Doorsturen
Printen
Van copuleren krijg je HIV, en van HIV krijg je AIDS, en van AIDS ga je dood. Het leven kan zo simpel zijn.
De afgelopen jaren zijn we gesubsidieerd gebombardeerd met varianten op dit thema, zodat zo’n beetje iedereen nu wel weet dat AIDS een heel gevaarlijke ziekte is, veroorzaakt door HIV, en dat je ‘het’ vooral veilig moet doen. Iedereen? Nee, niet iedereen. Een klein groepje wetenschappers beweert nog steeds dat de bovenstaande stellingen onzin zijn, en dat HIV niet eens bestaat.
HIV is als virus nog steeds niet geïsoleerd. Ondanks de miljarden die er ingestopt zijn, is er nog steeds geen virus. HIV-tests zijn daarom ook geen HIV-tests. Het zijn tests die de aanwezigheid van antilichaampjes aantonen, die op hun beurt zogenaamd weer ‘markers’ zijn voor de aanwezigheid van HIV. Bij ieder ander virus zou de medicus staan te juichen bij het idee dat het lichaam bezig is antistoffen te maken tegen het virus, dit is immers een teken van genezing.
Nu is dit geen medisch blog, dus lijkt het niet verstandig om diep in te gaan op alle zin en onzin die over het AIDS-virus de rondte doet. Daarvoor staat het internet vol met bronnen.
Uiteraard is de beweging die bewijzen vraagt voor de stelling dat AIDS door HIV veroorzaakt wordt al jaren monddood gemaakt. Er was geen plek in de reguliere media voor dit tegengeluid. Totdat opeens het NRC een erg goed artikel http://www.nrc.nl/opinie/article1982563.ece/De_aidsepidemie_in_Afrika_is_bedrog plaatste met de veelzeggende titel: “De Aidsepidemie in Afrika is bedrog”.
Kijk, dat staat, zo’n titel.En zo laat het artikel zelf, geschreven door een Aids-onderzoeker Dr. Christian Fiala, ook niets aan duidelijkheid te wensen over.
De meeste mensen geloven dit nog steeds: arme landen worden geteisterd door een verschrikkelijke hiv/aidsepidemie, hoofdzakelijk als gevolg van verspreiding van hiv door heteroseksuelen – wat gek genoeg in Europa en Noord-Amerika niet gebeurt. Die discrepantie is nog maar een van de vele ongerijmdheden in alom aangehangen ideeën over aids. Nóg zo’n discrepantie is het feit dat in landen die ‘getroffen’ zouden zijn door een dodelijke hiv/aidsepidemie, de bevolkingsgroei hoog blijft of zelfs toeneemt.
Oeganda is hiervan het schoolvoorbeeld. Dat land werd ooit het „epicentrum van een wereldwijde epidemie” genoemd. Het blad Newsweek schreef in 1986: „Nergens grijpt de ziekte feller om zich heen dan in de regio Rakai in zuidwestelijk Oeganda, waar naar schatting 30 procent van de bevolking seropositief is.”
In 1995 bevestigde de WHO dat „halverwege 1991 naar schatting anderhalf miljoen Oegandezen, ofwel 9 procent van de bevolking als geheel, en 20 procent van de seksueel actieve bevolking, met hiv besmet was.”
In latere ramingen van het aandeel hiv-positieve Oegandezen was zelfs sprake van 15 procent van de bevolking. Men nam aan dat de meesten van hen vroegtijdig zouden overlijden, met rampzalige gevolgen voor hun gezinnen en het land.
Het is dan ook een hele schok als je het huidige Oeganda onder de loep neemt en geen spoor vindt van de voorspelde vroegtijdige dood van miljoenen mensen. Integendeel: Oeganda kampt met een spectaculaire bevolkingsgroei. Het groeicijfer is er altijd al hoog geweest, maar de laatste vijftien jaar is het een van de snelst groeiende landen ter wereld. Het sterftecijfer is gelijk gebleven of zelfs gedaald, terwijl de vruchtbaarheid hoog en stabiel is gebleven.
Met andere woorden: in plaats van de aangekondigde dodelijke epidemie van historische afmetingen zien we hier een explosieve jaarlijkse bevolkingsgroei van 3,4 procent, wat betekent dat de bevolking van Oeganda in 21 jaar verdubbelt.
Het AIDS-establishment zal hier ongetwijfeld woest op reageren. Die zien uiteraard hun fondsen opdrogen als straks onder het publiek bekend wordt dat men stelselmatig alle cijfers heeft overdreven, en dat de ‘epidemie’ vooral tot hogere bevolkingsgroei leidt. Het publiek zal ongetwijfeld betere ‘goede doelen’ weten te bedenken dan het AIDSfonds. Zeker nu steeds bekender wordt dat AIDS in Afrika niet meer is dan een nieuwe verzamelnaam voor allerlei reeds bekende ziektes, zoals TBC, malaria en aan ondervoeding gerelateerde aandoeningen.
Het heeft ruim 20 jaar geduurd, maar er bestaat nu een kans dat de AIDS-mythe (of HOAX, in modern internet-taalgebruik) wordt doorgeprikt.
Toch is het goed om eens stil te staan bij die vergelijkbare mythe die op dit moment nog steeds levend gehouden wordt, de klimaat-hype.
Zowel AIDS als het klimaat hebben zo hun eigen internationale conferenties, hebben gigantische media-aandacht, ontkenners komen niet of nauwelijks aan het woord, er moeten in beide gevallen ‘op internationaal niveau’ maatregelen worden genomen, films over het onderwerp krijgen 2 Oscar’s (Gore Al voor An inconvenient truth, eerder kreeg de AIDS-film ‘Philadelphia’ ook 2 Oscars), en zo zijn er eindeloze parallellen te trekken.
Hopelijk trekt ook die lijn zich door, en komt de bevolking er achter dat ook Global warming niet gebaseerd is op wetenschappelijk onderzoek, maar op de behoefte aan financiering door de betreffende onderzoekers.
Want als één ding zeker is dan is het wel dat zowel AIDS-onderzoekers als Climate-change-onderzoekers slechts gefinancierd kunnen worden als ze de officiële dogma’s aanhangen. En dat alleen al geeft te denken.
Extra bronnen:
http://www.rethinkingaids.com/
http://zapruder.nl/portal/rubriek/aids
en bekijk vooral ook deze erg goede documentaire, ‘the other side of AIDS’
Loading ...
)
Zoals ik al zei doe ik niet mee aan jullie Wortsalat:
http://zaplog.nl/zaplog/article/aids_nieuwe_onthulling_aangaande_originele_publicaties_van_robert_gallo