maandag, 23 juli 2012
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

De toekomst is aan vrijheid, niet aan de Staat. (Deel 1/2 ) Door Karel Beckman

RED: Dit uitstekende artikel (“speech”) van Karel Beckman is nuttig voor iedereen die een inzicht wil hebben over de vele belangrijke actuele zaken die nu in Nederland ieders leven bepalen. Eveneens nuttig voor libertariërs die nu actief zijn voor de LP om deze week de noodzakelijke  “ondersteuningsverklaringen” te krijgen.

Deel 2/2 verschijnt morgen.

 

De toekomst is aan vrijheid, niet aan de Staat (Deel 1/2 )

Door Karel Beckman

De economische en sociale problemen in onze maatschappij worden niet veroorzaakt door de vrije markt, maar door bemoeizucht van de Staat. Een welvarende, sociale en vredelievende wereld is alleen mogelijk als we het juk van de Staat van ons afschudden en kiezen voor vrijwillige samenwerking.

1.
Er zijn twee manieren om tegen onze samenleving aan te kijken. Je kunt zeggen dat het goed gaat. We zijn welvarend, gezond, we leven lang, in een redelijk vrij en veilig land, we hebben veel vrije tijd, we zijn goed opgeleid.

Je kunt ook zeggen dat het niet goed gaat. Er is een financiële crisis, de werkloosheid stijgt, de pensioenen staan onder druk, de kosten van de verzorgingsstaat zijn niet meer op te brengen, de huizenmarkt zit op slot, zorg en onderwijs staan onder druk, sociale spanningen zijn groot.

Beide visies zijn verdedigbaar. Maar hoe zijn ze met elkaar te rijmen?

Hoe kan het dat we met onze hard werkende, intelligente bevolking, met onze hoge levensstandaard en goede opleidingen, met ons innovatieve bedrijfsleven, onze goede infrastructuur en onze gunstige geografische ligging, toch tegen zo’n berg problemen aan kijken?

Als mensen in Nederland wordt gevraagd hoe ze zich voelen, zeggen ze over het algemeen: met mijn leven gaat het goed, met de samenleving gaat het slecht.

Is dat niet vreemd?
We hebben het idee dat het in ons privé-leven goed gaat, maar we zijn somber over hoe het met de maatschappij gaat.

Onze toekomst zou rooskleurig moeten zijn, maar zo voelt het niet.

Hoe komt het, dat de maatschappij niet weerspiegelt wat we in ons eigen leven voelen? Dat we eigenlijk alles hebben dat ons in staat zou moeten stellen om een harmonieuze samenleving op te bouwen, terwijl de samenleving gebukt blijft gaan onder hardnekkige problemen? Dat we rijk zijn en tegelijkertijd in een crisis zitten en misschien wel afstevenen op een economische ramp, zonder dat iemand hier enige controle over lijkt te hebben?

De oorzaak voor deze tegenstrijdige situatie is in één woord samen te vatten. Dat woord is: de Staat.

De rol van de Staat in onze samenleving.

Niet voor niets hebben we het idee dat het met ons particuliere leven wel goed gaat, maar met het publieke leven niet. Ons particuliere leven onttrekt zich goeddeels aan de invloed van de Staat, het publieke leven niet.

Dit vergt enige uitleg. Het is namelijk niet wat u meestal wordt verteld. U bent gewend om te horen dat het juist de roofzuchtige particuliere sector is, die de ellende in de maatschappij veroorzaakt, en dat het de Staat is, de overheid, die ons daartegen beschermt.

De financiële crisis – is die niet veroorzaakt door hebzucht, door bonusbeluste bankiers en cynische speculanten?

Onze publieke sectoren, gaan die niet ten onder aan marktwerking, deregulering, privatisering – worden die niet leeggeroofd door graaiers en zakkenvullers?

De economie, gaat die niet ten onder aan de casinomentaliteit van aasgieren die bedrijven leegslurpen en er met de winst vandoor gaan, aan amorele markten die overheden uitkleden en sociale en monetaire stelsels omver werpen?

Hebben we juist niet méér overheid nodig – of op zijn minst: meer oog voor het publieke belang, meer verantwoordelijkheidszin, meer solidariteit, meer duurzaamheid – en zijn dat geen waarden die alleen geborgd kunnen worden door een zorgzame, niet-commerciële, integere overheid?

Dat is het verhaal dat wordt verteld door demonstranten, door schrijvers, door economen, door intellectuelen, door journalisten, door politici. En het klinkt ook best aannemelijk. Als je er niet te lang over nadenkt.

Maar het is een leugen. Het is de Grote Leugen van onze tijd, verspreid door links, rechts en midden: dat de Staat ons beschermt en de Markt ons uitbuit en bedreigt.

