zondag, 2 januari 2011
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Ingezonden: De trein van het leven

Dit is een ingezonden bijdrage bedoeld ter discussie. Vrijspreker.nl
staat niet per se achter de meningen die erin verkondigd worden.

Het leven is als een treinreis. Mensen stappen op en mensen stappen af. Er zijn haltes met een gelukkig weerzien, en haltes met een droevig afscheid. Als we geboren worden stappen we op de trein en ontmoeten onze ouders. En we denken dat ze de hele reis bij ons zullen blijven. De realiteit is echter anders. Ze stappen uit op een station. Ze laten ons achter in de trein, zonder hun gezelschap, liefde en genegenheid.

Maar er stappen andere mensen in. Mensen die tijdens de verdere reis voor ons heel belangrijk zullen zijn. Het zijn onze broers en zussen, onze vrienden en al de andere mooie mensen die van ons houden. Voor sommigen is de reis een leuke uitstap. Voor anderen is het een vervelende reis met zware bagage. Anderen staan klaar om te helpen.

Sommigen laten naar het uitstappen een grote leegte achter. Herinneringen zijn alles wat ons rest. Anderen stappen in en onmiddellijk weer uit en geven ons enkel de tijd om hen slechts vluchtig te kennen. Soms zijn we verrast dat bepaalde medereizigers waarvan we houden in een ander rijtuig gaan zitten en ons verder alleen laten reizen. Natuurlijk houdt niemand ons tegen om hen in het andere rijtuig te gaan opzoeken. Soms kunnen we echter niet naast hen gaan zitten, als die plaats al is ingenomen. Dat is niet erg, zo is de reis nu eenmaal: vol dromen en verrassingen, vol ontmoetingen en afscheid nemen, mee- en tegenvallers.

Maar er is geen terugreis. Laat ons de reis zo aangenaam mogelijk maken. Laten we proberen onze reisgenoten te begrijpen, en laten we zoeken naar de mooiste kanten van elk van hen. Weet dat er op elk moment van de reis één van onze reisgezellen ons begrip nodig kan hebben. Ook wij kunnen op een bepaald moment behoefte hebben aan iemand die ons begrijpt. Het grote mysterie van de reis is dat we niet weten wanneer we moeten uitstappen.

We weten ook niet wanneer onze reisgezellen uitstappen. Zelfs niet degene die naast ons zit. Afscheid nemen van alle mensen die je ontmoet kan pijnlijk zijn. Vrienden, laat ons er een mooie reis van maken! Droom van de bestemming. Geniet van de fascinerende reis en je medereizigers en zie de schoonheid van het nu. Versuf niet door de cadans van de trein. Ben alert en laat anderen in levenskracht delen. Laat ons ervoor zorgen dat we mooie herinneringen achterlaten op het moment dat we uitstappen.

Aan allen die in mijn trein zitten wens ik: goede reis in 2011

Ingezonden door Karel J.A.M. Want

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Algemeen, Ingezonden
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. Nico de Geit schreef op : 1

    Mooie vergelijking. Persoonlijk vind ik het leven voorstellen als een fontein (of stromende rivier) nog meer aansluiten bij de werkelijkheid. Een fontein kan alleen bestaan door constante actie, stilstaan behoort niet tot de mogelijkheden.

    Een rivier kan tot stilstand komen, een trein ook, een fontein niet. Als je hart stopt met kloppen is het over.

    In die trein wil ik graag een eigen coupé en het recht alleen personen toe te laten die ik wil. Graag maak op vrijwillige basis gebruik van het restaurant en andere voorzieningen.

    Romee [2] reageerde op deze reactie.
    Bente Olie [10] reageerde op deze reactie.

  2. Peter de Jong schreef op : 3

    @Romee [2]:

    Een trein is openbaar vervoer. Een collectivistische uitvinding dus. Auto’s daarentegen zijn privaat en individueel vervoer.

    Auto’s geven de reiziger meer bewegingsvrijheid dan een trein. Je bent niet meer van de dienstregeling van het OV en van anderen afhankelijk. Vooral als je ook niet meer van wegen (een collectivistische infrastructuur) gebruik hoeft te maken.

    www.youtube.com

    ===

    “A traffic jam is a collision between free enterprise and socialism. Free enterprise produces automobiles faster than socialism can build roads and road capacity.”

    ~ Andrew Galambos

    Peter de Jong [4] reageerde op deze reactie.

  3. Peter de Jong schreef op : 4

    @Peter de Jong [3]:

    De essentie is dat de moderne media en het internet mensen de keus geven om zelf contacten te leggen, in de naaste omgeving én wereldwijd, en weer te verbreken naar gelang men wil.

    Een goede rechtsorde zorgt er daarbij voor dat men verschoond blijft van ongewenste contacten.

    Dat de levensreis niet retour kan en op een bepaald moment stopt is geen wet van Meden en Perzen. Tijdreizen is theoretisch niet onmogelijk en onsterfelijkheid is binnen handbereik (hoewel niet iedereen daar gebruik van zal willen maken als het eenmaal op de markt wordt aangeboden).

    ===
    www.libertarianfaq.org

  4. reiny schreef op : 7

    Met een trein reizen en kijken naar de horizon is inderdaad gelijk als het leven van een mens. Soms kun je de horizon zien, maar ook zijn er soms bergen en die moet je overwinnen. Zo gaat het ook in het leven.

  5. Scrutinizer schreef op : 8

    Ja, doe mij maar de John Galt lijn i.p.v. de Tagart Transcontinental waar we nou opzitten.
    Waar kan ik overstappen?

  6. Bente Olie schreef op : 10

    @Nico de Geit [1]:

    Beste Nico,

    Je wilt dus niet deelnemen aan het leven zoals het is, maar slechts de voordelen (door anderen gefaciliteerd, zoals de restauratiewagen) ervan tot je nemen en de nadelen (de onvermijdelijke verbondenheid met andere mensen, die niet zijn zoals jij wenst, maar die gewoon zijn zoals ze zijn) uit je leven bannen? Ik wens je in alle oprechtheid veel succes! Het zal niet makkelijk zijn.

    Vriendelijke groeten van Bente Olie

    Peter de Jong [11] reageerde op deze reactie.

  7. Peter de Jong schreef op : 11

    @Bente Olie [10]: “Je wilt dus (-) andere mensen, die niet zijn zoals jij wenst, uit je leven bannen? (-) Het zal niet makkelijk zijn”

    In een (collectivistische) trein niet.

    In een auto (en achter je internet PC) wél. 😉

    ===

    “There can be no friendship when there is no freedom. Friendship loves the free air, and will not be fenced up in straight and narrow enclosures.”

    ~ William Penn