Doorsturen
Printen
Voor diegenen onder ons die geloven in ontwikkelingshulp, heb ik een perfect medicijn.
Bezoek een land , welks inkomen voor een groot deel bestaat uit aangedragen hulp.
U zult dan een aantal van de volgende verschijnselen waarnemen:
01.Immigranten van elders die een significante bijdrage leveren aan de economie het land, worden gezien als melkkoeien, die steeds verder uitgezogen moeten worden.
02.Voor zaken die voor autochtonen gratis zijn, wordt een fikse rekening gepresenteerd aan de immigrant.
03.Vergunningen aan immigranten verleend voor het uitoefenen van een bepaalde activiteit, worden plotseling ingetrokken. Dit geschiedt meestal , nadat de vergunninggever geconstateerd heeft dat de uitgeoefende activiteit winstgevend is.
04.Sommige emigranten verlaten het land weer, tot wanhoop gebracht door de behandeling die zij ontvangen.
Ik zou bovenstaande punten kunnen illustreren met tal van praktijkvoorbeelden, maar zal op dit ogenblik de verleiding weerstaan , dit te doen. Iedereen echter die zelf dergelijke landen bezoekt, zal heel snel op grote schaal met illustratiemateriaal geconfronteerd worden.
Het zijn in dergelijke gevallen meestal de donors die de hand in eigen boezem moeten steken. En het zijn de donors die de bevolking afkerig van werk en lui maken.
Touristen die een ontwikkelingsland bezoeken, strooien met goede bedoelingen, maar funeste gevolgen, hun geld vaak rond op een wijze die even lachwekkend als demoraliserend is.
Het is heel gewoon dat uit het raam van een touristenbus een lokaal weekloon gegooid wordt en dat de persoon die naast de werper of werpster zit vervolgens hetzelfde doet.
Op landelijk niveau vinden dezelfde verschijnselen plaats: geld dat gezonden wordt, belandt voor 80 tot 100 procent in zakken waar het niet voor bestemd was. Geld dat wel aankomt, ontwricht vaak de lokale economie en werkt ten opzichte van de recipienten als de inhoud van een kruik jenever die de dronken man nog beschonkener maakt.
Men versta mij hier wel. Ik misgun niemand zijn reddende engel, zijn miljonair of iemand die uitkomst biedt wanneer haar kind , haar moeder of haar tante ziek is, maar verschijnselen zoals hierboven beschreven zijn nu op vele plaatsen zodanig geinstitutionaliseerd en deel van de cultuur geworden, dat zij verderf en decadentie veroorzaken op een gigantische schaal.
Soms vinden er zaken plaats die zodanig hilarisch zijn dat men ze niet uit de duim zou kunnen zuigen. Onlangs las ik in een rapport over een zwaar door Nederland gesubsidieerd land, dat de cheffin op de afdeling filatelie van het postkantoor zo populair was bij haar directeur, dat zij iedere maand het postkantoor een gepeperde rekening mocht sturen voor de huur van 99,5 vierkante kastruimte in haar privewoning om……….postzegels op te slaan. En hoe decent en precies was zij: geen 100, maar precies 99,5 vierkante meter!
Hugo van Reijen
Loading ...
Ik herinner mij nog steeds het fraaie verhaal over een dictator in Uganda die zijn kinderen per prive Gulfstream vliegtuig naar de kostschool in Zwitserland stuurt. Dit is allemaal mogelijk dankzij Nederlands ‘donor’ geld en een minister die zich een nieuwe Jezus waant. Wat zij die laatste ook al weer over tollenaren en luiheid?