donderdag, 19 augustus 2010
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Duitse werkgevers tegen anoniem solliciteren.

Duitse werkgevers voelen niets voor het regeringsplan om sollicitaties anoniem te maken. Het idee zou moeilijk in praktijk zijn te brengen. De werkgevers vrezen een toename van de bureaucratie.

Alleen al het aantal gesprekken met sollicitanten zal stijgen, klaagt de voorzitter van de Duitse bond van werkgevers. Volgens hem spannen bedrijven zich nu al in om discriminatie te vermijden.

Hij reageert op een proefproject dat in september begint. Een ministerie is bij de test betrokken.

De leidster van het overheidsbureau tegen discriminatie, Christine Luders, verdedigt de anonieme sollicitaties. Volgens haar worden mensen boven de 50 jaar, vrouwen met kinderen, en sollicitanten met buitenlandse namen vaak als eersten “uitgesorteerd”.

Ze wijst er verder op dat sollicitatieformulieren makkelijk anoniem kunnen worden gemaakt.

Tot zover de media.

Het idee op zich is niets nieuws. Enkele jaren geleden is in Nederland reeds geëxperimenteerd. Als burgemeester van Nijmegen probeerde Ter Horst al eerder anoniem solliciteren in te voeren. Haar plan was een reactie op klachten van allochtonen dat ze vanwege hun naam geen kans maakte op een baan.

Het plan stuitte echter op fel verzet in de gemeenteraad, waarna men besloot tot een beperkt experiment. Uit de evaluatie bleek dat allochtonen die solliciteerden een iets grotere kans hadden om op gesprek te komen.

Het was echter niet duidelijk in hoeverre dit te danken was aan het wegstrepen van naam, geboorteplaats, land van herkomst en e-mailadres op de sollicitatiebrieven.

Het experiment is daarna stopgezet.

Dat de overheden echter “positieve” discriminatie propageert, wat in wezen ook discriminatie is, wordt door politici als “politiek correct” aangemerkt en als bewijs gezien dat een samenleving maakbaar is. En in hun streven daarnaar gaan overheden hoe langer hoe meer op de stoel van de werkgevers zitten, echter zonder de verantwoordelijkheden te accepteren en geen idee hebben op welke rationele- of irrationele gronden de werkgevers het aannemen van personeel baseert. De politici willen door middel van dit soort ideeën aangeven, dat de werkgevers maar niet “politiek correct” willen handelen!

Politici gaan er dus vanuit dat werkgevers in feite een verlengstuk zijn van de beleidsbeslissingen van de overheid en niet een zelfstandig functionerende entiteit, die zelf vast kan stellen, wie en met welke kwaliteiten er nodig zijn om tot het personeelsbestand te worden gerekend.

Misschien wordt er door werkgevers “gediscrimineerd” op leeftijd, naam, geboorteplaats, land van herkomst of andere kenmerken. Dat blijkt misschien dan niet verstandig te zijn, ze kunnen hierdoor bijvoorbeeld de juiste man/vrouw mislopen, maar het is hun bedrijf en zijn daardoor niet verplicht om aan de “normen en waarden” van de overheid (politici) te voldoen.

Discriminatie  = onderscheid maken. Iets wat iedereen dagelijks doet naar eigen inzicht en volgens iemands eigen “normen en waarden”.

Het woord discriminatie is een modewoord geworden en is door de overheid aangegrepen om allerlei instanties in het leven te roepen die honderden miljoenen euro’s per jaar kosten om de discriminatie te bestrijden. Want het lijkt erop dat tegenwoordig iedereen zich achtergesteld voelt, of denkt onheus behandeld te worden of zijn of haar gelijk wil krijgen door de anderen bij een meningsverschil van discriminatie te beschuldigen.

En ongeacht alle pogingen en geldelijke steun die de overheid tegen discriminatie onderneemt of geeft, zal discriminatie dat wil zeggen “niet politiek correct” blijven bestaan.

Een mens zou hetzij gegrond hetzij ongegrond vrij moeten zijn om te discrimineren, dat wil zeggen, om onderscheid te blijven maken.

