Wie wint er mijn hoofd?

In mijn vorige stukje over de onmogelijkheid van publieke eigendom werd ik, zoals was te verwachten, meteen teruggefloten. Publieke eigendom zou geen natuurrechtelijke onmogelijkheid zijn, beweerde iemand.

Je tekende een contract, siste iemand anders, en als het je niet bevalt, fuck off. Niet erg netjes, als je mij vraagt, en zeker niet rechtvaardig. De juiste respons bij zulke gratuite beweringen is: “Bewijs het!” Maar tegelijk had ik iets van why don’t you put your money where your mouth is. De kans dat zij het bestaan van die rechten kunnen bewijzen is erg klein en als je zo overtuigd bent van je eigen bewijs, waarom maak je er geen weddenschap van?

De reacties leverden niet echt iets nuttigs op. Meer gratuite beweringen. Daarom wil ik de uitdaging wat verder uitwerken. De opdracht is: schrijf een aanvaardbare rechtstheorie die het collectivisme onderbouwt, collectivisme in de meest ruime zin van het woord van het laten primeren van gemeenschappelijk belang boven het individuele.

Een rechtstheorie moet om aanvaardbaar te zijn aan de volgende criteria beantwoorden:
Intern Consistent: een theorie die stelt dat een persoon een recht heeft op A en tegelijk zegt dat hij geen recht heeft op A is gebrekkig en heeft geen waarde. Een theorie die het recht op A een meer dan een persoon toekent moet een afwegingsregel bevatten.
Extern Consistent: Als een theorie gebaseerd is op een feitelijke premisse en die premisse blijkt vals te zijn, dan faalt de theorie. De gebruikte stellingen en de logische redeneringen moeten wetenschappelijk verifieerbaar zijn. Verwijzingen naar Goddelijke machten of andere ficties zijn dus niet toelaatbaar.
Volledig: er mogen geen tegenstrijdige aanspraken zijn waarop zij niet kan worden toegepast.
Universeel: een aanvaardbare rechtstheorie moet in staat zijn om ons uit te leggen wat rechten zijn onafhankelijk van tijd of ruimte.
Efficiënt: als er een theorie bestaat die economische efficiëntie maximaliseert en voor de rest aanvaardbaar is, dan moeten alle andere theorieën die de efficiëntie niet maximaliseren als gebrekkig en onaanvaardbaar worden beschouwd.
Helder: ambiguïteiten zijn onvermijdelijk in om het even welke rechtstheorie, maar een theorie die zo vaag is dat men niet kan bepalen welke rechten eruit gededuceerd worden is niet aanvaardbaar.
Klasseloos: een goede rechtstheorie moet gelijk toepasbaar zijn op iedereen en mag m.a.w. geen verschillende klassen van rechtsubjecten creëert.
Kinderen: een goede rechtstheorie moet tot verschillende rechten leiden volgens maturiteit of ontwikkeling, zonder een klasse te creëren.
Instemming: vrijheid betekent dat een persoon niet van zijn rechten kan worden beroofd zonder zijn instemming; het gebruik van defensief geweld moet onder de rechtstheorie toegestaan zijn – zoniet zouden er gewoonweg geen rechten bestaan – maar in de theorie moet men vanuit de premisse kunnen redeneren tot de conclusie dat het geweld geen schending van rechten inhoudt of dat de persoon tegen wie het gebruikt wordt zijn recht heeft verbeurd.
Niet-arbitrair: een theorie die rechten afhankelijk stelt van grillen van machthebbers is arbitrair en moet verworpen worden.
Vergelding: een rechtstheorie bepaalt per definitie ook wat schendingen van rechten zijn, maar moet, om te vermijden dat vermogende mensen “ongestraft” misdaden zouden kunnen plegen door alleen de schade te vergoeden, ook een extra sanctionering voorzien.
Implementeerbaar: geen enkele theorie zal in al zijn consequenties universeel acceptabel zijn, maar een theorie moet minstens voor een substantieel aantal mensen aanvaardbaar zijn; theorieën die slavernij toestaan, of die ertoe leiden dat rechten in het geheel niet bestaan zijn niet aanvaarbaar.

Wat valt er te verdienen?

Niets minder dan mijn hoofd. De rechtstheorie die ik gevonden heb voldoet aan de voormelde criteria en geeft mij het gevoel dat het leven zin heeft. Als iemand onder u erin zou kunnen slagen om een collectivistische rechtstheorie te schrijven die ook aan die criteria voldoet, dan zal naar alle waarschijnlijkheid de geldigheid van die welke ik heb gevonden wankelen. En dan hoeft het voor mij niet meer. Ik mag er niet aan denken! In dat geval is mijn hoofd wellicht toch niet van mij. En het is altijd gemakkelijk om iets te verwedden wat toch al niet van jou is.

Bovendien geef ik alleen mijn hoofd, niet de rest van mijn lichaam. En eigenaar zijn van mijn hoofd betekent niet noodzakelijk eigenaar zijn van mijn lichaam. De Salomische suggestie als zou de eigenaar van mijn hoofd ook het recht hebben om het van mijn romp af te hakken houdt onder ‘mijn’ rechtstheorie geen steek. De winnaar van het weddenschap zal overigens moeten aantonen dat het bezit van andermans hoofd, al dan niet afgehakt, toelaatbaar is zonder dat daarmee zijn rechtstheorie onderuit gehaald wordt.

In ieder geval ben ik hoogst benieuwd naar de uitkomst.