donderdag, 4 oktober 2012
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Het niet gemerkte verlies

Als je nooit verliefd bent geweest weet je niet wat je mist. Zelf ben ik nog geen vader geworden, dat is een belevenis met een hoofdletter. Ik ben me van het laatste gemis bewust. Echter hoeveel mensen zijn zich bewust van het gemiste verlies van vrijheid? Alle gemiste kansen die het collectivisme heeft gesmoord? De prijs van gemiste kansen die de huidige maatschappij eenieder oplegt? De gemiste vooruitgang en welvaart? Ik heb al een keer eerder een vergelijking met mijn auto gepubliceerd. Ik doe dat nu weer.

Ik rijd in een Mercedes S klasse. Een van de beste auto’s ooit gemaakt. Weliswaar in een 11 jaar oude uitvoering. Maar met luchtvering en vele goodies die huidige middenklassers nog steeds moeten ontberen. Helaas niet helemaal optimaal beschermd tegen roest.

Mijn stermobiel besloot ermee op te houden tijdens woon werk verkeer, midden op de Dam. Pijnlijk. Vrijdagavond. Om niet uren lang het mikpunt te zijn van aangeschoten provinciale boeren besloot ik met de nodige moeite door te rijden en de auto wat discreter achter het paleis te parkeren. V snaar probleem veroorzaakt door een zwakke schakel, de dynamo, die na 360 k watergekoelde kilometer er geen zin meer in had.

Ik kreeg een leenauto mee. Een nieuwe Hyundai i20, met minder dan 5000 kilometer op de teller. Afschuwelijk. Een verschil van dag en nacht met mijn auto. Maar voor vele Nederlanders waarschijnlijk een zeer begeerlijk mobiel. De wegligging en vering waren afschuwelijk, de doorslippende voorwieltjes bij accelereren vertederend.

Het verschil tussen libertarisme en collectivisme is een verschil tussen de Duitse S klasse en de Koreaanse i20. Had ik geen Mercedes gereden dan wist ik waarschijnlijk niet beter. En was ik blij met mijn Trabant dan wel i20. Lees je de MSM en neem je geen kennis van libertarische mogelijkheden dan weet je ook niet beter. Lees je deze site en snap je de dieperliggende bedoeling dan snap je dat we met zijn allen op een veel hoger moreel niveau kunnen functioneren. Met als bonus indien gewenst extra materiele behoeftebevrediging. Maar dat laatste hoeft niet. Het gaat om de afwezigheid van dwang die mensen eindelijk in hun waarde laat en hun de kans geeft indien gewenst echt te consuminderen.

Dit consuminderen begrijp ik deels, fietsen is vaak prettiger dan auto rijden. Ik heb de nieuwe leen i20 ingeleverd en rijd tijdelijk in een 12 jaar oude Opel Corsa. Jeugdherinneringen komen boven. Consuminderen is een keuze. Die bevrediging kan verschaffen op andere vlakken. Maar nooit moet worden opgelegd. En eenieder dient te beseffen welke prijs we betalen voor de gemiste vrijheden die het collectivisme impliceert, dat is het verschil als tussen een S klasse en een Trabant.

Consumeren is geen doel in zichzelf, net zo min als consuminderen een doel moet zijn. Leven in vrijheid is het doel. Een leven dat waarschijnlijk het beste gewaardeerd wordt als men contact blijft houden met de basis, de natuur. Maar tegelijkertijd niet moet aarzelen op te komen voor de belangen van de mens.

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Algemeen
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. hugo van reijen schreef op : 1
    Hugo J. van Reijen

    Rijd in een oude auto die ik enkele weken geleden gekocht heb voor 2000 pond. Hij ziet er uit als nieuw.
    De naam van het merk ben ik vergeten.
    Hugo van Reijen