woensdag, 28 januari 2009
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Oproepen tot geweld, mag dat?

liesIn alle commotie over de vrijheid van meningsuiting die de afgelopen tijd de kranten vulde is in ieder geval één ding duidelijk: de grens van die vrijheid ligt volgens alle politici bij het oproepen tot geweld. Een vreemde gewaarwording dat juist die beroepsgroep van mening is dat oproepen tot geweld per definitie strafbaar moet zijn.

Geweld is de basis van het hele politieke bedrijf. Geen zinnig mens zou zich aan de talloze regels, verboden en geboden houden die men in Den Haag uitspuugt, ware het niet dat de politiek het monopolie op geweld heeft. Iedere maatregel die men in Den Haag neemt, hoe groot of klein ook, stoelt op de dreiging met geweld.

Neem nu een recent voorbeeld als het rookverbod in de dorpskroeg. De enige reden dat er nog kroegbazen zijn die de asbakken niet op tafel zetten, ook al stoomt de eigenaar zelf een bijstandsuitkering per jaar aan accijns de lucht in, is de dreiging van boetes. En die boetes moet men betalen, anders kan men een bezoekje van gewapende mannen verwachten. Een zeer concrete dreiging met geweld dus. En die politiemannen, want daar heb ik het natuurlijk over, worden toch echt opgeroepen dat geweld toe te passen door de dames en heren politici in Den Haag.

Elke politicus die oproept tot een verbod, gebod of belastingheffing roept daarmee indirect op tot het toepassen van geweld. Waar over het algemeen slechts onderuit te komen is door zich te conformeren aan de wensen en eisen van de door-ons-gekozenen. Het motto van de politiek: Gij zult betalen, of we komen u halen!

Wat moet je dus met dat soort door-ons-gekozenen? Een tiener die een mailtje stuurt dat hij de minister-president wel wat wil aandoen wordt per direct van zijn bed gelicht. Omgekeerd is het totaal geaccepteerd dat Balkenende u van uw bed laat lichten als u een keer besluit om een factuur van de dienst die het niet leuker kan maken (en dat vooral ook niet van plan was) niet te betalen.

Politici zijn zoals gewoonlijk dus weer heerlijk hypocriet bezig. Ze weten het ook altijd weer te vertalen in mooie, lang volzinnen, met als doel de boel zo ondoorzichtig mogelijk te maken. Nu blijkt intussen uit wetenschappelijk onderzoek dat men aan die ergerniswekkende eigenschap van de langdradige antwoorden niets kan doen. Het vertellen van een leugen duurt gemiddeld 30 procent langer, dan het spreken van de waarheid. Dat hebben Britse wetenschappers ontdekt tijdens een experiment met een nieuw soort leugendetector.
Uit de resultaten van de test bleek dat 85 procent van de proefpersonen meer tijd nodig had om te liegen dan om de waarheid te spreken, zo meldt de Britse krant Sunday Times.

Mocht u zich dus nog afvragen waarom een politicus een vraag nooit met een simpel ‘ja’ of ‘nee’ kan beantwoorden, dan weet u nu het antwoord.

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Algemeen, Belastingen, Economie, Goed Geregeld, Libertarisme, Overheid, Politiek, Rechten, Vrijheid
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. Roy schreef op : 1

    Nou wat mij betreft kunnen alle hypocriete leugenachtige en vrijheidsbeperkende politici een schop onder hun hol krijgen.

    Oeps, was dit nu oproepen tot geweld?

  2. Eric schreef op : 2

    Het is niet zo dat de overheid tegen ALLE geweld is. Net zoals met gokken en gewoon rechttoe rechtaan keihard jatten; ze (mis)gebruiken hun macht om het monoplie op deze zaken af te dwingen!

    Het verbod op en het onwettig zijn van geweld, gokken en stelen geldt dus alleen voor de burgers.

    Ken je het spreekwoord niet “gij zult niet stelen, de overheid duldt geen concurrentie” ! (heb ik gezien als bumpersticker)

    Michel [3] reageerde op deze reactie.
    Jefferson Still Lives [5] reageerde op deze reactie.

  3. Michel schreef op : 3

    @Eric [2]:

    “Ken je het spreekwoord niet “gij zult niet stelen, de overheid duldt geen concurrentie” ! (heb ik gezien als bumpersticker)”

    Nee, maar die houden we erin!

  4. Frenkelfrank schreef op : 4

    Nu ben ik zeker geen voorstander van politici, of politiek, of een staat zoals we die nu kennen, maar de politici beroepen zich op het sociaal contract, waarbij je dus jouw geld moet afstaan om Nederland mooier en beter te maken. Als je dus niet betaalt dan is er in zekere zin sprake van contractbreuk, niet van diefstal als de andere contractant zijn geld komt opeisen.
    Dat dit sociale contract nergens te vinden is, nooit door iemand is getoond, is weer iets anders.

    peterk [13] reageerde op deze reactie.
    Tony [14] reageerde op deze reactie.

