
De overheid besteedt geen tijd en middelen om de wens en het belang van de burger te dienen. Zij doet het tegenovergestelde en spendeert vervolgens eindeloos veel tijd, middelen en geld om dit te verbloemen.
Of het nu gaat om kranten, televisie, radio, films, onderwijs, wetenschap of zelfs lectuur, het is allemaal gekleurd om het kromme recht te laten lijken.
Op het moment dat je dit gaat inzien, kun je je overvallen voelen door een gevoel van moedeloosheid en neerslachtigheid. Aangezien echter ook moedeloosheid en neerslachtigheid in het voordeel werken van deze manipulatieve overheid, zocht ik naar wegen om daar mee om te gaan.
Dit is geen advies maar een persoonlijke strategie die ik wil delen.
Mijn eerste stap was het erkennen van mijn persoonlijke vermogen om informatie op waarde te schatten. Wetenschappelijke rapporten, christelijke vorstinnen en politici met plechtige woorden en een serieuze blik, het zegt mij allemaal niets als het niet van binnen resoneert. Er is maar één persoon die verantwoordelijk is voor mijn mening, en dat ben ik zelf.
De volgende stap was te bepalen aan welke invloeden ik in welke mate blootgesteld wens te worden. Dat er veel onzin wordt verkocht, ligt buiten mijn invloedssfeer maar hoeveel ik binnen laat komen, bepaal ik zelf.
Reeds jaren geleden beëindigde ik daarom mijn televisie-abonnement. Opeens kreeg ik er een dagdeel bij waarin ik weer ruimte had voor mijn hobby’s. Sindsdien word ik niet meer blootgesteld aan propaganda-journaals, ambtenaren als Pauw en Witteman, liegende politici en een ongelooflijke berg waardeloos vermaak. Alsof ik mijzelf niet zou kunnen vermaken.
Kranten zijn van hetzelfde manipulatieve niveau, dus deze heb ik evenmin. De radio in de auto is met name handig voor filemeldingen.
Ik heb wel internet en het mooie hiervan is, dat ik zelf opzoek kan gaan naar het nieuws en informatie lees uit bronnen van mijn persoonlijke keuze. Tevens kan ik een beetje sturen hoeveel ellende ik wil zien en hoeveel mooie informatie ik wil ontvangen. Ik zit zelf aan de regieknop van mijn informatie-zender en indirect aan de knop van mijn gemoedstoestand.
Tot slot probeer ik de vrijheid van interpretatie te beoefenen. Informatie is één, maar interpretatie een ander. Informatie op zich is vaak neutraal, het is onze interpretatie die er gewicht aan geeft. Ik ben mij er van bewust dat informatie bij mij gaat leven conform de interpretatie die ik er aan geef. Met name bij collectieve interpretaties zoals het grote gevaar van de Mexicaanse griep en de geweldige veiligheidsvoordelen van overheidsmaatregelen, gaat bij mij een belletje rinkelen. Je mag mij bepaalde informatie geven maar je moet er niet bij vertellen hoe ik deze moet interpreteren. De overheid geeft inzake de Mexicaanse griep juist heel weinig informatie, maar stuurt wel sterk aan op een bepaalde interpretatie. Dat laatste is echter mijn vrijheid waar niemand aan kan komen.
Er is veel propaganda maar het wordt pas indoctrinatie wanneer wij dat toestaan.
Sen Huwa









Doorsturen
Printen







Heel juist en wijs Sen Huwa.
Ik zou er nog aan toe kunnen voegen dat ik ook een gewoonte ervan probeer te maken met mezelf steeds af te vragen wat de betreffende FEITEN zijn.
Het lijkt of dan de interpretatie zich vanzelf aanbiedt.
Sen Huwa [2] reageerde op deze reactie.