Het tegenovergestelde is waar.

2.
Neem de economische crisis. Die bestaat feitelijk uit twee mega-problemen: onhoudbare staatsschulden en failliete banken.

Eerst die staatsschulden. Jawel, het zijn staatsschulden. Ik noem er een paar, en dit zijn cijfers uit 2011, in dollars. België heeft een staatsschuld van $398 miljard. Nederland 424 miljard. Griekenland 454 miljard. Spanje 823 miljard. Canada 1117 miljard. Het Verenigd Koninkrijk 1654 miljard. Frankrijk 1767 miljard. Italië 2113 miljard. Duitsland 2446 miljard. Japan 8512 miljard.

Dit zijn alleen de schulden van nationale overheden. Lokale overheden zijn er niet bij inbegrepen.

Hoezo arme politici, arme overheden, die onder druk van kille “financiële markten” gedwongen zijn om te bezuinigen?

Vetgemeste overheden zult u bedoelen. Uitbuikende bureaucratieën die altijd maar weer méér uitgeven dan ze aan middelen binnen krijgen, altijd maar meer en meer lenen, omdat ze weten dat ze toch niet failliet gaan, omdat ze weten dat de rekening wordt doorgeschoven naar volgende generaties, omdat ze niet zelf rente en aflossing hoeven te betalen, maar dat door de belastingbetalers kunnen laten doen.

Maar dit is uiteraard een heel ander verhaal. Dit past minder in het plaatje van niet-commerciële, onbaatzuchtige overheid.

Dan hebben we het alleen maar over iets tamelijk abstracts als de staatsschuld. Omdat dit in cijfers is uit te drukken. Wat niet in cijfers is uit te drukken, is hoe bureaucratie de samenleving verstikt, de dynamiek in een economie om zeep helpt, hoe de verzorgingsstaat afhankelijkheid en parasitisme in de hand werkt. Een land als Frankrijk telt 5 miljoen ambtenaren. Die op hun 62e met pensioen mogen – oh nee, daar maken ze nu weer 60 van. En dan maar klagen over die bikkelharde financiële markten die die arme Fransen het vel over de oren trekken. Gelukkig voor Frankrijk kunnen ze nog een tijdje doorgaan met potverteren: ze kunnen eerst nog de bankrekeningen van spaargelden in Duitsland en Nederland leegtrekken.

Griekenland, het land van de eurocrisis, is berucht om zijn gigantische bureaucratie, die gestaag is gegroeid sinds het land democratisch werd in 1974. Een Griekse econoom over de tijd totdat de crisis uitbrak: “Er was echt een feestje aan de gang. De overheid deed er steeds maar bonussen en uitkeringen en pensioenen bij. Bij elke verkiezingen groeide de economie doordat de overheid banen weggaf.” Fijn voor die ambtenaren in Griekenland – maar wie een bedrijf probeerde op te zetten werd door ambtenaren gemangeld en leeggezogen. Over aasgieren gesproken.

Zo zijn er talloze voorbeelden te geven. De Engelse publieke gezondheidszorg, om een willekeurig voorbeeld te noemen, werd in een Britse krant nog niet zo lang geleden omschreven als “de grootste bureaucratie in de vrije wereld, met meer werknemers dan de bevolking van Estland en een budget groter dan dat van Slowakije. Het is een land binnen een land: een stukje Oost-Duitsland in Groot-Brittannië.”

En Amerika? Amerika, dat is toch het land van de vrije markt, van het liberalisme, waar de armen steeds armer worden en de bedelaars je overal op straat aanklampen?

De totale Amerikaanse staatsschuld bedraagt ruwweg $ 10.000 miljard. En dan hebben we het alleen maar over de schuld van de federale overheid.

Bij die federale overheid werken 2 miljoen mensen, maar als je het aantal werknemers optelt van wat wordt genoemd “federal contractors” – particuliere bedrijven die uitsluitend voor de overheid werken – dan kom je op 15 miljoen.

De Federale Overheid is overigens de grootste werkgever van de VS. Er zijn 1300 federale overheidsinstellingen in de VS. Tussen bijvoorbeeld de minister van Landbouw en een boswachter zitten 18 bureaucratische lagen.

Is Amerika een vrij land? In 1925 besloeg het federale wetboek één deel, nu zijn er het meer dan 200. Alles in Amerika is gereguleerd – in de wet is voorgeschreven hoe je in een restaurant ui-ringen moet bereiden. Er zitten een half miljoen mensen in de gevangenis in de VS wegens drugs-gerelateerde overtredingen. Amerika heeft 5% van de wereldbevolking en 25% van de wereldgevangenisbevolking. Betekent vrijheid niet vrijheid om drugs te gebruiken? Om in de prostitutie te gaan? En andere domme dingen te doen? In Amerika niet.

