Het vorige artikel *) eindigde met de vraag waarom mensen dan toch kiezen voor de staat.
Daarvoor geeft Stefan Molyneux 3 redenen. Vandaag begin ik met de eerste; Hoe worden problemen opgelost zonder staat?
Het is in feite absurd dat mensen nog steeds geloven dat de staat problemen hoort op te lossen. Immers, als je niet veel geld of geduld hebt, kun je niet meedoen aan het huidige rechtssysteem. Dit beschermt vooral de machtigen tegen competitie en kritiek. Zo kun je voor een onenigheid over nog geen duizend euro, jaren bezig zijn en miljoenen uitgeven aan advocaten voordat de zaak is afgerond. Als je een particuliere bemiddelaar had gehad, was het binnen een paar maanden afgerond voor veel minder geld. In een rijk met een geregelde chaos zouden particuliere bemiddelaars de norm zijn. Federaties hanteren bedroevende methodes en hele bevolkingsstammen van specialisten in het probleem oplossen zijn in het gat gesprongen van de extreem langdradige, geldverslindende en incompetente rechtssysteem van de staat.
Het idee dat de staat nodig is voor het oplossen van problemen is duidelijk fout. Het rechtssysteem is onbeschikbaar voor een groot deel van de bevolking, die hun problemen ofwel privé ofwel via van te voren afgesproken bemiddelaars willen oplossen.
Hoe zouden problemen worden opgelost met een vrije markt? Buiten het syndicaat van georganiseerde misdaad zijn er maar weinig mensen bereid tot gewapende confrontaties. Zij zullen deze taak liever naar anderen delegeren.
Laten we ervan uitgaan dat door mensen hun behoefte voor zulke vertegenwoordigers ‘Dispute Resolve Organizations’ (DROs) ontstaan. Die beloven problemen op te lossen op de manier zoals mensen dit willen.
Voorbeeld: Als Stan wordt ingehuurd door Bob, tekenen beiden een contract waarin ze afspreken naar welke DRO ze zullen gaan bij een conflict. Als ze het dus oneens zijn en het samen niet kunnen oplossen, gaan ze met hun zaak naar de DRO en komen overeen de beslissing van de DRO te accepteren.
Klinkt leuk zul je zeggen. Maar wat als Stan ongelijk krijgt en de beslissing van de DRO niet accepteert. Dan zijn er meerdere mogelijkheden.
Ten eerste, toen Stan tekende voor de DRO is het waarschijnlijk dat hij ook heeft getekend voor confiscatie van zijn eigendom als hij zich niet aan de beslissing van de DRO zou houden. De DRO zal dus helemaal in haar recht staan en eigendom afnemen van Stan, indien nodig met dwang, om toch de schuld aan Bob te voldoen.
Dit is het punt waarop mensen schrikken en het idee van DROs afdanken, zeggende dat de maatschappij binnen een paar dagen in een burgeroorlog zou vervallen.
Echter, iedereen realiseert zich dat een burgeroorlog een slechte situatie is en daarom zullen de DROs eerst andere alternatieven bestuderen, voordat ze over gaan op geweld.
Welke andere opties zouden worden overdacht? Om een hedendaags voorbeeld te pakken; kleine schulden die het niet waard zijn om een deurwaarder op af te sturen worden toch vaak afbetaald – en waarom? Omdat meerdere organisaties je onbetaalde rekeningen, je credit rating, bijhouden en het ongemak van een lagere credit rating is groter dan het afbetalen van de kleine schuld. Dus veel kleine schulden worden gewoon overgemaakt zonder dwang. Dit is één voorbeeld van hoe goed gedrag wordt verkregen zonder het gebruiken van geweld.
Probeer je voor een moment de immense complexiteit van het moderne economische leven voor te stellen. De meeste individuen binden zichzelf aan tientallen contracten. Om te floreren in een vrije markt moet een mens zijn contracteren respecteren. Een goede reputatie is de basis van succes in economisch leven. Er zullen dus weinig DROs zijn die iemand willen vertegenwoordigen die geregeld contracten verbreekt of in dubieuze kringen verkeert. (Bijvoorbeeld, het lijkt me onverstandig om met iemand in zee te gaan als je weet dat hij conflicten heeft met al zijn vorige partners.)
Als Stan dus weigert om de beslissing van de DRO te accepteren, zal de DRO maar heel weinig hoeven doen. Ze maken gewoon een rapport van zijn gedrag en geven dat aan het lokale contract rating bedrijf. Die zetten zijn naam in hun database van contractschenders. Zijn DRO zal hem waarschijnlijk ook lozen, of hun prijzen voor hem verhogen.
Dan is Stan dus uiteindelijk een dief van zijn eigen portemonnee. Hij is nu universeel bekend als een man die zich niet houd aan zijn contracten. Wat als hij nieuwe baan zoekt? Wat als hij zijn eigen bedrijf begint en daarvoor een pand wil huren? Wat als hij mensen wil aannemen? Of als hij een auto wil huren of een vliegticket wil kopen? Of als hij een contact aanbiedt aan zijn eerste klant? In bijna elke situatie zou Stan veel beter af zijn als hij gewoon de beslissing van de DRO, waar hij zelf mee akkoord is gegaan, had geaccepteerd. Wat hij ook moet betalen, het is veel goedkoper dan de financiële gevolgen die hij anders onder ogen moet zien.
Maar wat als we de theorie tot het uiterste doordrijven? Hoe worden de problemen dan op een goede manier opgelost?
Dat vertel ik volgende week!
———————————————————————–
*) Destructie van de staat.
www.vrijspreker.nl/vs/item/…
Bij dit vorige artikel is door omstandigheden misschien niet duidelijk geworden dat het origineel van Stefan Molyneux was.
Ook is dat niet alleen te lezen op www.lewrockwell.com/orig6/m… maar ook te beluisteren via freedomainradio.com/podcast…
(Podcast nr. 1, The Stateless Society).
Ik probeerde deze wat vrijer te vertalen, maar wilde de geweldige tekst (waar je bij het vertalen over elk woord moet nadenken) geen geweld aandoen.








Doorsturen
Printen








De staat is een ondoorzichte belangenorganisatie van en voor haar eigen bestuurders. Transparantie zoals door Stefan Molyneux geschetst is onmogelijk. Een dergelijk ’schandpaal’ idee (database van contractschenders) maakt dat iedereen in grote mate de betrouwbaarheid van een potentiële zakenpartner kan inschatten alvorens zaken te doen.
En zo zorgt het door links zo verfoeide egoïsme, gezond rationeel eigenbelang, voor het instandhouden van goede betrekkingen en het nakomen van vrijwillig aangegane verplichtingen.
Bij transacties met de staat gaat dat niet lukken, alleen al vanwege het geweldsmonopolie van de staat en het totale gebrek aan alternatieven: de staat duldt geen concurrentie.
Nog even een nevenopmerking t.a.v. de algemeen gepropageerde ‘democratische staat’: NL is geen democratie, getuige ook de volgende uitspraak van Maxime Verhagen: "Hare Majesteit is de baas. Zo is het leven, dan moet je maar geen minister worden."
Deze kwam vanmorgen voorbij in het ‘random-citaten’hoekje (linksboven) op HVV, http://www.hetvrijevolk.com