Doorsturen
Printen
Dat ik er geen gewoonte van zal maken, andermans stukken plaatsen, dat beloof ik, maar in navolging van mijn vorige publicatie volgt hier weer een stuk van Caroline. Waarom? Omdat zij aandacht vraagt voor iets dat in de media, maar ook in de blogosfeer, merkwaardig onderbelicht blijft. En dat terwijl het probleem om aandacht schreeuwt. Maar het leeft niet. Sterker nog: als er aandacht voor is wordt het gebagatelliseerd. Niemand lijkt zich er zorgen over te maken. Waarom niet?
De PvdA heeft gekozen, de koers wordt die van Vogelaar met Job Cohen aan het roer. Job Cohen, zijn five o ‘clock shadow maakt hem niet alleen nog geen Lubbers, maar doet er ook niet aan af dat hij wel een Vogelaar is.
Wel fijn is het dat Cohen mijn vaak wat sluimerende vrouwelijkheid overtuigend wakker gekust heeft, een beetje zoals een (kroon)prins dat ook hoort te doen, en ach, dat die een beetje overjarig is en zijn beste tijd gehad heeft, daar moet ik maar niet over zeuren: dan had ik maar niet zo lang moeten liggen pitten.
Kortom, ik voel me weer helemaal vrouw, niet gewoon de vrouw die ik achteloos ben, maar de wakker gekuste, degene die maar moet afwachten wat de prins met haar wil, en die zelfs niet moet zeuren als de prins niet alleen enigszins over de datum heen is, maar ook nog eens een Vogelaar blijkt te zijn.
En dan heb ik het niet over de miljarden die in achterstandswijken dienen te worden gestoken op kosten van mensen die wel iets aan hun eigen huis en woonomgeving en de sociale structuren daar doen, maar over de volslagen blindheid voor de westerse vrijheden en verworvenheden die met de aanpassing, onderwerping aan de islam verloren gaan.
En daar komt dan mijn vrouw-zijn even om de hoek kijken, want dat Cohen, en dus de PvdA nu met nog meer kracht dan onder Bos, de vrouw met genoegen alle oren aannaait die de partij kan vinden, dat mag bekend verondersteld worden.
Kijk maar eens hoe er het islamitisch onderwijs geen strobreed in de weg gelegd wordt, onderwijs waar meisjes achterin de klas mogen zitten met een lap over het hoofd, om goed hun tweederangsplaats en tweederangsheid ingepeperd te krijgen. Ach, dat is nu eenmaal de religieuze vrijheid niet? En als de moslims dat nu eenmaal willen, hun kinderen, ook al zijn het meisjes, mishandelen, dan moet dat toch mogen, niet?
En kijk eens, Cohen in overleg over moskeeën en compenserende neutraliteit, of hoe het ook mag heten, zijn gedachte dat door het tevreden stellen van fundamentalistische moslimmannen, de boel toch maar mooi bij elkaar gehouden wordt. Erg veel vrouwen zie je bij die gesprekken niet aan tafel, maar ach, vrouwenrechten, die kunnen wel even wachten niet, en ach, zo is het ‘daar” nu eenmaal, dat vrouwen niets te zeggen hebben, en laten we dat dan ook maar hier doen. En dat hij rustig ook nog eens de gedachte van een neutrale, seculiere staat de deur uit doet, ach, dat kan er ook nog wel bij. Dat er alles aan gedaan zou moeten worden dat ‘daar’ niet ‘hier’ wordt, is een gedachte die wellicht wel eens bij Cohen is opgekomen, maar die ik hem in ieder geval nooit heb horen uiten. Dat ambtenaren en gesubsidieerden vrouwen geen hand hoeven te geven, gewoon omdat ze er geen zin in hebben (de islam aanhangen is een keuze, niet een aangeboren gegeven), dat mag allemaal, want ach, vrouwen, die zijn voor Cohen toch niet meer dan een soort bezit van de man. Mannen mogen met ‘hun’ vrouwen alles wat hen in het hoofd opkomt, en voor Cohen is dat niet anders, de rechten van ‘zijn’ vrouwen daar mag hij alles mee, wat er in zijn hoofd maar opkomt, uitruilen bijvoorbeeld. En helaas, onder ‘zijn’ vrouwen rekent hij blijkbaar ook mij en mijn rechten.