Maar hoe zit het dan met Wall Street? Met de banken?

De banken, ja. Dat is het tweede probleem. Is de huidige crisis niet begonnen in de Amerikaanse vastgoedsector? Hebben Amerikaanse banken niet veel teveel leningen uitgegeven – en hebben ze die waardeloze leningen niet doorverkocht aan andere banken, onder andere in Europa, waardoor het probleem zich als een inktvlek heeft uitgebreid? En die Europese banken – moeten die niet allemaal door de Staat worden gered nu, en door de Europese Centrale Bank (ECB) ? Dat is toch niet omdat ze zo’n voorbeeldig beleid hebben gevoerd? Zijn dat niet diezelfde banken die hun bestuurders miljoenenbonussen uitkeren, rentes manipuleren, woekerpolissen verkopen en god mag weet wat ze allemaal nog meer uithalen?

Helemaal waar. Banken zijn vandaag de dag zonder meer corrupte instellingen. Bankiers zijn graaiers en dieven. Ze zijn medeverantwoordelijk, samen met de overheden, voor de financiële crisis waarin we ons nu bevinden.

Maar – en dat is het cruciale punt waar het om draait – onze banken hebben niets te maken met de vrije markt. De banken van Wall Street en de Zuidas en de City van Londen en het Bankenviertel in Frankfurt zijn in essentie staatsinstellingen. Het zijn verlengstukken van de Staat. Handlangers van de Staat.

Dat is niet zo moeilijk om aan te tonen. Hoe werkt een bank? Er zijn wellicht nog mensen die denken dat als zij hun geld naar de bank brengen, de bank dit voor hen bewaart. Vooruit, de bank mag het ook uitlenen en proberen er geld mee te verdienen, maar dat uitlenen en bewaren moet enigszins in balans blijven. Mis! De bank mag het geld dat u naar de bank brengt niet uitlenen, hij mag tien, vijftien keer zoveel uitlenen. Met het geld dat u naar de bank brengt, mag de bank geld scheppen. Zomaar, uit het niets.

Van wie mag hij dat? Van u? Van mij? Van de vrije markt? Nee, van de Staat. Van de wet. Zo is ons financiële systeem geregeld.
De “dekking” die de bank moet aanhouden om aan zijn verplichtingen te voldoen is maar een paar procent.

Zo kon het gebeuren dat de IJslandse banken vele keren meer geld hadden uitstaan dan heel IJsland waard was. De banken in Cyprus, zo meldde NRC Handelsblad onlangs, hebben acht keer het nationale inkomen van Cyprus uitgeleend. Aan wie? Vooral aan Griekse banken!

En dit geldt voor alle andere banken, ook de Nederlandse.

En wat gebeurt er als het mis gaat, en de bank kan niet meer aan zijn verplichtingen voldoen, omdat hij roekeloos geld heeft uitgeleend? Dan wordt hij gered door de Centrale Bank of door de Staat. Dan wordt de bank “geherkapitaliseerd”, zo wordt dat genoemd. Waarmee? Gewoon, met geld dat opnieuw uit het niets wordt gecreëerd.

Die Centrale Banken, voor alle duidelijkheid, zijn staatsinstellingen. (Ja, de Amerikaanse Federal Reserve is formeel eigendom van een aantal particuliere banken, maar het is in alle andere opzichten wel degelijk een staatsinstelling.)

Waarom vindt de Staat het goed, dat dit gebeurt? Waarom laten ze de banken die het niet goed doen gewoon failliet gaan, zoals ieder ander bedrijf in de vrije markt? Simpel: het zijn diezelfde banken die de staatsobligaties kopen waarmee de Staat zijn uitgaven financiert. Zo is de cirkel rond.

De Staat wil altijd aan geld kunnen komen – dus de banken moeten altijd genoeg geld hebben om staatsobligaties te kopen. En dat hebben ze dan ook altijd.

Het is in feite nog gekker. De staatsobligaties die banken kopen kunnen namelijk op hun beurt weer als “dekking” dienen, op grond waarvan de banken nog meer geld kunnen scheppen!

Spin in het web van dit systeem zijn de Centrale Banken.
Die bepalen direct en indirect hoeveel geld er in het systeem wordt gepompt. In Amerika gaat dat bijvoorbeeld zo: de banken kopen staatsobligaties van de overheid, de Centrale Bank koopt die staatsobligaties van de banken, de banken kunnen met die “dekking” (die dus uit staatsschuld bestaat!) pakweg tien keer zoveel geld in de markt slingeren. Zo kocht de Federal Reserve in de periode 2001-2006 voor $ 200 miljard aan staatsobligaties van banken, die daarmee $2000 miljard te besteden hadden.

