vrijdag, 25 april 2008
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Politici durven waarheid niet onder ogen te zien

Dat zegt ten minste Hans van Duijn, de voorzitter van de Nederlandse Politiebond.
En “hij denkt dat ook de hoofdcommissarissen er ook zo over denken”.

Maar durven ze dat inderdaad niet?

Deze aankondiging stond in het NOS Nieuws, en had betrekking op de wietteelt en het drugsbeleid in het algemeen.
Iedereen die voldoende nadenkt en naar de feiten kijkt, moet toch logisch tot de conclusie komen dat het al decennia gevoerde drugsbeleid een flop is. De “War on drugs” is al jaren geleden verloren! Bovendien is dat hele beleid een grove inbreuk op de persoonlijke vrijheid van ieder individu.
Politici moeten dit weten. Of ze zijn nog dommer dan ik dacht.

Waarom wordt het beleid dan niet veranderd?
Op de eerste plaats is het natuurlijk niet leuk om aan je volgelingen te vertellen dat je het jarenlang verkeerd gedaan hebt, laat staan bekennen dat je jarenlang hebt staan liegen.
Er is echter nog een belangrijke reden. Politici streven naar macht. Op de eerste plaats voor zichzelf. En daarvoor is de strijd tegen drugs een prachtig wapen. Daarvoor kun je allerlei regels en verboden maken. Grote afdelingen oprichten voor onderzoek en controles. Door de verboden maak je de kostprijs hoog en dealers zien de mogelijkheid van grote snelle winsten. Zelfs al komen ze daardoor in het misdadigerscircuit. Je lokt overtredingen uit waarbij bvb zelfs koningin Beatrix in haar werkvertrek het roken (nicotine) niet laten kan. De misdaad neemt toe en de oplopende spiraal wordt steeds wijder. En daarmee de macht van de politici.
Bedenk alleen maar eens dat minstens de helft van de gevangenissen gebruikt wordt voor het straffen van drugsbetrokken “misdadigers”, waarvan het merendeel nooit geweld tegen anderen heeft gebruikt.

Dit middel geef je als politicus niet gemakkelijk op. Door meer inzicht van meer mensen zullen ze daar mogelijk wel toe gedwongen worden. Je kunt niet alle mensen altijd voor de gek blijven houden.
Dus zelfs als ze wel zouden durven bekennen en veranderen, dan is de grote vraag nog of ze het wel “willen”!

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Vrijheid
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. Sloopkogel schreef op : 1

    willen de meeste mensen niet de illusie dat de staat werkelijk iets voorstelt, of een gemeenschappelijk doel om weer een te zijn als volk. oorlogen tegen van alles en angst doet dat prima.

    als ogenschijnlijk 99% gelukkig is in dit systeem, hoe kom je er ooit vanaf? behoor ik ook tot een ongeorganiseerde promile die maar wat repressief getolereerd brult in de woestijn? 🙂

  2. Bep schreef op : 2

    Beste Hub,

    Hier wat analyses, waarvan sommigen te lezen zonder registratie; www.stratfor.com…

    Maar stel dat wiet wordt gelegaliseerd, gaan ‘ze’ dan al die agenten ontslaan? Ik denk het niet. Dat zit niet in een burocratie.
    Prioriteiten worden verschoven naar ‘makkelijkere’ huiscontrole’s, fierscontrole’s e.d. waarbij je dus meer de Sjaak bent. Ze verzinnen vast wel iets.

    Oftewel, pleit voor het verboden/gedogen houden van wiet 😉

  3. Hub (auteur van dit artikel) schreef op : 3
    Hub Jongen

    [2] "…al die agenten ontslaan? Ik denk het niet …."

    Dat denk ik ook niet. Is voorlopig niet nodig omdat ze ingeschakeld kunnen worden bij het vangen van echte misdadigers.

  4. bep schreef op : 4

    [3] Ik denk niet dat ze dat gaan doen.

    Veel (ondersteunend) politiepersoneel is niet uitgerust om de speurneus uit te hangen, doch slechts opgeleid als administrateur/controleur van voorgekauwde overtredingen om verbal uit te delen/registreren.

    De neiging zal m.i. dus niet zijn om meer het ‘echte’ werk te gaan doen, maar om een makkelijke prooi te zoeken en de ‘targets’ te halen.
    Waarna er nog meer goede (aspirant) rechercheurs de boeien in de wilgen hangen.

  5. R. Hartman schreef op : 5

    [4] Dat is dus een management (en daarmee een staats-) probleem. Jouw gelijk bestaat uitsluitend als gevolg van de immoraliteit van de staat.