zondag, 2 januari 2011
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

De kosten van schijnveiligheid

De laatste jaren zijn de bevoegdheden van de politie sterk toegenomen. Voor de burgers is het meest opvallend het cameratoezicht en de gebiedsverboden. Minder opzichtig zijn de bevoegdheden die de overheid heeft om mee te kijken met internetgebruik en telefoongebruik. Deze bevoegdheden nemen steeds maar toe met de belofte en hoop dat het vervolgens veiliger zal worden. Deze belofte wordt niet ingelost en de remedie is om vervolgens nog meer persoonlijke vrijheden op te geven.

De voetbalwet is recent ingevoerd en kan gebruikt worden om jongeren de toegang te ontzeggen tot bepaalde gebieden. Maar de criminaliteit lijkt er niet door af te nemen. Uit Engels onderzoek blijkt dat dergelijke maatregelen daar weinig effect lijken te hebben. Ten eerste kunnen de jongeren zich natuurlijk verplaatsten naar een ander gebied. Het probleem wordt er niet mee opgelost. Voor die jongeren is er een reden om overlast te geven. Die redenen kunnen heel divers zijn, maar een gebiedsverbod neemt die redenen niet weg en de overlast blijft daardoor. Deze jongeren hebben het niet op met autoriteit en de politie en een gebiedsverbod geeft in deze groepen de status van “bad boy”. Het is heel veel werk, maar het levert weinig tot niets op.

Het blijkt voor de Engelsen lang niet het gewenste effect te hebben, maar het kost wel het nodige om uitvoering te geven aan deze wet. Deze jongeren moeten ten eerste het gebiedsverbod krijgen. Dit verloopt via een beslissing door de rechter en vervolgens moet de politie op de hoogte worden gebracht van de gebiedsverboden. De politie moet deze verboden vervolgens handhaven. Ik stel me voor dat ze aan de hand van foto’s moeten bepalen of de verkeerde jongeren in de wijk rondhangen. Lijkt me een erg arbeidsintensieve en dus dure klus om uit te voeren. Een andere mogelijkheid is dat je reageert op berichten van buurtbewoners als iemand met een gebiedsverbod wordt gesignaleerd. Maar dan moeten de buurtbewoners wel weten wie er een gebiedsverbod hebben. Verder is het leed dan al geschied. Mochten de jongeren opgepakt worden dan kunnen ze wel een hogere boete krijgen omdat ze ook het gebiedsverbod hebben geschonden. Maar het is maar de vraag in hoeverre jongeren zich hier iets van aantrekken. Ze hebben de behoefte aan sociaal contact en daarvoor gaan ze de straat op. Waarschijnlijk gaan ze alleen ergens anders rondhangen.

Bij dergelijke regels wordt er gedacht dat men zich ook aan de regel zal houden. Het is verboden dus doen ze het niet meer is de eenvoudige redenering. Maar bedenk je eens wat er nodig is om daadwerkelijk uitvoering te geven aan een dergelijke regel. Hoe bepaal je wie wel en geen verbod moeten krijgen. En hoe wordt er opgetreden bij schending van het verbod. Hoe worden schendingen van het verbod gesignaleerd. Hoe kom je van maatregel naar een daadwerkelijke vermindering van de criminaliteit. Een beetje stilstaan bij deze regels laat je inzien dat het allemaal heel kostbaar is en dan is het nog maar de vraag of het werkt.

Verder creëer je met de voetbalwet ook weer nieuwe criminaliteit. De jongeren hebben nu een middel om te provoceren. Ze kunnen nu alleen door aanwezig te zijn in een gebied de politie al provoceren. Als een groep een gebiedsverbod heeft en besluit de confrontatie aan te gaan, wat doe je dan. Of ze gaan er steeds rondhangen en zetten het op een rennen als de politie er aan komt. Kan de politie de jongeren dan pakken. Dat lukt alleen als er heel veel agenten komen, met een enkele surveillanceauto red je het niet. Zeker als ze dat samen met flink wat vrienden doen die geen verbod hebben kan dit een heel leuk spelletje zijn. De mensen die geen verbod hebben mogen gewoon in dit gebied komen en die kun je niet oppakken. Wat doe je als politie als je een dergelijke groep ziet waarvan enkelen een straatverbod hebben. Met een gewone surveillance van twee agenten ben je kansloos en kan het zelfs gevaarlijk zijn. Het is ook heel goed mogelijk dat dergelijke situaties in bepaalde gevallen zullen escaleren als de jongeren echt opstandig zijn. Dergelijke escalaties en provocatie vergroten de onveiligheid alleen maar en kosten heel veel geld.