In Europa gaat het meestal iets anders, hoewel de ECB in recente tijden ook voor vele honderden miljarden aan staatsobligaties heeft gekocht van de banken. De ECB verstrekt ook leningen aan de banken tegen spotgoedkope tarieven. De ECB heeft nu in een jaart tijd (half 2011 tot half 2012) €1000 miljard in het bancaire systeem gepompt.

De details van hoe het systeem werkt zijn complex, maar ze doen niet ter zake. Waar het om gaat is het principe. Het principe is dit: het zijn Staten die via hun Centrale Banken en via de particuliere banken bepalen hoeveel geld er in de economie wordt uitgezet. Ze bepalen ook wat “wettelijke betaalmiddelen” zijn, met andere woorden, het geld dat ze uitzetten moet verplicht door iedereen worden aangenomen als betaalmiddel. De Staten hebben dus de volledige controle over ons geldstelsel – over ons monetaire en financiële systeem. De banken zijn in dit systeem de verlengstukken van de Staat – en krijgen als dank vrijwel onbeperkte middelen om met geld te strooien.

Met een vrije markt heeft dit niets, maar dan ook helemaal niets te maken.

Nogmaals: het feit dat de banken op de been worden gehouden door geld van de Staat zegt genoeg. Het zijn staatsinstellingen. Geen enkel bedrijf wordt op zo’n manier gesteund, behalve staatsbedrijven.

En Staten zelf natuurlijk – want merk op dat die ook nooit failliet gaan, ook altijd “gered” worden, met leningen en noodleningen en kapitaalinjecties en wat dies meer zij. De Staten redden de banken en de banken redden de Staten.

Je hoeft geen genie te zijn om te bedenken wat de gevolgen zijn van dit magische systeem, deze geldtovermachine. Koningen moesten het in het verleden met goud doen, en moesten zich behelpen met het afschaven van goudstukjes als ze de boel wilden flessen. De moderne Staat heeft een wonderbaarlijke geldvermenigvuldigingsmachine tot zijn beschikking. Drie keer raden wat er gebeurt als je politici en bankiers zo’n machine geeft. Dat hoeven we niet meer te raden. We weten het.

Uiteraard zijn er prachtige theoretische rechtvaardigingen bedacht voor het huidige systeem, met name door Keynes. De meerderheid van de economen volgt vandaag nog altijd in de voetsporen van deze even beroemde als beroerde Britse econoom. De theorie van Keynes houdt kortweg in dat geld in de economie pompen goed is omdat het “de vraag” stimuleert – en daarmee de economische activiteit. Deze theorie draait oorzaak en gevolg volledig om.

Ik kan in dit kader niet uitgebreid ingaan op deze Keynesiaanse onzin – maar ga zelf maar na: als je werkelijk welvaart zou kunnen creëren door de vraag kunstmatig te stimuleren, waarom is er dan nog armoede op de wereld? Waarom zijn er economische problemen? Waarom is er werkloosheid?

Maar heeft het in de economie pompen van geld dan geen effect op de economie? Zeker wel. Het creëert zeepbellen. Waar die zeepbellen ontstaan, hangt af van waar het geld naar toe gaat. In de VS was dit bijvoorbeeld de vastgoedsector – waarvan de Staat vond dat de banken daar geld naartoe moesten sluizen. In andere landen is hetzelfde gebeurd. Het creëerde de illusie van welvaart – en sommigen werden er inderdaad beter van – maar anderen verloren juist.

Uiteindelijk leidt permanente geldcreatie tot permanente inflatie. Dat is ook wat we vandaag de dag hebben. Mensen zijn er al zo aan gewend dat ze denken dat het onvermijdelijk is dat de prijzen altijd omhoog gaan. Dat is niet zo. Kijk maar naar de innovatieve sectoren van de economie: daar gaan de prijzen omlaag. Als de Staat en de banken niet continu geld in de economie zouden pompen, zou, bij een stijgende arbeidsproductiviteit, het algemene prijspeil gestaag dalen!

Economen noemen dat deflatie en maken ons wijs dat je daar bang voor moet zijn. Bent u bang als u de winkel binnen gaat dat de winkelier de prijzen verlaagt? Of bent u bang dat hij de prijzen verhoogt?

Gek idee wellicht, maar als we werkelijk in een vrije economie zouden leven, zouden de prijzen gemiddeld genomen gestaag dalen. Denkt u eens in wat dat betekent. We hoeven niet meer verwoed te sparen voor ons pensioen! In ons huidige stelsel gebeurt het omgekeerde. De pensioenen worden daarom voortdurend uitgehold. Alles van waarde is weerloos, zei de dichter, en dat klopt in een door de Staat gerunde Keynesiaanse economie.

