maandag, 9 augustus 2010
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Conceptuele analyse

Voorstellingsvermogen is belangrijker dan kennis – Albert Einstein

Het grote euvel tegenwoordig en dat zien we in veel disciplines is het gebrek aan inzichtelijke analyses. We lezen in de pers een aantal zaken, waarbij wordt ingegaan op de dagelijkse noden, tekorten en rampen. Wat ik dan enorm mis is een goede analyse die anderen de nodige informatie verschaft om zodoende tot een goede gebalanseerde afweging te laten komen.

Perceptie

De meesten blijven stranden in het ad hoc melden van gebeurtenissen, zonder in te gaan op de oorzaken van deze gebeurtenissen, welke zich reeds decennia hadden opgehoopt. We hebben immer de nijging om alles te zien in termen van semantiek, oftewel ‘sound-bites’ danwel ‘one-liners’. Of in termen van wiskundige formules om daarmee een zeker oordeel te kunnen vellen over het heden en de toekomst. Deze samen heten perceptuele analyse en dat kan men terugleiden tot alles wat men heeft geleerd en waar men ervaring mee heeft. Met andere woorden het waarnemen van de ‘feiten’, zoals die worden gepresenteerd door de media en politiek. Allengs wordt de wens de vader van de gedachte.

Beide kwesties, in casu  semantiek en wiskunde, zijn in wezen subjectief en onderhavig aan foutieve inschattingen en dat heeft te maken met het onkundig zijn met de materie. In mijn métier, economie en financiën is dat wellicht nog duidelijker te zien dan in andere disciplines. We zien aan de huidige langdurige economische depressie dat nagenoeg iedere reguliere commentator en econoom het heeft over ‘opleving’, ‘herstel’, ‘uit het dal kruipen’ en ‘positieve vooruitzichten’. Ik zal dit fenomeen daarom verder uitdiepen.

Laissez-Faire

Als we het hebben over de financiële economie is het van belang om daarbij een conceptuele analyse toe te passen. Wat houdt dit in?

Allereerst moet men denken aan wat er zich heeft afgespeeld over de afgelopen decennia. Onlangs schreef The Economist dat we nog steeds in een vorm van ‘laissez-faire’ kapitalisme leven. Ik weet niet of dit blad de definitie kent van ‘laisse-faire’, maar in mijn vocabulaire heet dit ‘laat ons met rust’. Dit werd reeds verwoord door Thomas Le Gendre als antwoord op het mercantilisme van Jean-Baptiste Colbert in 1680, nadat Frankrijk economisch te gronde was gericht door het ‘Colbertisme’ onder het absolute bewind van Lodewijk XIV.

Kijken we vandaag de dag wat er eigenlijk nog over is van het ‘laisse-faire’ kapitalisme dan is het antwoord: bitter weinig. Waar The Economist totaal niet op ingaat is dat we nu een centraal geleide economie hebben, die in feite weinig afwijkt van hetgeen zich in de communistische staten afspeelde tijdens de Sovjetperiode van 1919-1992. We hebben een centrale bank, een Europese centrale bank, een centraal bureau voor de statistiek, een centraal planbureau, een sociaal-cultureel planbureau, een centrale overheid in Den Haag en een centrale opperoverheid in Brussel. Daarnaast een aantal organisaties die wordt aangestuurd door een Verenigde Naties, zoals IMF, Wereldbank, Wereldhandelsorganisatie etc. Verder hebben we nog te maken met centrale instanties als een OESO, alsmede andere instituten die zich mengen met het economisch discours.

Zolang er centraal geleide instituten het economisch leven bepalen kan er natuurlijk nooit en te nimmer sprake zijn van laissez-faire, daar al deze instellingen er belang bij hebben om iets in de melk te brokkelen te hebben en daar voordelen uit halen. Snel verworden zulke instellingen tot verlengstukken van overheidsbeleid. We zien dit met name aan instituten als IMF, Wereldbank en OESO. De ‘economen’ die vertegenwoordigd zijn daarin zijn bijna allen van Keynesiaanse schnitt. Allemaal verwoorden zij loze stellingen als ‘globalisering’, ‘interventie’, ‘reddingsplannen’ en andere zaken die overheden tot meer controle zouden moeten bewegen. Niets vrije markt, maar daarentegen een gehele overheidscontrole over de economie met allerhande riant betaalde toezichthouders en super-toezichthouders. Niet dat dat helpt, want de huidige toezichthouders waren nutteloos en onbekwaam. Zulke super-toezichthouders zullen dus super-nutteloos en super-onbekwaam zijn, want dat staat nu wel vast, daar grote, ondoorzichtige bureaucratieën allemaal hetzelfde eindigen en dat is de onvermijdelijkheid van zware, kostbare molochen, die de markteconomie uiteindelijk tot stilstand zullen brengen  Zulks heeft de geschiedenis ons duidelijk aangetoond.

