woensdag, 8 juni 2011
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Ingezonden: Waarom de war on drugs heeft gefaald

Dit is een ingezonden bijdrage bedoeld ter discussie. Vrijspreker.nl
staat niet per se achter de meningen die erin verkondigd worden.

Persartikel LVSV (Liberaal Vlaams StudentenVerbond)

“De oorlog tegen drugs faalt”. Dat is de conclusie van de Global Commission on Drugs Policy. Het panel van voormalige wereldleiders en politici liet dit in een rapport vorige donderdag weten. Tot deze studiegroep behoren onder andere voormalig secretaris-generaal van de VN Kofi Annan, Virgin-baas Richard Branson, Nobelprijswinnaar Mario Vargas LIosa en de ex-presidenten van Mexico, Colombia en Brazilië.Volgens de Verenigde Naties is het druggebruik de voorbije 10 jaar met meer dan 35% gestegen.
“De oorlog tegen drugs heeft het druggebruik doen stijgen, onze gevangenissen zitten overvol, dit kost miljoenen dollars aan belastinggeld en het voedt de georganiseerde misdaad wereldwijd. Het is nu overduidelijk tijd voor een alternatieve aanpak.” Het panel pleit voor een drastische verandering in aanpak. Dit wordt bevestigd in volgend citaat: “It’s not peace instead of war. It’s a more intelligent way to fight.”

De kern van hun besluit bestaat erin softdrugs, waaronder marihuana, wereldwijd te legaliseren en vooral de huidige nadruk op het bestrijden van criminaliteit te verschuiven naar bezorgdheid omtrent gezondheid en het ontwikkelen van een grotere rol van individuele verantwoordelijkheid. Daarnaast dient begeleiding van de drugsverslaafde meer op de voorgrond te komen. Onderzoek geeft immers aan dat de vrees voor arrestatie en opsluiting de grootste barrière voor verslaafden is om hulp te zoeken.

Het valt te betreuren dat de Mexicaanse overheid reeds liet weten dat ze het rapport van de commissie beschouwen als flauwekul en hun beleid verder gaan zetten. Felipe Gonzalez van de Mexicaanse Drugscommissie vergelijkt liever appels met peren en haalt volgend zwak non-argument aan: als we drugs legaal maken, is het maar één stap om mensenhandel te legaliseren.
Nochtans is Mexico hét land bij uitstek die zijn beleid drastisch dient te wijzigen. De Mexicanen worden reeds 3 jaar in een wurggreep gehouden door de oorlog tussen drugskartels en de Mexicaanse overheid.

De regering slaagde erin om op relatief korte termijn de kartels enkele welgeplaatste uppercuts toe te brengen. Een overvloed aan geld, drugs en wapens werden geconfisqueerd en verscheidene drugsbarons werden ingerekend. De keerzijde van de medaille was echter dat het aantal moorden en afrekeningen dramatisch stegen. Waar de agressie zich voorheen beperkte tot de strijd tussen kartels onderling, heeft het merendeel zich nu ook massaal tegen de overheid gekeerd. Ettelijke politieofficieren, magistraten en politici prijken bovenaan de hitlists van de kartels. Ook de corruptie, die voor 2006 al welig tierde, is sinds Calderón aan de macht kwam alleen maar toegenomen. Het is een publiek geheim dat een omvangrijk aantal politieofficieren op de payroll van de drugskartels staan. Deze totale mislukking van de war on drugs heeft niets met de inspanningen van de overheden te maken maar wel met de inherente wetmatigheden van zo’n oorlog.

Om deze stelling te verklaren verwijzen we naar de Amerikaanse drooglegging in de jaren ’20. Er werd toen een wet gestemd die de productie, verkoop en transport van alcohol verbood. Daarom verhuisde de industrie van het legale naar het illegale circuit. De FBI moest ervoor zorgen dat deze wet werd nageleefd. Jammerlijk profiteerde de Napolitaanse maffia van deze wet. Onder andere de beruchte Al Capone zou nooit zo machtig geworden zijn zonder de drooglegging. Het geweld op de straat nam toe en de invloed van de maffia steeg. Dat de FBI Capone slechts op grond van belastingfraude achter de tralies kreeg was een perfecte illustratie van deze onmacht. Na jaren van bloedvergieten en dweilen met de kraan open kwam de Amerikaanse overheid tot het besluit om alcohol terug te legaliseren. De maffia vond vervolgens haar gading in het illegale gokcircuit, prostitutie en jawel, drugs.
Een ander gevolg van de drooglegging was, en is nog altijd in sommige moslimlanden, dat de kwaliteit van de alcohol sterk achteruitgaat en door het verkeerde productieproces zelfs sterk giftig is. Door de illegale aard kan men geen juridische actie ondernemen tegen de producenten van deze giftige substanties en is er dus een sterk gevaar voor volksgezondheid. Hetzelfde kan gezegd worden met het gros van de drugs die vandaag wordt geproduceerd in obscure drugslabo’s.

