Doorsturen
Printen
Recensie “The Tragedy of the Euro”
“The Tragedy of the Euro” behandelt de recente monetaire geschiedenis, van de banken- en kredietcrises in 2007/8 tot de huidige euro- en schuldencrises van 2011. Philipp Bagus is een pril econoom en professor Economie aan de Universiteit Rey Juan Carlos in Madrid. Het Von Mises Instituut heeft het boekje uitgegeven op PDF (download). Het is verplichte kost voor iedere student van het (post)moderne monetaire systeem. Het werkje is bijzonder volledig, goed leesbaar voor leken, en wordt op geen moment te technisch of saai. Sterker nog, ”The Tragedy of the Euro” leest van begin tot end als een thriller.
Twee rivaliserende wereldbeelden
De geschiedenis van de EU is een machtsspel van twee visies op Europa: de klassiek-liberale, geworteld in individualisme, draait om economische vrijheid in een vrijwillige, economische confederatie van natiestaten. De socialistische visie is de tegenovergestelde, en voorziet op termijn in volledige integratie en centraal bestuur vanuit Brussel. Dat vergezicht wordt uiteengezet in de gebruikelijke staatscollectivistische shibboleths als ‘solidariteit’ en ‘sociaal-economisch beleid’. Het voorziet in een politieke unie, die uiteindelijk onvermijdelijk zal leiden tot het einde van de natiestaat zonder dat ook maar een Europees burger daar een stem in heeft gehad. Met de recente reddingsoperaties van banken en complete lidstaten lijkt de socialistische, collectivistische, etatistische visie het gewonnen te hebben van de liberale.
De geheime etatistische agenda
De politieke opzet van de Europese Monetaire Unie (EMU) was een economische ramp. Een economisch argument is gebruikt om de ware agenda van de statisten te verbergen, en heeft op geen moment de burgers kunnen overtuigen van de voordelen van de eenheidsmunt (het is zo handig op vakantie als je niet hoeft te wisselen, of anders breekt de Derde Wereldoorlog uit). De euro is een middel voor centrale planning, en voor Franse imperiumvorming die tot doel heeft de economische invloed van rivaal Duitsland in te perken.
Onafhankelijkheid van de ECB?
De opdracht van de Bundesbank was het bewaken van prijsstabiliteit, maar de enige zekerheid die de ECB schijnt te bewaken is toenemende inflatie. Bovendien is de onafhankelijkheid een mythe gebleken. De ECB is een ondersteuningsapparaat voor het sociaal-economisch beleid van de Commissie.
Regeringen, banken, centrale banken en de ECB zitten in een draaideurconstructie die zich het best laat omschrijven als een fascis. Het is een organisch geheel. Hoewel kortzichtige, democratische politici en hun maakbaarheidsidealen de crises hebben veroorzaakt, demoniseren ze graag kapitalisme, markten, neo-liberalisme, speculanten, luie Grieken, banken en gebrek aan regulering. De crises dragen overal de etatistische vingerafdruk van begrotingstekorten, belastingdruk, overreguleringen, control en inflatie.
Inflatoir beleid
De ECB heeft een discretionair mandaat voor het ‘drukken’, het virtueel creëren (QE), van fiatgeld. De ECB heeft recentelijk banken 500 miljard euro aan nieuw geld geleend. Dat is na de honderden miljarden die het stiekem creeerde in het half jaar ervoor. Was er eerst nog de tussenkomst van banken noodzakelijk, de ECB is nu begonnen met het rechtstreeks opkopen van obligaties met nieuw geld.
Hoe het werkt?
Banken creeren nieuw geld door staatsschuldpapier te kopen, en gebruiken die om de ECB te financieren. Regeringen financieren schulden met nieuw geld, gecreeerd door banken en banken ontvangen nieuw geld met de staatsobligaties als onderpand.
Bailouts
Reddingsoperaties van banken zijn niets anders dan het afgeven van de garantie, dat regeringen goed zijn voor hun schulden. Reddingsoperaties van landen zijn niets anders dan het afgeven van de garantie, dat regeringen in de EZ goed zijn voor de schulden van andere regeringen in de EZ. Het is geen corporatieve of transnationale ‘sociale dienst’, maar het opproppen van de euro met fiatgeld (en belastinggeld).
Er waren alternatieven geweest voor de bankenbailouts, maar regeringen stortten liever belastingkapitaal in de banken, waarmee ze de bedrijfsrisico’s van het banksysteem garandeerden; het heeft een zelfvernietigende schuldenmachine in gang gezet.
Neveneffecten
Regeringen nemen niet eens meer de moeite schulden in te lossen. Oude obligaties worden simpelweg overgerold en afgelost met nieuw schuldpapier.
Schulden worden geaccepteerd als onderpand voor het lenen van nog meer geld (zie afbeelding). Er ontstaat een vicieuze schuldenspiraal.
De reddingsoperaties van banken en regeringen moedigen het maken van meer schuld aan door de een mechanisme dat de ‘tragedy of the commons’ wordt genoemd: niemand voelt zich eigenaar van publiek bezit. Na exploitatie wordt het afgeschreven.
Als gevolg van het inflatoir beleid wordt de rente op leningen opgedreven, hetgeen de crisis nog verergert.
Bailouts vormen een dubbele ‘moral hazard’: omdat onverantwoordelijke banken en regeringen weten dat er een financieel vangnet is, nemen ze meer risico’s dan ze anders zouden hebben genomen.
Het beleid is gericht tegen de burgers
Het fundamentele mensenrecht op eigendom wordt met voeten getreden door bewust inflatoir beleid.
Eerste en tweede gebruikers van nieuw geld hebben er baat bij, maar burgers betalen de rekening door inflatie van hun bezittingen.
Conclusies
Monetair beleid wordt gebruikt als een politiek drukmiddel om de collectivistische, etatistische visie op Europe door te drijven.
Het project gaat niet ten onder door gebrek aan integratie (hoewel het daarvoor misbruikt wordt); het komt omdat regeringen af willen van de discipline van de vaste standaardwaarde, en ongegeneerd schulden willen maken om verkiezingsbeloften in te lossen. Het beleid voorziet in herverdeling in het voordeel van landen wiens banksysteem en regering sneller inflatteren dan andere. Het beloont slecht gedrag.
Vooralsnog is de politieke wil aanwezig om de corrupte route naar zelfvernietiging koste wat kost te verdedigen.
Ingezonden door Cassandra Troy
Loading ...
)
Dank voor deze recensie. Ik meen dat het boek binnenkort in het Nederlands uitkomt. Verplichte kost voor ‘ maatschappijleer’ (bestaat dat nog?) op de middelbare school als je het mij vraagt.
In aanvulling hierop:
http://www.vrijspreker.nl/wp/2011/06/de-euro-en-de-tragedy-of-the-commons/