Dit zien we reeds met de Europese Centrale Bank. Wat een klapstuk had moeten zijn met betrekking tot Europese ‘samenwerking’ werd een monetaire ramp, omdat de nauwe geldhoeveelheid omhoog ging van 7% per jaar in de jaren 90 in Nederland naar 14%, nadat de euro was ingevoerd. Helaas schrijven publicaties als The Economist en Financial Times hier niet over. Wel over hoe ‘geweldig’ en ‘onmisbaar’ de ECB  is voor de Europese economie.

Planeconomie

Het vreemde is dat The Economist nog niet in de gaten heeft hoe we met de schuldeconomie ons eigen graf hebben gegraven. Kijkend naar de Nederlandse situatie, dan wordt meer dan 60% van ons Bruto Binnenlands Product uitgegeven door de overheid, waarbij de nominale schuld nog steeds verder oploopt, nu al is deze schuld 65% van het BBP. Dit zal in de komende jaren verder gaan escaleren, omdat de flagrante begrotingstekorten hierbij nog moeten worden meegeteld over het afgelopen jaar en de daaropvolgende jaren. Zoals economen van de Oostenrijkse School reeds jaren wisten, daalt de reële groei sinds 2000. Men heeft het kunnen maskeren met nominale groeicijfers, echter sinds 2007 daalt ook de nominale groei.

Dankzij de dalende staatsinkomsten, vanwege de verminderde belastinginkomsten en de hogere uitkeringsuitgaven, zal de overheid een beslissing moeten nemen. Gaan we de weg op naar meer regulering, of zullen we eindelijk het pad nemen van het laissez-faire kapitalisme. Zoals het er nu uitziet heeft de Nederlandse overheid, tezamen met de meeste politieke partijen, voor het eerste gekozen. Dat betekent dan een continu soevereiniteitsoverdracht richting de Europese Centrale Bank en de Europese Commissie, alsmede de voortduring van tot mislukken gedoemde ‘reddingsacties’, aanstelling van ‘super-toezichthouders’ en een ‘Europisering’ van de macht aan een zelf benoemde financieel-economische elite. Een vorm van Pax Europa dus. De centrale planeconomie is dan voltooid en kunnen de kapitaaloverdrachten beginnen van de rijkere naar de armere lidstaten, zolang deze Europese ‘elite’ maar aan de touwtjes kan blijven trekken. Voor de rijkere, spaarzame landen als Nederland, Duitsland en Oostenrijk zal er een tijdperk aanbreken van toenemende armoede, misère en dictatuur. Dit keer op Europese schaal bewerkstelligd via een systeem van modern ‘Colbertisme’.

Menselijk handelen

Het zal veel mensen vreemd overkomen, maar de meeste reguliere economen begrijpen de functie van geld niet. En omdat zij de functie van geld niet kennen blijken zij onwetend te zijn over de werking van  goud en de goudstandaard in ons monetaire stelsel. Dit heeft te maken met de onkunde over de conceptuele analyse, welke economen pas tot zich kunnen nemen als ze volledig bekend zijn met de werking van de financiële markten. De meeste economen hebben namelijk nooit gewerkt binnen financiële afdelingen. Vandaar dat de beste financieel-economische analyses in Nederland komen van niet-economen, zoals Kees de Kort, Willem Middelkoop en Rienk Kamer. Allen zijn werkzaam binnen het financiële en investeringscircuit. Dit zien we eveneens in het buitenland ten aanzien van Jim Rogers, Marc Faber, Peter Schiff en James Turk. Uitzonderingen hierop zijn de  economen van de Oostenrijkse School en de Nieuwe Oostenrijkse School. Deze economen wisten en weten namelijk dat financiën nooit kon worden losgekoppeld van de economische analyse. Daardoor verkreeg men vanaf het prille begin een conceptueel gedachtegoed dat meerdere factoren in ogenschouw neemt, dus geen wiskunde of semantiek, maar juist meerdere disciplines samen: psychologie, geschiedenis, financiën en economie. Dit noemde Ludwig von Mises praxeologie, een moeilijk woord, maar wat in de praktijk gewoon de studie van de menselijke actie betekent.