Hoewel tijd en ruimte verschillen, kunnen duidelijk parallellen getrokken worden met de huidige war on drugs. Veel regeringen trachten hun beleid te legitimeren door aan te tonen dat druggebruik en geweld hand in hand gaan. Niemand staat er onbegrijpelijk bij stil dat oorzaak en gevolg omgedraaid worden. Wanneer drughandel in de illegaliteit wordt gedrukt, nemen drugskartels het heft in eigen handen en laten ze bij disputen de wapens spreken. Contracten op de zwarte markt kunnen nu eenmaal niet via rechtbanken afgedwongen worden, waardoor machinegeweren en afpersing schering en inslag zijn. Bovendien zorgen de risico’s die met de productie en transport gepaard gaan dat drugs aan een artificieel hoge prijs worden verkocht. De prijs van cocaïne is sinds 2006 met 50% gestegen. Deze hoge prijzen zorgen ervoor dat de kartels een grote omzet draaien en geeft hen een sterke incentive om in de handel te blijven, waarbij ze niets of niemand uit de weg gaan. Als een kartel door militair ingrijpen wordt opgedoekt, neemt een andere haar plaats gewoon in, één van de pijnlijke neveneffecten die de zinloosheid van deze war on drugs demonstreert. Om de productiekosten te drukken, gaat de kwaliteit van de drugs overigens sterk achteruit. Cocaïne is sinds 2006 kwaliteitsgewijs met 11% gedaald, met meer drugsdoden als logisch gevolg. Het is evident dat clandestiene dealers die rommel in hun producten verwerken niet via de officiële kanalen door hun kopers kunnen worden vervolgd.

Verder is een verbod op het gebruik van drugs een regelrechte inbreuk op de individuele vrijheid.  Als liberale vereniging vinden wij dat de vrijheid altijd primeert. Het is aan elke persoon zelf om te bepalen of hij al dan niet drugs wenst te nemen. Aangezien bij keuzevrijheid altijd verantwoordelijkheid hoort, moet de gebruiker zelf alle gevolgen dragen die zijn druggebruik heeft op zijn gezondheid en zijn mentale toestand. Het is dus niet aan verslaafden, noch aan overheden om achteraf deze verantwoordelijkheid af te schuiven op de rest van de samenleving. Elk verbod op druggebruik is niets anders dan paternalisme van overheden die drugsverslaafden in een slachtofferrol duwt en hun zin voor verantwoordelijkheid verder ontneemt. Hierbij wensen we de belangrijke nuance aan te brengen dat het voorstander zijn van het legaliseren van drugs niet impliceert dat wij voorstander zijn van het druggebruik.

Cijfers spreken de Global Commission trouwens niet tegen. Portugal onderging reeds een decriminalisatieproces. In de andere EU-lidstaten ligt het gebruik van soft- én harddrugs twee tot drie maal hoger dan in Portugal. In het Verenigd Koninkrijk, Europees koploper, is het cocaïnegebruik zelfs 6x hoger. Toeval of niet: het land heeft één van de strengste drugswetgevingen van de Unie. Ook het aantal drugsdoden en HIV-besmettingen zijn in Portugal sinds 2001 met 10 tot 20% gedaald.

De weg die regeringen wereldwijd de laatste decennia bewandeld hebben, heeft de macht van maffiosi en drugskartels alleen maar versterkt en de positie van de drugsverslaafde verslechterd.
Het LVSV vraagt dat regeringen werk maken van legalisering om de drugsproblematiek beter aan te pakken. België als belangrijk transitland in het transport van drugs zou hierin een politieke voortrekkersrol kunnen spelen. In nasleep van het rapport van de Global Commission on Drugs Policy wensen wij niet alleen als liberale studenten, maar ook als bezorgde burgers aan de samenleving en vooral aan beleidsmakers duidelijk te maken dat het tijd wordt voor een radicale koerswijziging.

LVSV  Liberaal Vlaams StudentenVerbond
Michiel Rogiers   Voorzitter LVSV Nationaal
michiel@lvsv.be

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Algemeen, Cultuur, Economie, Ingezonden, Rechten, Vrijheid
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. hugo van reijen schreef op : 1
    Hugo J. van Reijen

    Het is niet zo dat de war on drugs heeft gefaald, maar het is zo dat deze war nooit begonnen had moeten worden.
    Het verhandelen en consumeren van drugs dient namelijk geheel vrij te zijn.
    hugo van reijen

  2. Bob schreef op : 2

    De war on drugs is een hele mooie tool om de politiestaat te creeeren dus heeft de war on drugs gefaald en voor wie? De burger? Ja die is er de dupe van geworden maar regeringen creeeren complete politiestaten met de war on drugs en wij accepteren dat omdat we denken dat ze ons willen beschermen van drugs en het gebruik ervan. Kijk maar naar Nederland en hoever we al gevorderd zijn. Dit kabinet zal de drugs wel even flink aanpakken zodat ze geen weerstand ondervinden met het tot stand brengen van hun zo gewilde politiestaat.
    Want hoe harder je de drugs aanpakt hoe duurder hij wordt en des te interessanter voor de zware criminaliteit en hier kan het kabinet dan weer tegen optreden omdat de burger dat eist dat het kabinet wat aan die wantoestanden doet, zien we dit? Zien we hoe ze te werk gaan met het huidige drugsbeleid dat altijd tolerant en liberaal was en nu steeds strenger aangepakt wordt?

