zondag, 9 december 2012
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Bureaucrazy, de inefficiente regels.

Of het nu Amarantis, EU, gemeente of een ziektekostenverzekeraar is, telkens zien we dat bijna alle grote organisaties in de kramp schieten. Niet alleen wanneer er wat fout gaat, maar juist omdat er wat nieuws fout gaat wanneer er al zoveel geregeld en gereglementeerd is. Terwijl juist de succesvolle organisaties, veelal weinig of geen (detail) regels hebben en hun succes te danken hebben aan flexibel inspelen op veranderingen.

 

Natuurlijk zijn er bepaalde basisprincipes die voor elke organisatie gelden (nou ja niet de overheid want die staat overal boven). Te denken valt aan dat er meer geld binnen moet komen dan er uit gaat, personeel moet nuttig zijn, maar moet dat ook zelf vinden, er moet een vraag naar het product zijn/komen en vanzelfsprekend, er mag geen dwang uitgeoefend worden.

Wat we bij (grotere) organisaties zien is dat er sub optimalisatie ontstaat, waarbij afdelingen hun eilandje gaan verdedigen. De afdeling verkoop wil flexibele levering en veel verscheidene producten verkopen, de afdeling productie wil grote series en veel op voorraad maken en de afdeling financiën wil minimale voorraden.

Wordt de nadruk teveel op een aspect gelegd, dan gaat het fout en als iedereen langs elkaar heen werkt dan gaat het gegarandeerd fout.

In veel (semi)- overheidsorganen, is het aantal management lagen en eilandjes hoog en daarmee onduidelijkheid waar op gestuurd moet worden zelden onderhevig aan de tucht van de markt/concurrentie. Er is maar een (grote) school, EU, ziekenhuis of gemeentehuis in de omgeving waar je terecht kunt. En degenen die daar werken streven vanzelfsprekend naar baanzekerheid en carrière. Dan krijg je gedrag variërend van hoe maak ik mijn taakje, tot afdeling, zodat ik onmisbaar lijk en die hoekkamer met tapijt krijg, tot de gevechten wie welk deel van het budget krijgt.

Natuurlijk (daar heb je dat woord weer in al haar bedoelingen)  ‘werkt’ dat niet efficiënt, maar omdat er geen markt tucht is, gaan ze die inefficiëntie te lijf met regels. Ik hoef u niet uit te leggen dat het opstellen van die interne organisatie regels gepaard gaat met eindeloze en talrijke vergaderingen, want hier gebeurt het, hier wordt de toekomst van jouw afdeling en carrière bepaald. Die regels komen dan na veel pijn, tijd  en moeite, gebaseerd natuurlijk op een moeizame gemiddelde consensus of wie het hardst schreeuwt, en op basis van wat we tot nu toe meenden te weten.

Vervolgens staan  we raar te kijken als de maatschappij of markt anders blijkt te zijn of dat zich nieuwe ontwikkelingen voor doen. Daar hadden de regels niet in voorzien want die zijn gebaseerd op het verleden en dus moeten we weer aanpassingen in het moeizaam bereikte compromis gaan maken. U begrijpt, het hele vergadercircus met al zijn sub- en deelbelangen begint weer van voren af aan, waardoor wederom veel tijd en daadkracht verloren gaat en tegen de tijd dat de oplossingen/werkwijzen aangepast zijn aan het nieuwe probleem, is dat probleem ook al verouderd en doet zich een nieuw probleem voor, met als gevolg…

Ondertussen (b)lijkt de rol van de directie steeds zwaarder te worden, je moet alle partijen coördineren en tot werkzame compromissen zien te komen met regels, dwang en vriendelijkheid. Geen wonder dat zij vindt boven een modaal ministerssalaris te moeten worden gehonoreerd. ‘ik ben dag en nacht bezig de tent draaiende te houden’ ook al zijn het maar 6000 woningen…

En die regelgevende processen zijn zo ondoorzichtig met politiek, interne lobby’s etc., dat het controlerende bestuur van die organisatie er al helemaal geen grip op krijgt. En zo raken we steeds verder af van het primaire proces, sociale woningbouw, de patiënt of de burger.  We zien dit in alle geledingen, van gemeente tot EU, van gezondheidszorg tot onderwijs. En het trieste is dat wanneer we zien dat die regels niet werkten, de standaard reactie is dat er dan dus méér regels moeten komen.