Zodoende is er een stroming die exact de werking van de vrije markt en de interactie van het menselijke handelen kan uitleggen. Men hoeft zich niet te beperken tot falende wiskundige formules, of complexe modellen te extrapoleren die vervolgens falen, omdat als een deel niet klopt de gehele theorie in duigen valt.  Voorgaande is reeds aangeduid als perceptuele analyse. Nee, het is eenvoudig de studie van de interactie tussen mens en economie. Derhalve kunnen we dit als conceptuele analyse benoemen. Bij deze analyse hanteert men immer concepten om via een schematisch overzicht de werkelijke situatie te kunnen vaststellen met de causaliteit daarin verweven. Ergo, niets gebeurt zonder oorzaak of aanleiding. Om toekomstvoorspellingen te kunnen doen moet men altijd de geschiedenis voor ogen houden.

Als we dit hadden gevolgd in de 20e eeuw dan hadden we geen last gehad van gefingeerde  nieuwe economieën of nieuwe paradigma’s met alle gevolgen van dien die uiteindelijk hebben geleid tot deze langdurige economische depressie.

Volgende keer wil ik het hebben over de rol van goud in ons economisch systeem en de veiligheid van pensioenen in Nederland onder een fiatgeldstelsel.

Bronnen:

Essays:
The History of Capitalism; Ludwig von Mises; uittreksel Human Action, Ludwig von Mises Institute, Auburn Alabama, USA, 30 juli 2010,
Economic Thoughts before Adam Smith; Murray Rothbard, uittreksel History of Economic Thoughts, Ludwig von Mises Institute, Auburn Alabama, USA, 29 juli 2010
Praxeology, The Methodology of Austrian Economics; Murray Rothbard, Cheltenham Publications, UK, 1997
Requiem for Barron’s; Howard S. Katz, The One-Handed Economist, Milford, New Hampshire, USA, 2 augustus 2010,
Europe’s Dark Secret; Charlemagne, The Economist, Londen, UK, 22 juli 2010.
The History of Economic Thought, Jean-Baptiste Colbert 1619-1683; Economics New School, Gonalo Fonseca, New York, NY, USA, 2010

Albert Spits is bestuurslid van de Frédéric Bastiat Stichting en verbonden aan het Goudstandaardinstituut.

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Economie, Educatie, Overheid
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. Romee schreef op : 3

    Met een goed voorstellingsvermogen/inlevingsvermogen is goed te bedenken dat deze maatschappij niet ineens naar een libertarische maatschappij kan.
    Het streven naar tussenstappen en voorstellen ontbreken dan ook helaas op deze site ,worden genegeerd of de grond in geboord, terwijl men het op een groot gebied wel met elkaar eens is.
    Wil je echt iets veranderen, dan zul je dit in fasen en taktisch moeten doen.

    Peter de Jong [4] reageerde op deze reactie.
    Albert S. [6] reageerde op deze reactie.

  2. Peter de Jong schreef op : 4

    @Romee [3]:

    Geloof je dan niet in de Grote Ineenstorting, zoals Marx of in nucleaire rampenfilms á la The Day After? Gewoon alles opbouwen vanaf scratch?

    En waarom geen parallelle ontwikkeling, zoals een vrijstaat, libertaria op zee, of handig isolationisme door belastingontwijking en underground economieën?

    Een eigen eilandje in de Pacific is ook prima! 😉

    ===
    “We are not to expect to be translated from despotism to liberty in a featherbed.”
    – Thomas Jefferson

    Hoc Voluerunt [5] reageerde op deze reactie.

  3. Albert S. schreef op : 6

    @Romee [3]: Dat heb ik meerdere malen aangegeven in voorgaande artikelen. Ik heb toen een stappenplan gegeven omtrent de verandering van ons financiële stelsel. Zie hier: www.vrijspreker.nl, hier: www.vrijspreker.nl en hier: www.vrijspreker.nl

    De oplossingen zijn er legio, zelfs met een stappenplan, maar voordat het stappenplan kan worden uitgevoerd, moeten de oorzaken eerst worden onderkend en daar wringt nu juist de schoen.

