maandag, 28 februari 2011
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Opperdienaar op Campagne

Bezorgde SuzanneHet was weer de tijd van het jaar dat de inkomsten van de belastingslaven geveild werden en de Opperdienaar was er weer te laat achtergekomen om een effectieve campagne op te zetten. Zoals bij de vorige veiling ging hij weer naar het winkelcentrum, omdat belastingslaven en leugens tenslotte op dezelfde plaats verkocht werden als deodorant.

Eén van de leuzen dit jaar was “Met rechts betaalt u de rekening en “Het moet eerlijker”. Wie de rekening met links betaalde, bleek niet duidelijk uit de poster. Hij was van de partij die de rekening van slecht bankieren niet bij de bankiers neer had gelegd. Misschien was de leus aan bankiers gericht. Als niemand de rekening hoefde te betalen, kon deze partij kennelijk toveren met geld. “Er is een markt voor leugens”, dacht de Opperdienaar, net zo als er een markt is voor anti vrije markt boeken. Je kon er op vertrouwen dat de ware gelovige niet al te kritisch naar het waarheidsgehalte van de leuze zou kijken. Er was een groep mensen die graag in de toverkracht van hoge heersers geloofde die in staat zouden zijn om met hun almacht iets uit niets te creëren. Als je maar sterk genoeg geloofde werd het vanzelf waar.

Van de vorige campagne had de Opperdienaar geleerd dat het belangrijk is om de kinderen te benaderen. Daarom had hij een tros felgekleurde balonnen meegenomen. Daar kwam al een schattig klein meisje aangelopen. ‘Hallo, kleine meid, hoe heet je?’

‘Suzanne, meneer’ antwoordde de kleine die een windmolentje van een Groen Links collega in de lucht hield.

“Geef maar hier dat windmolentje, dat brengt ongeluk. Ik zag net een jongetje met precies zo’n molentje lopen en er reed zo een auto over hem heen. De auto kwam uit het niets”. Verschrikt keek de kleine opdonder naar haar windmolentje dat doordraaide alsof er niets veranderd was aan de realiteit. “Als je daarentegen een ballon van de Partij van de Slavernij neemt, brengt dat geluk. Een ander meisje dat ik er 1 gaf, kreeg haar overleden moeder er binnen 3 dagen weer mee terug.”

Suzannes verschrikte ogen stonden nu wijd open. Ze stond prompt haar windmolentje af in ruil voor een ballon van de Partij van de Slavernij. “Moet je alleen even hier een kruisje achter je naam zetten, Suzanne, anders brengt de ballon geen geluk”. De Opperdienaar hield haar een document voor waar op stond dat ondergetekende zich verantwoordelijk achtte voor de schuld aangegaan door heersers van het territorium der Nederlanden en bedreiging van familieleden, vrienden en buren toegestaan en noodzakelijk achtte als deze zich niet aan de heersers wilden onderwerpen.

Suzanne zette keurig een kruisje achter haar naam, haar tong tussen haar lippen. “Wat is slavernij?” vroeg ze nieuwsgierig.

“Dat is wanneer mensen hun solidariteit tonen door hun vrienden te dwingen voor anderen te werken.” antwoordde de Opperdienaar terwijl hij het papier uit haar handjes griste.

“Wat is solidariteit?”

“Dat is dat mensen iemand op hun vrienden afsturen om ze te bestelen en met de opbrengst de gelijkwaardigheid en zelfredzaamheid van andere mensen te bevorderen”

“Wat is gelijkwaardigheid?”, de kleine rat bleef maar doorvragen.

“Dat alle mensen precies even gehoorzaam moeten zijn aan poltici, zeg maar net zo als jij gehoorzaam moet zijn aan pappa en mamma”, antwoordde de Opperdienaar.

“hmm”, zei Suzanne terwijl ze wegliep

De Opperdienaar riep haar nog na: “Voor hun eigen bestwil”

Suzannes vader stond even verder op naar het aanbod van een schoenenwinkel te kijken, maar was naar de Opperdienaar toegelopen. “Wie gaat bij de Partij van de Slavernij de rekening betalen?”, vroeg hij enigszins geïrriteerd. “Benzine, voedsel, het wordt allemaal duurder”

Opperdienaar:”De Partij van de Slavernij heeft een kruik olie die niet leeg raakt en breekt brood en vis, zonder dat het op raakt.”

“Als ik daar nog wat bij te drinken wil hebben?” vroeg de man hoopvol

Opperdienaar:”Dan kunnen we eventueel water in wijn veranderen, maar dat is alleen voor mensen met een lidmaatschapskaart”

“hmm, jullie maken denk ik een goede kans”, zei de man en liep achter zijn dochter aan.

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Educatie, Overheid, Politiek, Psychologie, Vrijheid
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.