Doorsturen
Printen
Verantwoordelijkheid en schuld liggen dicht bij elkaar. Wanneer ben je (mede)verantwoordelijk en wanneer wordt je daardoor eventueel aansprakelijk? En aansprakelijkheid gaat dan weer gepaard aan schuld. Dit probleem komt regelmatig ter sprake. Onder andere bij de verantwoordelijkheid/schuld van de overheid voor de huidige crisissituatie.
En in hoeverre is de kiezer of de burger dan verantwoordelijk voor het sanctioneren van die overheid? Een vraag die speelt in onderstaand artikel:
Waar men maar weinig over hoort de oorlog en gevolgen.
Dit onderwerp ligt erg gevoelig in de samenleving en is uiteraard daardoor niet zo geliefd. Men leest de verhalen van de verzetstrijders maar ook van mensen die nooit in het verzet zaten en nadien vooraan gingen staan om andersdenkenden te straffen en te vernederen en op te sluiten. Veelal berust het op wetenschappelijke stukken en verhalen van betrokkenen, en zelden van gewone mensen die het zelf ook meegemaakt hebben.
Daarom schrijf ik dit verhaal van mijn beleving tijdens en na de oorlog.
Vader zat als soldaat midden in de bombardementen op vliegveld Waalhaven bij Rotterdam en is later dwars door deze stad heen gelopen en uiteindelijk na opgepakt te zijn en ontsnapt thuis gekomen. Sindsdien was het een erg gesloten persoon, maar deed veel aan het helpen van onderduikers en zorgde voor voedsel voor deze mensen. Is ook nog vaak opgepakt door NSB figuren maar wist altijd weer thuis te komen.
Als hij illegaal slachtte dan kon het gebeuren dat er mensen kwamen controleren, en als hij dan wat vlees meegaf hoorde hij er nooit meer wat van.
De Duitsers zaten 100 meter vanaf ons huis en moesten s’ avonds door het dorp lopen om te controleren wat er gebeurde. Vaak kwamen er twee van deze Duitsers bij ons in huis doordat een van deze zeer jonge soldaten thuis een dochtertje had die net zo oud als mijn zus was. Het waren ook maar gewone jongens die graag naar huis wilden en geen belang bij oorlogvoeren hadden. Als deze jongens bij ons waren ging mijn vader altijd naar de schuur en kon hij rustig zijn illegale zaken regelen. En ondanks alle ellende heeft mijn vader nooit Duitsers gehaat, want hij zei altijd, deze jongens moesten net als ik vechten van de regering en kun je ze dat niet persoonlijk aanrekenen. Ook toen de NSB’ers opgepakt werden bemoeide hij zich nergens mee, maar zei wel dat hij deze mensen wel begreep, want ze dachten dat Duitsland zou overwinnen en dan zaten ze aan de goede kant.
Wel kon hij de ergste schoften niet uitstaan, dat waren andere mensen dan de boeren die nooit iets gedaan hebben, enkel lid geweest waren, en dat begreep hij wel. Ook de mensen die NSBers ophaalden en vernederden had hij geen goed woord voor over. Zelf heb ik de oorlog als in een hel meegemaakt, maar dat is te onbelangrijk om over te schrijven. Na de oorlog speelden wij gewoon met de kinderen van NSB en namen ze ook wel mee naar huis en daar waren ze net als ieder ander welkom, ze konden er toch ook niets aan doen. En aan de gewone Duitser heb ik nooit de pest gehad, die waren net als wij het slachtoffer van een politieke machtstrijd geworden. Een opmerking van mijn vader is mij altijd bijgebleven, als er oorlog komt, bemoei je nergens mee. Maar helaas dat zit niet in mij.
De Nationaal- Socialistische Beweging in Nederland was een Nederlandse politieke partij die van 1931 tot 1945 heeft bestaan. In de oorlog ging deze partij overlopen naar de Duitsers. Het waren voornamelijk kleine boeren en middenstanders die bij deze partij aangesloten bleven met als reden dat men verwachtte dat Duitsland de oorlog zou winnen en zij er beter van zouden worden. In meerderheid nam men verder geen actief deel aan deze Partij, maar doordat ze ingeschreven stonden, vaak via een inkoop corporatie, waar ze bij aangesloten waren, werden ze na de oorlog gestraft. De verhalen die gehoord worden gaan vaak over de actieve personen en daardoor kwamen de andere mensen in een kwaad daglicht, waar je in feite nooit iets over leest. Dat past nu eenmaal niet zo goed in het beeld wat men wil laten geloven.
Maar alle leden waren niet slecht.
Ingezonden door Peter Kampen.
Loading ...
)
Hehe, eindelijk eens een zinnig geluid over deze materie.
Zelf gingen mijn ogen open toen ik op mijn 12 op vakantie verliefd werd op een 12 jarige Duitse schone in een vakantieoord.
Ik kwam er toen achter dat niet alle Duitsers schoften zijn en beredeneerde dat iemand geboren in de jaren ´70 zelf part nog deel gehad had aan de oorlog en dat zelfs haar ouders destijds -indien ueberhaupt reeds geboren- hooguit kleuters waren in ´40-´45 en dat het dus onzinnig was de ¨huidige¨generatie Duitsers met de nek aan te kijken omwille van wat hun grootouders ooit mispeuterd hadden (en dan nog wel een minderheid, terwijl de massa geen keus had dan mee te lopen in het leger omdat ze anders als ¨deserteur¨ zelf zouden sterven voor het vuurpeleton van ¨hun eigen¨ leger, kortom van ¨hun¨ overheid die hen als slaaf dwong militair te zijn).
Sindsdien keek ik heel anders tegen de materie aan. Niet dat ik de oorlog of de bijverschijnselen ervan (kampen etc.) ontkende, maar de manier waarop men doorgaans een heel volk collectief verantwoordelijk houdt en dat nog wel generaties later (alsof Duitsers met een soort moderne erfzonde belast zijn), was sinds ik de vlinders in mijn buik voelde voor de Westfaalse niet meer aan mij besteed.
Mijn eerste grote jeugdliefde heeft me alzo op mijn 12e tot grootse inzichten gebracht waardoor collectivisme niet meer aan mij besteed was. Het woord collectivisme kende ik toen niet maar ideeen daaromtrent (m.n. de onzin van ¨guilt by association¨) begon ik dankzij haar spontaan te ontwikkelen.
Ik denk dat die ene kalverliefde meer goed heeft gedaan voor mijn intellectuele bewustwording dan dat -tot op dat moment- 6 jaar overheidsscholing aan schade hadden weten aan te richten