Staat, zorg en vertrouwelijkheid

Vorige maand schreef ik hier over BigotGate, het illustere inkijkje in de gedachtewereld van Gordon Brown en, bij extensie, de Engelse PvdA. Afgelopen week ontdekte ik dat het nog erger kon.

In Sherwood, Nottinghamshire, ontving mevrouw Phyllis Delik een ansichtkaart van de partij van Gordon Brown, waarop een vrouw die aan borstkanker leed stond afgebeeld met op de achterzijde de tekst: “Zijn de Tories een verandering die u zich kunt veroorloven?”, gevolgd door een waarschuwing dat de Conservatieven een Labour garantie, die elke vrouw met diagnose ‘borstkanker’ het recht gaf om binnen twee weken haar specialist te zien, wilden schrappen.

De kaart raakte mevrouw Delik nogal, omdat zij toevallig zelf borstkankerpatiënt was. Ze besprak hem met zeven van haar vriendinnen, en het bleek dat één van hen ook zo’n kaart had ontvangen. Opmerkelijke toevalligheid was, dat deze vriendin, Shirley Foreman, geopereerd was aan borstkanker. Dus in een groep van acht vrouwen hadden alleen zij die zelf borstkankerpatiënt waren de kaart ontvangen. Een andere patiënt, Janet Arslan, dacht aanvankelijk dat de kaart van het ziekenhuis afkomstig was. Ze dacht niet dat Labour zo ver zou gaan.

Labour’s officiële standpunt is dat zij 250.000 kaarten had verstuurd, en dat het dus niet vreemd was dat er een aantal bij borstkankerpatiënten terecht waren gekomen. Er heeft zich echter niemand gemeld die wel de kaart had ontvangen, maar niet gediagnosticeerd of behandeld was voor borstkanker, of het overleefd had of eraan overleden was (in het laatste geval meldde de weduwnaar zich).

Een 44-jaar oude TV producer in Polar and Limehouse, een gehucht in Oost-Londen, informeerde bij vijftig van haar buren en ontdekte dat ze de enige was die de kaart had ontvangen die, net als alle andere, persoonlijk geadresseerd was. Recent was haar verteld dat ze een knobbeltje in haar borst had.

Dit mag een giga-sprong in doelgerichte marketing heten. Een politieke partij bleek in staat om in verschillende regio’s vrouwen met borstkanker te identificeren en ze te waarschuwen dat de oppositie voornemens was ze om te brengen. Labour stelt dat “zij zich niet verontschuldigt om het verschil tussen Labour en Conservatieven aangaande kanker-zorg te benadrukken”. Op zijn zachtst nogal ontwijkend, als je bedenkt dat er geen publiek toegankelijke database bestaat waarin borstkankerpatiënten zijn geregistreerd.

Diane Dwelly, de patiënt die op de kaart stond afgebeeld, zei dat ze dacht dat ze poseerde voor een tijdschrift van de National Health Service, en niet voor een campagne van Labour. Ze voelt zich door Labour “gebruikt”. Wel, wie niet? Labour ontkent op welke manier dan ook toegang gehad te hebben tot medische gegevens van de nationale zorgverlener, maar weigert tegelijkertijd een verklaring te geven hoe het mogelijk is dat alleen borstkankerpatiënten de ansichtkaart hebben ontvangen.

Tot zover een deelvertaling van een lezenswaardig artikel van Mark Steyn. Het toont maar weer eens aan dat elke vorm van moraal politici vreemd is, zeker als deze van linkse signatuur zijn. En hoe fijn een Electronisch Patiënten Dossier is. Net zoals de politieke schandalen in Nederland zich vrijwel zonder uitzondering bij de PvdA voordoen is exact hetzelfde het geval bij haar Engelse tegenhanger. Politici zijn de schaamte allang voorbij, en bereid zo ver te zinken als zij nodig achten om u tot een stem op hen te verleiden.

Gaat u nog stemmen?

Who is John Galt?