Het is vervolgens heel goed mogelijk dat de overlast die hieruit volgt groot in het nieuws komt (“jongeren hebben lak aan politie”). Dergelijke wantoestanden kunnen heel goed het onveiligheidsgevoel verder versterken. De roep om meer geld voor politie en strengere regels is begrijpelijk, maar het leidt niet tot de oplossing. Om te komen tot een oplossing moet je weer terug naar de bron. De overheid creëert heel vaak problemen en is vervolgens bereid om deze problemen weer op te lossen. Zo kom je in een spiraal van toenemende bestedingen en  regelgeving. Ten aanzien van onveiligheid kunnen er enkele incidenten in het nieuws komen die een voedingsbodem creëren voor het invoeren van extra maatregelen. Als deze maatregelen niet effectief blijken te zijn wordt er nog meer geld tegenaan gegooid. Al eerder heb ik een artikel geschreven over de wietpas. Als blijkt dat de maatregelen geen effect hebben dan is de oplossing nog meer geld en nog meer regels. Wil je naar een kleinere overheid dan zul je terug moeten naar de bron. En dat betekent dat mensen zich er bewust van moeten worden dat enige onveiligheid bij een samenleving hoort en dat je mensen niet overal tegen kunt beschermen.

Ook cameratoezicht kan je niet overal tegen beschermen. In Groot-Britannië is het cameratoezicht groots ingevoerd, maar het heeft niet geleid toch een vermindering van de criminaliteit. Het wekt alleen maar de schijn van veiligheid zonder dat het daadwerkelijk iets toevoegt. Denk ook aan de zeer strenge maatregelen op vliegvelden om terroristen tegen te houden. Het lijkt er hier wel op alsof men denkt dat terroristen alleen maar vliegtuigen als doelwit hebben. Maar het enige dat een terrorist nodig heeft is een mensenmassa of een gebouw om op te blazen. En het is simpelweg onmogelijk om dat allemaal te beveiligen. Vaak loopt men achter de feiten aan terwijl het kinderlijk eenvoudig is om iets nieuws te bedenken. Na 9/11 ging de bewaking flink omhoog. Vervolgens kwam er iemand die iets had meegesmokkeld in zijn schoen. Nu moet je in de VS je schoenen uittrekken en laten controleren voordat je het vliegtuig in of uit mag. Maar toen kwam er iemand en die nam een brandbare substantie mee in zijn onderbroek. En dus moest daar ook wat op gevonden worden. En nu worden in de VS de full-body scans ingevoerd. Dan ga je door een poortje en wordt en een soort foto van je gemaakt waarmee ze kunnen zien of je niets meeneem onder je kleding. Dit blijft maar doorgaan en er komt geen einde aan. Wat als er iemand straks een tas met explosieven meeneemt naar een winkelcentrum. Mag er dan niemand meer met een tas naar het winkelcentrum. Laten we eerlijk zijn dit gaat niet werken, want er blijven nog veel teveel gaten over en die kun je niet allemaal dichten.

Ook bij cameratoezicht is het weer de vraag waarom criminelen stoppen met crimineel zijn als er een camera aanwezig is. Als gewone burger denk je misschien dat je veilig bent en je verwacht dat mensen niets uit durven halen als er een camera hangt. Maar waarom eigenlijk niet, welke bedreiging vormt die camera voor de crimineel. Mensen kijken niet continu naar de beelden en als er wat gebeurt zal er dus niet worden gereageerd. De meerwaarde zit in de verslaglegging van het misdrijf. Maar als je beelden hebt van een misdrijf dan heb je de dader nog niet opgepakt. Als een zakkenroller actief is in een gebied met camera’s dan kan hij even een petje en een zonnebril opzetten en dan is hij onherkenbaar. En zelfs al heb je wel een herkenbaar gezicht, dan heb je nog geen naam bij het gezicht. Als criminelen zouden denken als brave burgers dan zouden camera’s werken. En daardoor komt de verwarring, een beetje handige jongen kan de camera’s makkelijk omzeilen. Er zijn heel wat onopgeloste overvallen vastgelegd op camera. Maar toch zijn mensen geneigd te denken dat een crimineel geen overval zal plegen als er een camera hangt.