Laat u niets wijsmaken door neo-Keynesiaanse economen: economische groei wordt bepaald door productie, niet door consumptie. De hoeveelheid geld die daarbij in de economie zit, doet niets ter zake. Productiemiddelen zijn schaars, meer geld creëren verandert daar niks aan. Geldschepping leidt niet tot meer welvaart, maar tot een herverdeling van de welvaart, waarvan sommigen profiteren en anderen armer worden.

En kom nu niet aan met het argument dat het soms nodig is om de economie te stimuleren, omdat “het vertrouwen” weg is. Dat vertrouwen is heel makkelijk weer terug te krijgen: laat de banken failliet gaan die failliet zijn, laat de lucht uit de economie lopen, bouw de schulden af, te beginnen met de staatsschulden, voer een conservatief, zeer conservatief monetair en fiscaal beleid, en moet je zien hoe snel het vertrouwen weer terug is!

De economie kan de kunstmatige manipulatie van het geldwezen heel goed missen. We hebben geen Centrale Bank nodig. We hebben geen wetten nodig die het banken mogelijk maakt om geld uit het niets te scheppen. Wat we op dit moment meemaken is niet het failliet van de vrije markt – het is het failliet van het interventionisme. Van het door de Staat gecontroleerde en gemanipuleerde financiële stelsel.

Deel 2 verschijnt morgen.
——————————————–
Karel Beckman (karel.beckman@online.nl) is journalist en mede-auteur, met Frank Karsten, van het vorig jaar verschenen boek De Democratie Voorbij (www.dedemocratievoorbij.nl), een libertarische analyse van het democratische systeem.

———————————————————
P.S. Dit is een artikel dat bijzonder geschikt is om aan zoveel mogelijk van uw relaties door te sturen!

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Algemeen, Belastingen, Economie, EU, Filosofie, Libertarisme, Overheid, Politiek, Rechten, Vrijheid
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. hugo Utrecht schreef op : 1

    Goed stuk, echter 2 kleine foutjes,

    ”De totale Amerikaanse staatsschuld bedraagt ruwweg $ 10.000 miljard.”

    Maak daar maar 16.000 miljard van usdebtclock.org

    ”De bank mag het geld dat u naar de bank brengt niet uitlenen, hij mag tien, vijftien keer zoveel uitlenen.”
    Volgens vele stukken welke ik heb gelezen zijn banken in de EU gemiddeld 26-30x geleveraged. Zie bijvoorbeeld;
    www.zerohedge.com

    Leuke quote uit het gelinkte stuk;
    ”the Fed is leveraged at 53 to 1. Yes, 53 to 1.”

    1 Rand [2] reageerde op deze reactie.

  2. hugo Utrecht schreef op : 3

    @1 Rand [2]:

    ”en het wordt nog erger als de schuld wordt berekend op basis van accounting principes (GAAP)”
    Jup en nog erger als we off balance sheet transacties en derivaten mee nemen. De rabbit hole is diep…..

    ”Schijnt nu ergens rond de 75 triljard te zijn:”
    Ik neem aan biljoen? US woorden voor bedragen lijken op die van Europa maar betekenen wat anders.

    The EU will now have a GDP of over USD 10 trillion.
    Het BBP van de EU zal nu meer dan 10 biljoen dollar gaan bedragen.
    nl.bab.la/woordenboek/engels-nederlands/trillion

    Henk [4] reageerde op deze reactie.

  3. Henk schreef op : 4

    @hugo Utrecht [3]: als je citeert dan wel zelf de tekst lezen; 1 trillion is 1 triljoen of 1000 miljard dollar of 1 triljard – net als 1 biljoen allemaal correct en hetzelfde.

  4. peter schreef op : 5

    U stelt dat de centralebanken in dienst/invloed staan van de overheden. Om precies te zijn is het echter andersom en is alles in dienst van de Elite van de Rothschild. Alles staat onderhand in dienst van diens corperate government en foundations. En i nderdaad die bepalen of er een wet doorgang vind of niet.

    De hele EU regelgeving is uitsluitend bedoelt tengunste van de corperaties. Overigens een uitvinding van de Echte Oranjes tijdens de VOC. Evenals de eerste echte centrale bank ,de Amsterdamsche wisselbank.

    was het niet Willem I die de Rothschild uit Bankfurt permissie gaf om de centrale bank in Londen op te zetten.