    Wij mensen zijn zo voorspelbaar en hun weten ons feilloos te bespelen. Wij beginnen nu pas door te krijgen hoe geraffineerd ze ons bespeeld hebben door bepaalde kennis achter te houden voor ons. Geen wonder dat ze het konden maar dat gaat veranderen want je ziet nu al hun praktijken aan het licht komen en wat aan het licht kom veranderd hoe graag ze het ook willen tegenhouden.

  3. Paul van Leeuwen schreef op : 4
    Paul van Leeuwen

    Prachtig artikel, dat ik volledig kan onderschrijven! Ons gedoogbeleid is altijd al een stap in de goede richting geweest. Als drugs volledig legaal zouden zijn zou er een verschuiving van gebruik van zware en gevaarlijke middelen naar lichtere middelen die beter in de hand te houden zijn.

    Enkele jaren terug schreef ik hier al een artikel over dat is te vinden op www.meervrijheid.nl .

  4. Pteranodon schreef op : 5

    Een verschuiving van gebruik van harddrugs naar softdrugs? Dat is puur doordat slechts 1 product in prijs verlaagd wordt. Als u alle drugs wilt legaliseren dan heft u dat effect op want dan wordt heroïne ook goedkoper.

  5. Pteranodon schreef op : 6

    Legalisering werkt alleen als je alle dingen vrijlaat. De prijs voor de gevaarlijke en verslavende drugs wordt dan wel 0 euro.

    Ik geef de producenten die willens en weten zonder enige oplossingsgerichte begeleiding voor de klant een aantoonbaar schadelijk en verslavend product op de markt brengen, niet langer dan 10 seconden levensduur in een libertarische maatschappij. Er zijn bij dit soort product genoeg benadeelden die heel wat vergelding zouden willen voor heel wat schade (of namens hun dierbaren).

    In de huidige situatie, met deze socialistisch getinte overheid is er nog wel drugshandel, omdat de burger dit initiëren van geweld door zulke horrorfabrikanten niet kan afstraffen met gelijke munt.

    Wat is er mis met het huidige beleid want daardoor komt het:

    Op een pakje sigaretten staan 1 of 2 kreten, maar een volledige bijsluiter ontbreekt over de risico’s. Bij een geneesmiddel zelfs, heb je dat nog wel, maar niet bij een (statistisch gezien) levensgevaarlijk en ziekmakend product als sigaretten. Statistisch kun je verwachten dat grote aantallen mensen er teveel van roken, en door de verslavendheid kun je hen dat amper aanrekenen. Een volledige bijsluiter is dus wel het minste wat een fabrikant kan doen. Maar nee hoor. Komt dat nou om dat het bedrijven alleen om het geld gaat, of komt het omdat de overheid een paar (minimum-) eisen stelt en er verder daardoor niet meer wordt nagedacht, of beide?

    Een fabrikant geeft met de halve vrijheid van nu ook geen enkele blijk marktonderzoek te hebben gedaan naar “wie is die klant nou eigenlijk?”. Hadden ze dat wel geweten (m.a.w. hun vak behoorlijk gekend!) dan waren ze er bij goed onderzoek achtergekomen dat er veel leed schuil gaat achter veel rookgedrag. Je kunt het als fabrikant niet maken om een klant met een gevaarlijk en verslavend product de rimboe in te sturen, die dat als een soort psychologisch soelaas beschouwt, met amper een bijsluiter, zo van zoek het maar uit, en vervolgens niet thuis te geven als ze genoegdoening eisen. Dit is de manier waarop de overheid zijn geld meent te moeten verdienen. Het voorkomt zelfs dat een klant een heldere confrontatie krijgt van wat hem of haar nou precies dwars zit. Zo blijft die de kop in het zand steken. Met mogelijk dodelijke afloop.

    Die voorlichting die op pakjes staat, ligt op een ander vlak dan de impuls om naar een middel te grijpen. Het speelt slechts in op angst of verstand. En beide maar gedeeltelijk door de summiere informatie. Daarom werkt het mede niet. We zijn wel zo vrij om het dankzij persvrijheid dan via andere kanalen te vernemen maar alleen als onze pet zo staat om die moeite te doen. Je hoeft dat niet te doen en dan mis je bij de sigarenboer dus de nodige voorlichting.

    De enigen die het dus zullen overleven in een libertarische maatschappij zijn degenen die naast de sigaret of welk middel dan ook, onlosmakelijk de zorg bieden die nodig is om het achterliggende probleem te helen. Daardoor zullen die drugs die het overleven ook weer een stuk duurder zijn maar je hebt dan wel meer product, niet alleen de drug, of zelfs in gecontroleerde hoeveelheden die worden afgebouwd maar ook een gezondere psyche. In de huidige omstandigheden van het socialisme rook ik door en niet zo’n beetje ook, omdat iedereen er verder ook met z’n pet naar mag gooien.