Je kan natuurlijk steeds verder gaan in het opvoeren van de veiligheidsmaatregelen. Uiteindelijk leef je dan in een gevangenis en het is maar de vraag of het dan veilig is. Mensen willen heel ver gaan in het accepteren van ingrijpende veiligheidsmaatregelen. Maar besef je wel dat ook in de gevangenis er nog volop drugs worden gebruikt. Dus zelfs in de gevangenis is er nog sprake van criminaliteit. Het is een illusie dat het uiteindelijk veiliger zal worden als je maar genoeg persoonlijke vrijheden opgeeft. Als de overheid al je mailtjes leest, al je telefoongesprekken kan beluisteren en op elke hoek van de straat staat een agent zal het dan veiliger worden? Waarschijnlijk niet, maar als er mensen zijn die daar anders over denken dan blijven de persoonlijke vrijheden afnemen. Als je echt zo bang bent dat andere mensen je wat aan zullen doen, waar komt dan dat vertrouwen in de overheid vandaan? Politieagenten zijn ook maar mensen en waarom zouden die dan wel te vertrouwen zijn.  Waarom zou een crimineel geen agent worden of een agent crimineel.

Maar volgens mij valt het over het algemeen wel mee en zijn mensen juist helemaal niet crimineel of slecht. Juist omdat er zo weinig criminelen zijn is het lastig om criminaliteit te voorkomen  door iedereen in de gaten te houden. Het overgrote deel van de mensen wil een baantje en lekker rustig wonen en heeft helemaal geen behoefte om onrust te veroorzaken. Er is slechts een enkeling die echt een gevaar is voor anderen. Het zijn er veel te weinig om op een effectieve manier te surveilleren of cameratoezicht toe te passen. Als ik door mijn woonwijk loop dan gebeurt er echt nooit wat. Ook toen ik nog ik Amsterdam woonde zag ik nooit onregelmatigheden (Geuzenveld). Datzelfde geldt voor de agent die daar loopt, die zal ook weinig onregelmatigheden zien. Hoe lang moet je rondlopen door een woonwijk voordat je een crimineel tegenkomt? Er wordt te makkelijk van uit gegaan dat als er meer agenten over straat lopen dat criminelen zich dan koest zullen houden.

Er zijn relatief maar heel weinig criminelen en daarom loop je ze niet zomaar tegen het lijf. Maar je hebt er wel heel veel last van als ze er zijn. Als er wordt ingebroken dan weet gelijk de hele buurt dat en er is heel veel schade.Die ene inbreker is verantwoordelijk voor meerdere inbraken. Stel er zijn enkele inbrekers in een stad van vijftigduizend mensen. Maar gaat het helpen als je meer surveillanten inzet of meer camera’s? Er worden in Nederland ongeveer 250.000 inbraken gepleegd per jaar. Dat betekent dat er twee inbraken gepleegd worden per nacht in dit stadje. Hoeveel agenten moet je meer hebben om één van deze inbraken te voorkomen. Bedenk je dat er normaal gesproken s’nachts misschien één politieauto zal surveilleren in een dergelijke stad. Als je tien auto’s hebt rondrijden dan hebben de inbrekers nog steeds alle gelegenheid om in te breken. En hoeveel helpt het als je meer agenten hebt om op te sporen? Als er geen sporen zijn dan kun je heel weinig met meer politie-inzet. Een inbreker laat normaal gesproken geen sporen achter die te koppelen zijn aan een bepaald persoon. Meer agenten op de opsporing zetten schiet dan niet echt op. Het is dus niet zo gek dat inbraken niet zomaar dalen als er meer blauw op straat is. Dergelijke veiligheidsmaatregelen worden vaak sterk overschat.