    Na de slag om Waterllo aan beide zijde gefinanciert te hebben is het hart ,de City in handen van de Rothschild’s.
    Eentypische uitspraak van de Rothschild is . Het intereseert mijgeen moer welke Puppett op de troon zit met welke wetten die hij maakt zolang ik maar het recht van de geldcreatie heb.

    En zodoende dus money as debt.

    In het jaar 2000 waren de centralebanken van IRAK,IRAN,N-Korea,Cuba,Sirie,Soedan ,Libie niet onder invloed van de Rothschild’s.

    Nu hebben ze of gaan ze natuurlijk daar democratie brengen.

    Mavado [6] reageerde op deze reactie.
    peter [7] reageerde op deze reactie.

  5. Mavado schreef op : 6

    @peter [5]:

    Ik ga verder niet op je reageren, om niet in discussies over graancircels en het bestaan van kabouters te verzanden, maar jou alu-hoedjes reactie geeft juist aan dat het artikel klopt.
    Het is belangrijk om elke staatsbemoeienis met geld te verbieden. Dat zal zorgen dat banken eerlijk moeten concurreren en geknoei met geld niet of nauwelijks zal voorkomen.

  6. peter schreef op : 7

    @peter [5]:
    Klopt, het is een feit dat de overwinaar de geschiedenis schrijft.

    Zoals je het stelt is het precies tegenovergesteld.
    Verkiezingen zouden allang verboden zijn als het wat veranderde.

    En daar hebben de kaboutertjes en graancirkesl geen ruk mee van doen. Hooguit geschiedvervalsing en landeverraad van de politicie die het pluche zeer aangenaam vinden.

  7. peter schreef op : 8

    Je hoeft niet te discuseren. Hier de links.van geld en politiek
    donderdag, 16 februari 2012 21:37 geplaatst in: Het Complot

    Bankier Nathaniel Rothschild heeft zijn rechtszaak tegen de Britse Daily Mail verloren. Hij klaagde de krant aan wegens toegebrachte schade als gevolg van de publicatie over zijn reis naar Rusland in 2005 met Lord Mandelson.

    Rothschild vindt dat Lord Mandelson in het artikel onterecht wordt afgeschilderd als een marionet die hij gebruikte om zakendeals te sluiten met magnaat Oleg Deripaska.

    Rothschild vertrok in 2005 vanaf het Wereld Economisch Forum in het Zwitserse Davos met zijn privéjet naar Moskou waar hij Deripaska ontmoette. Vervolgens reisde het gezelschap met de privéjet van Deripaska naar diens onderkomen in Siberië.

    Oleg Deripaska dineerde daarvoor in het luxueuze Toscaanse restaurant Cantinetta Antinori in Moskou. Hij had daar volgens de Daily Mail een ontmoeting met bestuursleden van de Amerikaanse aluminiumgigant Alcoa. Het bedrijf was geïnteresseerd in de overname van twee fabrieken van Deripaska. Een groot struikelblok was echter het importtarief in de Europese Unie op Russisch aluminium.

    Lord Mandelson was destijds EU-handelscommissaris en zorgde ten koste van enkele honderden banen dat het tarief omlaag werden geschroefd zodat de overname doorgang kon vinden. Nathaniel Rothschild ontkende alle beweringen in het artikel.

    Niet eerlijk

    Rechter Tugenhadt van het Britse Hof van Beroep stelde de Daily Mail echter in het gelijk. Volgens de rechter was het gedrag van Rothschild ongepast. De deal werpt een blaam op de functie en persoonlijke integriteit van Lord Mandelson, luidde het vonnis verder. De rechter stelde vast dat de bankier niet eerlijk was geweest.

    Het is niet de eerste keer dat het drietal samenzweerde. In de zomer van 2008 meerde Deripaska met zijn jacht aan bij de villa van de Rothschild-familie. Op dat moment was ook de huidige Britse minister van Financiën George Osborne aanwezig.

    In de villa sprak Lord Mandelson zijn onvrede uit over Gordon Brown, tot 11 mei 2010 de premier van het Verenigd Koninkrijk. Rothschild zei daarop dat Deripaska mogelijk geïnteresseerd was in het financieren van de Tory-partij.

    Samenzwering

    Het geheim van de samenzwering tussen politici, bankiers en zakenlieden is zo groot dat het onmogelijk in stand kan worden gehouden. “Deze zaak laat eens te meer zien dat de rijken en machtigen regelmatig gebruik maken van de wet om onderzoek naar hun activiteiten te voorkomen,” zei een woordvoerder van de Daily Mail.

    Bij verlies zou de krant meer dan een miljoen euro schadevergoeding betaald moeten hebben. “Er zijn niet veel mediabedrijven die zich een dergelijk risico kunnen veroorloven, hoezeer ze ook proberen vrijheid van meningsuiting na te streven,” benadrukte de woordvoerder.