  5. Jefferson Still Lives schreef op : 5

    @Eric [2]: en die bumpersticker komt weer van het bordje dat Ron Paul op zijn bureau heeft staan…

  6. R. Hartman schreef op : 6
    R. Hartman

    Mooi stukje op CapMag van Walter Williams, dat hier perfect op aansluit:
    “A GS-9, or a lowly municipal clerk, has far more life-and-death power over us [than rich people]. It’s they to whom we must turn to for permission to build a house, ply a trade, open a restaurant and a myriad of other activities. It’s government people, not rich people, who have the power to coerce and make our lives miserable. Coercive power goes a long way toward explaining political corruption.”
    Politici weten dit ook wel; daarom grossieren ze in afleidingsmanoevres.

    Eric [7] reageerde op deze reactie.

  7. Eric schreef op : 7

    @R. Hartman [6]:

    “Politici weten dit ook wel; daarom grossieren ze in afleidingsmanoevres.”

    Het hele systeem van politieke partijen met achterhaalde stokpaardjes, verkiezingen waarbij dingen worden beloofd die men wil noch kan waarmaken, met een “volksvertegenwoordiging” die geen flauw idee heeft wat er onder de mensen leeft en zich daar ook niet voor interesseert, met ambtenaren op hoge posten (b.v. minister) die fout op blunder kunnen stapelen, niet geloosd worden en zelfs aanspraak kunnen maken op mooie baantjes en commissariaten, welk de burgers hun zuurverdiende centen kan afpikken en aan de meest idiote doelen besteden, welk systeem als overheid de burgers kan voorliegen, bedriegen, bestelen en onderdrukken, is iets uit de 19e eeuw en had al lang achterhaald moeten zijn.

    Overal ter wereld trekken talentloze, ijdele, arrogante, gefrustreerde en incompetente figuren aan de touwtjes en veroorzaken ze ellende.

    Helaas hebben ze ondertussen het volk dusdanig in een houdgreep dat er niet eens over revolutie of een ander soort verzet gedacht hoeft te worden, zo kien waren ze wel !

  8. Metropolitaan schreef op : 8

    Incompetent? Stel je inderdaad zo’n figuur als Middelkoop nu eens voor in het bedrijfsleven op een ‘gelijkgewichtige’ post. Volstrekt ondenkbaar, zo’n type zou de eerste werkweek niet overleven. En dat is dan hier minister! Een mens valt toch compleet stil. En moeten we het dan nog over ‘democratie’ en ‘ kiezen’ hebben? Hou nou toch snel een eind op zeg!

  9. IIS schreef op : 11

    @IIS [10]:

    Maar één ding, het wordt gelukkig nooooit meer zoals het je het ooit wilde hebben… nl.youtube.com

  10. peterk schreef op : 12
    PeterK

    Is de vraag eigenlijk niet of je verantwoordelijk bent voor een ander? I het niet hun eigen wet die zegt dat eenieder vanaf 18 jaar volwassen is en verantwoordelijk voor zijn eigen daden.
    Conform die aanname lijkt het mij dat het oproepen van geweld één zaak is en het initiëren van geweld een totaal andere is.

  11. peterk schreef op : 13
    PeterK

    @Frenkelfrank [4]:
    De politici kunnen zich wel op meer beroepen. De waarheid zit tussen de oren. Het is dus gewoon dat waarin jezelf vindt te moeten geloven.
    Mensen die niet geïndoctrineerd zijn geraakt, (zeer weinigen naar mijn mening) zullen het wellicht mogelijk vinden te zeggen dat zij dat niet vinden.
    En als vrij mens maakt je dus zelf morele afwegingen.
    Het het niet meer en niet minder.

  12. Tony schreef op : 14

    @Frenkelfrank [4]:

    Dit sociale contract wordt getekend door stemmers bij de verkiezingen, waarmee ze legitimiteit aan dit “sociale contract” verlenen.

    Meestal komt deze legitimiteit uit de zogenaamde ‘noodzakelijke concessies’ die winnaars moeten sluiten met verliezers dan wel minder grote winnaars.

    Je kunt je uiteraard afvragen wat mensen die stemmen bezielt om ‘noodzakelijke concessies’ te accepteren, aangezien ze met democratische verkiezingen slechts hun handtekening zetten onder het sociale contract dat hun favoriete partij hen onder de neus schuift.

    Iemand die verder doordenkt zal zich echter afvragen wat mensen die stemmen überhaupt bezielt.
    Het is alsof een stel grijnzende gevangenisbewaarders je een wijde keuze aan cellen aanbiedt, en je bij het meedoen aan die keuze accepteert dat je een andere cel toegewezen kunt krijgen omdat anders de andere gevangenisbewaarders (en hun vrijwillige gevangenen) in opstand komen.