Juist voor de overheid zou moeten gelden dat op het juridische vlak discriminatie niet is toegestaan. Dat wil dus zeggen dat de overheid geen onderscheid mag maken met betrekking tot personen indien van een misdrijf of andere (gedwongen?) kwesties die de bemiddeling van de overheid vragen, sprake is.

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Algemeen, Educatie, Overheid, Politiek, Vrijheid
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. Nico de Geit schreef op : 1

    De overheid vindt dat ik in één bootje moet stappen met mensen die er een heel andere set van normen en waarden op na houden dan dat ik doe. Ik mag niet tegen iemand zeggen ‘ik wil jou niet in mijn bootje’. Als de boel ontploft dan is het mijn probleem en moet ik het zelf uitzoeken.

    Mensen moeten vrij zijn in het aangaan van relaties. Als een café-eigenaar alleen hetero’s wil toelaten en homo’s wil weren of andersom moet dat kunnen. Als een fietsenverhuurder geen fietsen wil verhuren aan oude blanke mannen moet hij daar vrij in zijn.

    De aanname of het ontslaan van personeel grijpt zo diep in in het leven van mensen dat de overheid daar weg moet blijven. Als de overheid bepaalt wie ik aan moet nemen en wie ik moet ontslaan dan is het mijn bedrijf niet meer. Tijd voor een nieuwe B.V. de overheid mag met de oude verder, de kapitein vertrekt.

  2. pcrs schreef op : 2
    pcrs

    Dwang leidt altijd tot meer dwang. Dus als ze het met allerlei ontslagbescherming onmogelijk maken voor mensen om afscheid van mensen te nemen, dan moeten ze ze op een gegeven moment mensen gaan dwingen mensen aan te nemen. Relaties zijn nu eenmaal niet vrijwillig volgens de mensen in de overheid. Om te beginnen is je relatie met hun niet vrijwillig, maar in extentie moet dit er uiteindelijk in resulteren dat geen enkele relatie vrijwillig is. Wanneer werkgevers het land uit rennen of bij de pakken neer gaan zitten, omdat ze niet de mensen waarmee ze kunnen werken zelf kunnen uitkiezen en als de belastingkoeien de handdoek in de ring gooien, dan zit er niets anders op dan kapitaalvlucht begrenzing en hekken neer te zetten en uiteindelijk moet de zweep erover, want ze zijn ‘lui’. Want dwang is goed en vrije keuze fout.

  3. .M schreef op : 3

    Ik prijs me altijd gelukkig dat ik weliswaar laat maar niettemin op tijd (d.w.z. voor een volgende wetswijziging) getrouwd ben.

    Stel je voor dat de overheid zou vaststellen dat ik alleen sexuele relaties met vrouwen had gehad en me in het kader van non-discriminatie zou dwingen de volgende keer wat met een man (een homo of desnoods zelf ook een hetero) te beginnen. Of dat ik weliswaar regelmatig exotische voorkeuren vertoonde (voor m.n. Latinas en Aziatische dames, naast een occasionele Francaise en een Spaanse) maar nooit een negerin of een magrebijnse vriendin had gehad, of dat ik altijd vrij normaal gezonde partners had gehad.
    Ik moet er niet aan denken dat ze me zouden dwingen een gehandicapte Marokkaanse homo te trouwen, of me anders op beschuldiging van discriminatie op te sluiten, waarbij ik in de gevangenis alsnog a) tussen veel marokkanen zou zitten, b) tussen religieus gehandicapten (m.n. “vredelievenden”) en c) wellicht (door hen?) regelmatig met geweld van achteren genomen zou worden, m.a.w. ik zou of binnen of buiten de gevangenismuur hetzelfde lot ondergaan.

    Dus aan alle singles: zie dat je snel trouwt, voor de anti-discriminatiewetgeving NOG verder doorschiet.

    pcrs [4] reageerde op deze reactie.

  4. pcrs schreef op : 4
    pcrs

    @.M [3]: Net als de priesters vroeger, kunnen ze ook nog bij je langs komen om je mede te delen dat je meer belastingkalfjes/zieltjes moet produceren voor je Heer(ser).