    Bron: Independent.co.uk

    Gerelateerd:

    Iran en de Rothschild banken
    Gaza, Griekenland en de Rothschild bankiers

  8. peter schreef op : 9

    www.iamthewitness.com
    Niet de eerste de beste.

    Maar was het niet Baruch die het liberatisme op de Oosterijkseschool tgv de Foundation doseerde,? ik kan het zo snel niet terug vinden. Excuus als ik zo snel iets door elkaar haal.

  9. Mavado schreef op : 10

    Dit soort trieste mensen geeft libertarisme een slechte naam.

  10. peter schreef op : 12

    Pak de grafieken er maar bij, vanaf 1999 toen Clinton Glass-Steagals Act uit 1933 doorschuurde. Vanaf die dag kon JP Morgan en consorte zijn gang weer kon gaan.

    Is dit wat Jullie wilden?
    politicalvelcraft.org

  11. Rien schreef op : 15

    Leuk stukje, wel jammer dat de vele voorbeelden niet uit nederland komen.

  12. peter schreef op : 16

    aug 02 De vrije markt heeft gefaald Door Biflatie.nl. Posted in Schuldencrisis
    Ingezonden artikel | Het blijft mij keer op keer verbazen hoe mensen zich uiten in verschillende discussies rondom de economische crisis. Het gaat dan voornamelijk over een eventuele exit van Griekenland uit de Eurozone en andere Zuid-Europese landen die tot hun nek in de schulden zitten. Niemand heeft het concreet antwoord op de huidige problemen. Ondertussen ontstaat er langzaam een front van investeerders, beleggers en banken tegen het simpele volk van verschillende (Zuid-Europese) landen. De landen moeten door de crisis hoge rentes betalen en moeten garant staan voor noodpakketten en zogenoemde stabiliteitsfondsen. Ondertussen schuiven we met z’n allen langzaam verder het moeras in.

    Een mooi voorbeeld is de recente steun aan Spanje. Spanje leent geld vanuit het Europees stabiliteitsfonds, dat andere landen weer moeten vullen. Dit geld wordt aan Spanje geleend tegen 1% rente. De landen moeten dit zelf echter weer lenen tegen meer dan 6% rente op de ‘vrije markt’… Logische gevolgen zijn stijgende staatsschulden en steeds minder vertrouwen. Hierdoor zullen nog meer landen straks aanspraak moeten maken op financiële hulp. Ja, het zit allemaal erg logisch in elkaar. En terwijl niemand doet alsof er een echte oplossing is, moet ik sterk denken aan een beroemde uitspraak van Albert Einstein die in een eerder artikel op Biflatie werd genoemd. “Je kan problemen niet oplossen op dezelfde denkwijze zoals ze zijn ontstaan”. Terwijl de oplossing eigenlijk heel simpel is. Misschien te simpel, maar niemand durft daar aan te denken, laat staan het uit te spreken. Daarom begin ik er zelf maar over.

    Er zijn in de geschiedenis drie bekende grote naties die voor dezelfde problemen stonden. Het Romeinse Rijk, het Britse Rijk en het meest recente voorbeeld; de opkomst van de Amerikaanse zelfstandigheid. Ze hadden allen te maken met groeiende lasten en stijgende belastingen door bankiers, die geld creëerden uit lucht en hier rente voor vroegen. Maar door schulden met andere schulden te financieren, kom je in een rare cirkel waar je niet meer uit komt. Hierdoor moesten landen hun belastingen verhogen, tot het punt dat de bevolking het niet meer pikte. Dat zien we nu ook gebeuren in Griekenland.

    De oplossing is simpelweg al het geleende geld en ‘geldcreatie’ terugbrengen onder de hoede van een echt democratische volksvertegenwoordiger, welke niet meer in de handen is van private banken. Want zelfs onze Centrale banken, waaronder de ECB, zijn niets meer dan de vertegenwoordiging van groepen private banken, die geld hebben geleend aan ‘het volk’. Dit geld is echter gemaakt uit lucht en uitgebracht onder de zekerheid van zaken zoals obligaties, aandelen en vastgoed. Alles in prijs gedreven door dezelfde geldcreatie. We kennen dit in termen als inflatie. Het volk, intussen de consument, gelooft dat alle mooie zaken die ze ‘consumeert’ in de reële economie is ontstaan met dank aan dit geweldige systeem. Echter wordt ze nu bang gemaakt dat ze deze positie dreigt kwijt te raken. In ruil voor het behoud van dit ‘systeem’ is ze nu bereidt hogere lasten te dragen, staatsschulden te laten stijgen en vrijheden weg te geven aan een ondemocratisch systeem.