Deze veiligheidsmaatregelen zijn heel erg duur. Meer agenten kost heel veel geld en ook alle extra apparatuur om bijvoorbeeld bodyscans te doen is erg kostbaar. Aan de andere kant is de opbrengst laag. Stel je zelf eens voor dat de politie-inzet in jouw stad of regio wordt verdubbeld, hoeveel moeilijker wordt het dan om in te breken of een overval te plegen? Maatregelen die het gevoel van veiligheid vergroten zijn populair. Men is bang voor terrorisme en criminaliteit en daarom grijpt men naar allerlei maatregelen om deze angst weg te nemen. Maar meestal gaat het om schijnveiligheid. De kosten zijn op zich bekeken als erg hoog. Maar het is beter om te kijken naar de kosten per voorkomen misdrijf. Hoeveel misdrijven werden voorkomen door dit beleid en wat heeft het gekost? Als men besluit om het aantal agenten flink uit te breiden dan kost dat heel wat geld. En hoeveel inbraken zullen er daardoor minder worden gepleegd? Misschien wel geen één, maar zelfs als je het aantal inbraken weet terug te dringen dan zijn de kosten per inbraak die je hebt voorkomen torenhoog. Er wordt nauwelijks stil gestaan bij de kosten. Men is bang en men wil veiligheid en dus wordt er geld uitgegeven om een gevoel van veiligheid te creëren.

Veel mensen zeggen, als je onschuldig bent dat je niets te vrezen hebt van deze maatregelen. Maar ondertussen hebben juist de onschuldigen last van deze maatregelen en trekken de criminelen zich er weinig van aan. Voor een crimineel is het heel goed mogelijk om te werken ondanks deze veiligheidsmaatregelen. Maar voor de burger worden de veiligheidsmaatregelen steeds ingrijpender. En er gaat flink wat belastinggeld naar het creëren van deze schijnveiligheid. Zo betaal je heel veel geld en het resultaat is dat je eigen vrijheid beperkt wordt.

www.devrijeeconomie.nl

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Algemeen
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. John schreef op : 1

    Met maatregelen kun je erg ver gaan.
    Je kunt permanente checkpoints opstellen op de invalswegen van de steden/dorpen, en alle andere wegen afsluiten.
    Databases, en persoonlijke profielen koppelen aan camera’s met gezichtsherkenning, en kentekenscanners, PIN-aankopen, en locatiegegevens van GSMs.
    Zo kun je op elk moment achterhalen wie waar is, of geweest is op een bepaald tijdstip.
    Ik denk dat ze hier ook mee bezig zijn.
    Maar het zal evengoed niet helpen om het veliger te maken.

  2. Peter de Jong schreef op : 2

    Marcel, je aanname dat het om schijnveiligheid gaat klopt niet. Natuurlijk zijn er in iedere totalitaire maatschappij dissidenten die zich verzetten, maar dat is een verwaarloosbare minderheid die men gemakkelijk kan isoleren.

    Zie Nazi-Duitsland, de voormalige DDR en SU of het huidige N-Korea. Ik verzeker je dat dergelijke samenlevingen onvoorstelbaar hard optreden tegen wetsovertreders en hun naasten en dat zoiets iedere crimineel/dissident/vrijheidsstrijder in spe de moed ontneemt.

    Als zo’n maatschappij uiteindelijk dan toch omvalt is dat niet door de acties van deze dissidenten, maar door verandering van binnenuit. Burgers en ambtenaren geloven op een bepaald moment op grote schaal niet meer in het systeem.

    De indrukwekkende film ‘Das Leben der Anderen’ laat dat op treffende wijze zien voor de DDR waar op zeker moment de ene helft van de bevolking de andere helft controleerde (tot men de onvrijheid en het gebrek aan privacy uiteindelijk zat was).

    www.youtube.com

    ===

    “In einem System der Macht ist nichts privat. In einem System der Abhängigkeit existiert kein Freiheit.”

    ~ Das Leben der Anderen

  3. Overnight schreef op : 3

    je artikel toont ook de naiviteit van politici weer eens aan: ze verbieden iets en verwachten dan dat het probleem is opgelost.
    Zo worden ook door hen alle risico’s in het leven, weggereguleerd en verbazen ze zich er over dat er toch nog mensen overlijden of dat er ineens andere risico’s opdoemen.
    Wij van de Vrijspreker.nl proberen dat te verduidelijken, in de verwachting dat er ipv meer, minder geregeld wordt. Dat werkt beter en kost minder.

  4. Vilseledd schreef op : 4

    Maar van cameratoezicht kijkt toch niemand meer op, zo hoorde ik laatst op de televisie. Dat zijn ‘we’ gewoon gaan vinden. De vooruitgang, weet je wel?