  4. Peter de Jong schreef op : 7

    @Hoc Voluerunt [5]:

    Ik heb niet zo’n hoge pet op van de efficiency van de overheid. Zelfs de nazi’s lieten steekjes vallen. Ook nu lees je regelmatig dat er mensen voor lange tijd door de mazen van de wet glippen*. Dat lijkt mij slechts het topje van de ijsberg, net als al die wietplantages die worden opgerold.

    Als goedbedoelende amateurs dit al lukt hoe goed zou het dan wel niet lukken als zoiets professioneel wordt aangepakt? In Griekenland zit geloof ik een bureau dat mensen voor wie de grond te heet onder de voeten is geworden van een andere identiteit voorziet en zo van de aardbodem laat verdwijnen. Lijkt mij een grote markt voor. 😉

    ===
    *)

    8 aug 2010
    www.telegraaf.nl

    14 juli 2010:
    www.nu.nl

    Armin [11] reageerde op deze reactie.

  5. pcrs schreef op : 8
    pcrs

    @Hub Jongen [2]: er zou denk ik best wel een markt zijn voor een soort googleads, maar dan waarbij bepaalde adverteerders kunnen worden uitgesloten. Zowel adverteerder als lezer van deze site zitten niet te wachten op reclame om bij de politie of overheid te gaan werken. Kost de overheid alleen maar geld als je dan op zijn advertentie klikt. Hmmm, even een paar keer klikken. Jammer dat hij nu weer weg is.

  6. John schreef op : 9

    @Hub Jongen [2]:

    Google zet deze advertenties er niet willekeurig neer.
    Het artikel bovenaan, en misschien de reacties worden op trefwoorden doorzocht, waarna er een passende advertentie bij verschijnt.
    Alleen slaan ze de plank soms volledig mis.

  7. Jhon schreef op : 10

    SP en VVD: Weg met falend Innovatieplatform ?
    kondratieff-golf
    is een lange golfbeweging, waarvan één cyclus een periode van 30 à 50 jaar betreft. De golfbeweging kan opgevat worden als een schommeling in de trend (productiecapaciteit). Deze schommeling kan worden verklaard door het gelijktijdig optreden van baanbrekende innovaties (de zogenaamde basisinnovaties). Hierdoor ontstaan er periode van vette en magerige jaren. Tot nu toe kan men vijf perioden van vette jaren onderscheiden.
    Eerste periode vette jaren van ongeveer 1780 tot 1815 met als basisinnovaties de textielindustrie, het toepassen van waterkracht, het aanleggen van havens, kanalen en verharde wegen en straten.
    Tweede periode vette jaren van ongeveer 1845 tot 1875 met als basisinnovaties de spoorwegnetten, de gasverlichting en de telegraaf.
    Derde periode vette jaren van ongeveer 1890 tot 1916 met als basisinnovaties de elektrotechniek, de automobielindustrie en de opkomst van de chemie.
    Vierde periode vette jaren van ongeveer 1944 tot 1975 met als innovatie de snelle verspreiding van een reeks duurzame huishoudelijke consumptiegoederen.
    Vijfde periode vette jaren van ongeveer 1995 tot misschien 2020? met als innovatie de talrijke ICT-toepassingen
    Let wel dat tussen de perioden van vette jaren de perioden van magere jaren liggen!
    (bron: ESB nr 4245, blz 171; artikel van Alfred Kleinknecht, hoogleraar innovatie, TU De

  8. Armin schreef op : 11

    @Hoc Voluerunt [5]:

    @Peter de Jong [7]:

    De Nederlandse belastingdienst is extreem traag en inefficient. Zij doet graag anders geloven, maar de realiteit is dat veel aangiften zo goed als geheel niet gecontroleerd worden. Zelfs niet met de computer.

    Dat is vreemd eigenlijk, want banken en verzekeraars geven bijvoorbeeld verplicht alle gegevens door aan de fiscus over jouw box 3 vermogen. Mocht je dat echter verkeerd aangeven (al dan niet express) zou dat automatisch tot correctie moeten leiden. Doet het niet zoals elk jaar duizenden mensen ondervinden. Sterker nog, waarom moet ik mijn vermogen eigenlijk opgeven als men het toch al weet?

    Er zijn landen waar dat wél het geval is. Wees dus blij dat Nederland haar ICT niet op orde heeft. 🙂

  9. henk schreef op : 12

    @Hub Jongen [2]:

    ja google. misdadige organisatie