    Vrijheden waar we als Nederland 80 jaar voor hebben gevochten. Maar daar hebben we het in een centraal geleid Europees systeem niet meer over. Autonome landen zijn immers achterhaald en wie het nog heeft over eigen landsbelang wordt bestraft met de betiteling van Nationaal socialisme. Nee, liever een sterk Europa waar gek genoeg de bankiers en ‘de markt’ de macht hebben. Alles om onze pensioenen en hypotheken veilig te stellen.

    Maar bedenk eens een situatie, waarbij een democratisch gekozen Europese samenstelling, volledig de handen komt van centrale banken en banken blijvend nationaliseert die dreigen om te vallen. Europese valuta wordt omgezet in ‘nieuw’ Europese valuta zonder uitgiftes van rentes. Waarbij de grondstoffen en de werkpotentie van het volk de garantstelling vormen van deze nieuw gevormde valuta. Obligaties krijgen een maximale rente van 1% en er sprake is van een ‘Default’ van bestaande hoge schulden die nooit afgelost kunnen worden.

    Ik hoor u al denken; dat heet socialisme of zelfs communisme. Gek genoeg zijn de Romeinse, Britse en Amerikaanse economieën hier groot door geworden. Pas na de intrede van centrale banken, die rente vroegen over uit lucht gecreëerde valuta, is de economie niet meer gegroeid, maar gekrompen en in de ban geslagen van de ‘rente’ slavernij waarin veel mensen vandaag de dag terecht zijn gekomen.

    Het volk is immers makkelijk te manipuleren. Leen ze geld, laat ze onzinnige aankopen doen, zoals producten uit Derde Wereld landen en breng ze zo in een positie dat ze maandelijks een deel van hun inkomen afdragen. In Amerika heet het de IRS, in Nederland heet het je krediet lening en aflossingsvrije hypotheek. Dat noemen ze tegenwoordig de vrije markt of kapitalisme. Alleen de consument wordt er niet rijker door. Sterker nog, hij is niet eens meer in staat om eigen bezit op te bouwen, maar moet hard werken om rond te komen om aan zijn vaste ‘rente’ verplichtingen te voldoen. Ik noem dat simpelweg slavernij.

    Een leuke anekdote daarin is de man die zijn ziel verkoopt aan de duivel voor 6 wensen. Pas na de 6e wens komt hij erachter wat hij voor ‘de korte’ termijn geluk heeft weggegeven. Dat is nu exact hetgeen waar nu veel mensen vandaag de dag achter komen. De economen betitelen het alsof het consumentenvertrouwen daalt. Ik noem het de consument waarbij de ogen zijn opengaan dat zij gevangen zit in een net van schulden.

    Maar de utopische gedachte van een valuta inruil en kwijtschelding van schulden, waarbij grote banken en pensioenfondsen hun positie verliezen, is ondenkbaar. We zouden isoleren van de wereld, onze ratings verliezen en onze reële economie zou worden vernietigd. De grote doemscenario’s worden snel opgeworpen door de status quo om deze scenario überhaupt echt te laten onderzoeken. Echter in de bovengenoemde drie voorbeelden, waren deze economieën uiteindelijk ‘bevrijdt’ van het rente systeem en konden plaatsmaken voor sterke economische groei. Het volk kreeg weer eigen bezit en kon daardoor nog sneller groeien. Dat klinkt als het China-model….

    Maar dat mag natuurlijk niet gezegd worden. Geldcreatie kan niet onafhankelijk plaatsvinden in de handen van partijen die er financieel baat bij hebben. Een mooi recent voorbeeld is de zogenaamde betrouwbare Libor en Euribor rente, waarbij private banken schijnbaar toch in staat zijn deze te manipuleren. Ik kan zo wel honderden voorbeelden noemen. De eindconclusie is duidelijk; de vrije markt heeft gefaald om een stabiele economie te realiseren en brengt ons nu tot de economische afgrond.

    Dit pleidooi zal wellicht heel snel wordt neergeslagen als een ‘linkse’ of communistische onzinnige stelling, terwijl ik toch echt een rasechte VVD’er ben, Het zal niet de eerste keer zijn in de geschiedenis dat mensen met ‘vreemde’ ideeën achteraf toch gelijk hebben gekregen. Gaan we wachten tot de chaos compleet is, om een handjevol banken, beleggers en investeerders tevreden te houden, of nemen we zoals drie keer hiervoor het heft in eigen hand?

    Derk-Jan Hilberding

    In 1999 schafte Clinton afkomstig uit de Rockefeller Foundation de regulering af, bekend als Glass Steagals act. 1933.