    “Ten eerste kunnen de jongeren zich natuurlijk verplaatsten naar een ander gebied.”

    Uit onderzoek zal dan wel gebleken zijn, dat jongeren dicht bij hun eigen huis rottigheid trappen.

    “Ik stel me voor dat ze aan de hand van foto’s moeten bepalen of de verkeerde jongeren in de wijk rondhangen. Lijkt me een erg arbeidsintensieve en dus dure klus om uit te voeren.”

    Ze maken gebruik van de kennis in het werkveld. De agenten kennen hun pappenheimers. Juist de bureaucratische aanpak werkte niet. Je kent toch wel de term “een bekende van de politie”. Daarvoor lopen ze niet de hele dag met foto’s over straat.

    “Ze hebben de behoefte aan sociaal contact en daarvoor gaan ze de straat op. Waarschijnlijk gaan ze alleen ergens anders rondhangen.”

    Ik hoor de heren bestuurders wel eens kleppen over een “samenscholingsverbod”. Ik vraag me dan af, of de huidige generatie jongeren, autochtoon of allochtoon, het woord “samenscholing” nog wel in zijn vocabulaire heeft zitten. Op zijn best blijven ze dan uit de buurt van scholen.

    “Verder creëer je met de voetbalwet ook weer nieuwe criminaliteit.”

    Een beetje advocaat doet een beroep op het algemeen beginsel van behoorlijk bestuur “détournement de pouvoir”. “Er werd helemaal niet gevoetbald met oud en nieuw en toch zat mijn cliënt vast, edelachtbare.”

    “Dat lukt alleen als er heel veel agenten komen, met een enkele surveillanceauto red je het niet.”

    Het zou al schelen, wanneer ze niet vies zijn van een stukje lopen. Vanuit een auto oefen je geen gezag uit. Je zit lager en een gesloten kooi; daarom kunnen voetgangers en fietsers het de automobilist ook zo lastig maken.

    “De roep om meer geld voor politie en strengere regels is begrijpelijk, maar het leidt niet tot de oplossing.”

    Heel lang geleden las ik in Noorwegen al eens in de krant van de passagier voor me een kop “… ville ha strengere regler”. Het is van alle landen en van alle tijden.

    “Al eerder heb ik een artikel geschreven over de wietpas.”

    Dat is een verlegging van de grens. Wat is het verschil tussen het gedoogbeleid ruim toepassen vanaf de Belgische grens of pas vanaf de grote rivieren? Zouden de wietgebruikers zo stom zijn, dat ze die grens niet ontdekken. Zo iemand, die vanuit Noord-Frankrijk komt, wel zin hebben om naar Bergen op Zoom of Maastricht te rijden maar niet naar Amsterdam?

    “Wat als er iemand straks een tas met explosieven meeneemt naar een winkelcentrum. Mag er dan niemand meer met een tas naar het winkelcentrum.”

    Dan ben je weer het doelwit van de gewone criminaliteitsbewaking, want personen zonder bagage zijn verdacht. Kortom: we komen dan in een situatie terecht, waarin het nooit goed is.

  5. pcrs schreef op : 5
    pcrs

    Je kunt geen jongeren leren dat ze geen geweld moeten gebruiken als je het probeert te bereiken door geweld te gebruiken (gefinancierd door belasting).
    De jongeren zien namelijk dat als je maar genoeg geweld gebruikt en het wat mooier verpakt, je er je beroep van kunt maken en er een bron van inkomsten uit kunt verwerven.
    Ik vond dat ook zo treffend toen in Gouda Marokkaanse jongeren een brandweerwagen vernielden. “Die mensen hebben geen respect voor publieke eigendommen” werd er gezegd. Brandweerwagens die gefinancierd zijn, door geen respect te tonen voor mensen hun eigendommen. Niet dat die Marokkanen dat allemaal rationeel doorzien, maar ik denk wel dat deze dingen gevoeld worden na frustrerend contact met ambtenaren.
    Wat ik ook treffend vond is dat in mijn woonplaats het vuurwerk je in de publieke ruimte (gestolen door de overheid) om de oren vloog, maar dat het in de private ruimte van het winkelcentrum opgeruimd en stil was. Terwijl daar dezelfde jongeren rondhingen. Ze respecteren kennelijk wel prive eigendom, maar geen publiek.