  5. Dennis Snel schreef op : 5

    Hypocriet ook weer dat het juist de overheid is die propageert dat bijvoorbeeld een vrouw of allochtoon een functie moet krijgen, niet omdat die de meer geschikte kandidaat is, maar alleen omdat het een vrouw of allochtoon betreft. Als ik als bedrijf hetzelfde wil doen (iemand niet selecteren op geschiktheid maar op geslacht of land van herkomst – waarmee ik uiteindelijk mijzelf in de vingers snij, omdat de geschiktere kandidaat nu naar de concurrent gaat), dan is het ineens verboden.

    Hoe dan ook; volgens mij bestaat het hele probleem dat men probeert ‘op te lossen’, niet. Als ik naar ons schoonmaakbedrijf kijk, dan heeft die nagenoeg alleen maar allochtonen in dienst. Stuk voor stuk hardwerkende en ontzettend beleefde mensen. Een keer liep er ineens een Nederlands pikkie tussen, kruis op de knieën, kauwgumkauwend, werkend met zo’n blik van “zucht… nog een half uur”, en meer aaien dan poetsen. Na twee dagen was hij weer weg. Ik dacht toen: tja, als ik dat zo zie, zou ik als schoonmaakbedrijf ook veel liever allochtonen in dienst hebben, want die willen tenminste aanpakken. Dat zijn dus vaak (niet altijd; ik wil niet generaliseren) de geschiktere kandidaten, en logisch dat die hier dus oververtegenwoordigd zijn.

    Tegelijkertijd verwacht men van een receptioniste dat ze in fatsoenlijk Nederlands de telefoon beantwoordt, en een gastvrij voorkomen heeft. Daar zijn hoofddoeken dus juist weer minder geschikte kandidaten, want de klant ervaart dat niet als gastvrij en bovendien is Nederlands voor die groep wel eens lastiger (ook lang niet altijd trouwens).

    Zo is discriminatie niet alleen logisch maar ook uiterst productief zolang het op rationele gronden gebeurt, en juist contraproductief zodra het op emotionele gronden gebeurt. Win-win dus.

    johan [8] reageerde op deze reactie.

  6. Johan Alphons schreef op : 6

    Iedereen in Boerka op sollicitatie gesprek en heel vaag blijven.

    De werkgever mag pas weten wat voor vlees hij in de kuip heeft nadat het arbeidscontract voor 7 jaar is getekend.
    Man? vrouw? scholing? naam? leeftijd? de werkgever mag het allemaal nog niet weten.

  7. R. Hartman (NI) schreef op : 7
    R. Hartman

    Bernard Wientjes zal het wel een briljant idee vinden…

  8. johan schreef op : 8

    @Dennis Snel [5]:
    Was dat niet de reden waarom ze hier zijn ?

  9. Armin schreef op : 9

    Hier in Amerika is dat heel normaal, maar dan niet op die panische manier die men in Duitsland probeerde.

    Op mijn solicitaties staan ook veel persoonlijke gegevens niet zoals geboorteplaats en leeftijd. Dat is heel normaal. Maar je moet ook niet gaan overdrijven.

    Immers uit mijn studies en oudere werkervaring blijkt echt wel dat ik een immigrant ben. En als je een bepaalde achternaam hebt, geef dat ook je ethische achtergrond aan. En aan de werk en schoolervaring kan men de leeftijd vaak ook deels achterhalen.

    Maar je naam, werkervaring en opleiding anoniem maken is ridicuul.

    Je kunt je beter afvragen waarom werkgevers bijvoorbeeld ouderen, vrouwen, allochtonen in bepaalde banen weren maar ook in bepaalde andere banen weer niet. Vaak zijn dat helemaal niet enkel vooroordelen.

    Bij ouderen bijvoorbeeld, is het veelal de wetgeving die hen benadeeld. Wetgeving die vaak goed bedoeld is, maar zoals zo vaak het omgekeerde bereikt.

  10. Alex. schreef op : 10

    Anoniem solliciteren kan niet werken en werkt alleen maar achterdocht in de hand. Je wilt als werkgever toch geen leugenaars in dienst nemen. Als je, als sollicitant, al liegt over je afkomst, wat heb je dan nog meer te verbergen.

  11. The Red Pill schreef op : 11

    www.nu.nl