permanente toestand. Veel instellingen waarschuwen dan ook dat de bancaire sector zich in een precaire situatie bevindt en zelfs de Bank van Internationale Betalingen heeft gewaarschuwd voor een wereldwijde crisis als deze sector de geest geeft.
Nu waarschuwen wij hier op de Vrijspreker al jaren dat de centrale banken en de bancaire sector met vuur speelden door op enorme schaal hypotheken, overnamekapitaal en andere leningen te verstrekken zonder voldoende onderpand of gedekt kapitaal. We zitten nu aan de vooravond van een economische crisis die naar ik verwacht de jaren 30 zal evenaren. In 1929 toen zowel de aandelen- als de onroerendgoedmarkten onderuit gingen, zag men dit ook niet als een groot probleem. Tien jaar later echter dacht men daar anders over.
Om een recent voorbeeld te nemen hoeven we alleen maar naar Japan te kijken over de laatste 18 jaar. In 1989 zakte daar de aandelenmarkt ineen en in 1993 de huizenmarkt. Nu nog zitten de meeste Japanners nog in een crisismodus. Er wordt niet geleend en de onroerendgoedmarkt is ongeveer 20% van de oorspronkelijke waarde. De aandelenmarkt, de Nikkei Dow, ging enkele jaren geleden zelfs naar 8000 na in 1989 boven de 40.000 te hebben gestaan. Als we dit extrapoleren naar o.a. de Nederlandse situatie dan moeten we op termijn rekening houden met een aanzienlijke waardevermindering in zowel onze aandelen als onze huizen.
U begrijpt dat veel mensen hier de dupe van worden, omdat de kans groot is dat de waarde van de schuld veel hoger is dan de bezittingen en een behoorlijk aantal hun huizen gedwongen moet verkopen.
Het wachten is nu op de volgende domino, de particuliere huizenmarkt, die gaat omvallen.
Loading ...
Lullig voor de mensen die het treffen zal, of voor hun pensioen uitgaan van een bepaalde verkoopwaarde van hun huis. Maar ik zou er niet rouwig om zijn als de opgeblazen huizenprijzen in NL, en de randstad in het bijzonder, een correctie zullen krijgen. Is dan de bijkomende situatie in zo’n crisis dat banken geen hypotheken willen/mogen verstrekken?
Wat is hier in precies de rol van de staat, en hoe zal deze naar verwachting worden? De staat profiteert het meest van het digitale gelddrukken aan de ene kant, aan de andere kant zorgen hoge huizenprijzen voor hoge belastingopbrengsten.