Wat mij betreft is er geen enkel verschil tussen het praten en tegemoetkomen van deze mannen en het gemene zaak maken met mannen die hun echtgenotes, dochters en andere vrouwelijke kennissen geregeld het ziekenhuis in slaan, maar dan zonder het aanroepen van Allah. Tja, ook die mannen hebben natuurlijk iets aan de compenserende neutraliteit van Cohen, want dat er bij hen erg veel gecompenseerd moet worden, dat is wel duidelijk.
Ik heb wat dat betreft wel een aardig idee voor de PvdA: in plaats van de islam acommoderen kan de PvdA beter direct gaan voor één van de doelen waar nu zo openlijk voor is gekozen: schaf het vrouwenkiesrecht maar af, zet homoseksuelen in de kou -al dan niet op een flatgebouw- en stort je vol overgave op het laten staan van een baard, iets waar Cohen in ieder geval aanleg voor heeft. En dat democratie haram is, ach, die gedachte was altijd al een speerpunt van de sociaal democraten, zij het natuurlijk dat het vroeger nog niet zo genoemd werd, de lange mars door de instituties tot aan de bloedrode dageraad.
Daaraan denkend, aan Cohen en de vrouwen, valt opeens de rol die hij speelde (namelijk: laat maar gaan) bij de gedragingen die Rob Oudkerk zich veroorloofde met de in slavernij gehouden vrouwen aan de Theemsweg. En wat deed onze kloeke strijder tegen de anderhalf eeuw geleden in Nederland afgeschafte slavernij: niets, liever die vrouwen in een dwangpositie op de knieën, dan ingrijpen en iets doen waar dat te meer geboden was nu het een wethouder van zijn partij was die deed wat hij meende te mogen doen. Rechten van vrouwen, ach, laat maar zitten, slavernij is immers de natuurlijke staat van de vrouw niet, dus wie is de burgemeester om zich daar tegen te verzetten?.
Ook over de gevangen vrouwen in Amsterdam horen we niets van hem, het zijn immers ‘hun’ vrouwen die zij gevangen houden, en ach, wie is de overheid dan om zich daar mee te bemoeien? De overheid draagt het zwaard niet voor niets, en zal er dus iedereen mee om de oren slaan, die het waagt er ook maar iets van te zeggen, van deze vormen van hedendaagsch feminisme. Hedendaagsch feminisme dat overigens ook ten koste van de man zal gaan.
Want burgers, man of vrouw, die hebben onvervreemdbare rechten, en zodra je de rechten van de één -mannen- boven die van de ander waardeert, dan zijn die rechten de facto afgeschaft, want blijkbaar geheel en al afhankelijk van de goedgunstigheid van de benevolente leider, en van het antwoord op de vraag met wie die nu weer gemene zaak wil maken. En dat is misschien nog wel het meest kwalijke van de keuze voor (hoewel, ook hier is hij al gekozen zonder dat er een kiezer in zicht is, het wordt een beetje een gewoonte, zullen we maar zeggen) voor Cohen, dat onze rechten geen rechten meer zijn, maar ruilmiddel in de strijd om de optische maatschappelijke rust.
Het is dat ik er weinig talent voor heb, voor angst, maar dat de gedachte aan emancipatie Cohen style me met benauwenis vervult, dat kan ik niet ontkennen.
Ik ben tweede generatie geëmancipeerd, en van vaders kant zelfs derde, maar met Cohen aan het roer zou het zo maar kunnen zijn dat ik ook meteen tot de laatste generatie behoor. Vrouwen en hun rechten, die zijn om over te onderhandelen en om uit te ruilen, Cohen heeft nooit anders gedaan dan dat, en er ook nooit zelfs maar een keer blijk van gegeven het anders te willen.
Beter tien vrouwen op de knieën, dan één man die zich gekwetst voelt in zijn ideologische gevoel.
Daarom: Vrouwen, let op uw zaak!
—————————————–
Dit artikel verscheen eerder op de site van Joost Niemöller.
Overgenomen met instemming van Caroline.
(6 votes, average: 4.33 out of 5)
Loading ...
Cohen en de puinhoop Amsterdam
Cohen … een ramp !