  6. Vilseledd schreef op : 6

    ““Die mensen hebben geen respect voor publieke eigendommen” werd er gezegd. Brandweerwagens die gefinancierd zijn, door geen respect te tonen voor mensen hun eigendommen.”

    In de jaren ’90 had de overheid het op de heupen om veel van die “publieke eigendommen” te verkopen. Dus als je je kinderen wil opvoeden in de traditie van de het publiek belang, dan moet je wel rekening houden met een onbetrouwbare overheid, die opeens heel iets anders vindt. Door dit tegenstrijdige gedrag van de overheid is het onmogelijk respect af te dwingen en zullen ze uitgelachen, beschimpt en bedreigd worden. Als je de publieke eigendommen verkoopt, op het moment, dat je begroting niet sluit, dan moet je van de burger geen “normen en waarden” verwachten en mooie woorden in de mond van de koningin leggen. Gewenst gedrag bewerkstellig je door het goede voorbeeld te geven.

    pcrs [7] reageerde op deze reactie.

  7. pcrs schreef op : 7
    pcrs

    @Vilseledd [6]: Daarnaast is de verkoop van publieke eigendommen
    1.Relatief, je mag pas een dakkapel op je eigen huis zetten als je vergunning van de opperbobos hebt, waarmee ze eigenlijk nog steeds eigenaar zijn van jouw grond
    2.Het wordt vaak later weer geconfisceerd. Zoals bij goud, dat door centrale banken verkocht wordt en als ze er vanaf zijn, wordt het weer allemaal in beslag genomen om weer opnieuw te verkopen. Of General Motors wat door vakbondsbescherming door overheid failliet gaat, waarna opperbobos het overnemem en er doodleuk weer een IPO op doen om het aan Jan publiek te verkopen. Putin heeft volgens mij ook dat soort dingen geflikt.

  8. Vilseledd schreef op : 8

    “Zoals bij goud, dat door centrale banken verkocht wordt en als ze er vanaf zijn, wordt het weer allemaal in beslag genomen om weer opnieuw te verkopen.”

    Wat ik er eens over gelezen heb, is, dat ze in Amerika destijds een enorm en verzwegen handhavingsprobleem hadden en er nooit iemand gepakt is.

    pcrs [9] reageerde op deze reactie.

  9. pcrs schreef op : 9
    pcrs

    @Vilseledd [8]: Ik begreep dat de banken dicht gingen en je bij opening onder begeleiding van de mafia met de vlag naar je kluisje mocht om het te ruilen tegen papiertjes.
    Ook zijn er fotos van mensen die in de rij stonden om hun goud in te leveren. Maar er zal ongetwijfeld een hoop niet ingeleverd zijn.

  10. Vilseledd schreef op : 10

    “Ik begreep dat de banken dicht gingen en je bij opening onder begeleiding van de mafia met de vlag naar je kluisje mocht om het te ruilen tegen papiertjes.”

    Een paar duizend kluisgebouwtjes zijn natuurlijk makkelijk te controleren, maar men kan onmogelijk alle goud opsporen die mensen in kerstballen verstopt hebben.

  11. hugo van reijen schreef op : 11
    Hugo J. van Reijen

    Mijn buurman is een functionaris op wiens verzoek de politiewagens des nachts doorlopend om zijn ( en daardoor om mijn) huis heenrijden:daardoor dus bijna gegarandeerd inbraakvrij, want het werkt preventief.
    Op grond van het bovenstaande kan ik iedereen aanraden naast een dergelijk persoon te gaan wonen.
    In Jakarta had ik hetzelfde: mijn huis was veilig en de electriceit werkte heel snel weer nadat hij uitviel: maar ik woonde dan ook 200 meter van het huis van Suharto.
    Hugo van Reijen

    pcrs [12] reageerde op deze reactie.

  12. pcrs schreef op : 12
    pcrs

    @hugo van reijen [11]: Dat is denk ik niet voor iedereen wegelegd. Ik vertelde ook zo iets tegen een collega en die woont in amsterdam, maar die zei: ik woon naast een politieman, maar diens eigen motor is al 2 keer gestolen. Als de politiemensen hun eigen spullen niet eens kunnen bewaken…