De kracht van het libertarisme is het Non Agressie Principe, wat alleen daardoor al aangeeft dat veel regels/wetten fout zijn, maar dat ook eerder de verantwoordelijkheid bij het individu legt en niet bij een orgaan met ‘democratisch’ en via interne commissies bepaalde, achterhaalde regels.

Gezien de steeds grotere problemen, bij steeds grotere organisaties, zie ik grote kansen voor de libertarische oplossingen:
NAP met minder regels en kleinere organisaties.

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Algemeen, Goed Geregeld, Overheid, Vrijheid
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. Hub Jongen schreef op : 2
    Hub Jongen

    @Pendragon [1]:

    Met de aanbeveling dat die organisaties NAP-bestand hoeren te zijn, betekent dat automatisch dat ze bij de overheid weg moeten; dus zo nodig geprivatiseerd.

    Als ze dan niets opbrengen,verdwijnen ze automatisch!

  2. Philosoof G&R Eigenwijs. schreef op : 3

    @Pendragon [1]:

    De problematiek komt voort uit, dat mensen niet af ge rekent worden op hun geleverde prestaties.
    Ze zijn soms zelfs beschermd bij wet, als zij het moet willig verkloot hebben.
    Het is zelfs mogelijk dat je dan een riante op rot premie ten deel valt als straf.

    De op lossing is:

    Geef mensen een duidelijke taak, en verlang dat deze naar behoren wordt vervuld.
    Lukt dit niet dan zijn daar negatieve maatregelen aan verbonden,
    deze maken deel uit, van het aanvaarden van de taak.

    Als het werk naar tevredenheid is voleindigt, volgt de afgesproken
    BELONING.

    Dit dient te worden in ge voert voor een ieder die zijn salaris via gemeenschap s geld ontvangt, of daar aan ge relateert.

    Het is een noodzaak om hier de wetgeving op aan te passen,
    en wel zo, dat de maker van deze wetgeving onder eerder genoemde regels zijn werk gaat verrichten.

    Tevens moet het bij wet verboden worden om werkzaam heden
    uit te voeren die geen ander nut hebben dan alleen het genereren
    van salaris, van de werkend persoon.

    Daar is dus nu het wachten op ter verbetering!

    Ron Arends [5] reageerde op deze reactie.

  3. Jan Snijder schreef op : 4

    Dat de-reguleren ook niet altijd werkt is duidelijk te zien aan wat er in de USA is gebeurd in 2008, een volledig op ho; geslagen systeem dat alleen maar zijn eigen zakken vulde was de oorzaak van de welbekende bankencrisis waar nu ook Europa het slachtoffer van geworden is.

    Het is niet slechts het afschaffen van regels dat belangrijk kan zijn voor een betere economie en/of samenleving maar het afschaffen van regels die door belangenverstrengeling zijn ingevoerd die moeten verdwijnen.

    Als ik afgelopen week hoor dat belangenverstrengeling in gemeentebesturen pas NU wordt geconstateerd dan ben ik van mening dat heel de wereld heeft zitten slapen en zich bij de neus heeft laten nemen.

    Want is het niet bij voorbaat zo dat regels slechts de bedenker ervan voordeel verschaffen ?

    Het is vanaf beginsel zo dat iedereen die een eigenbelang heeft en in een bestuursorgaan een taak heeft altijd zal proberen er eigen voordeel uit te slaan, dat is een entrepeneur eigen, laten we eerlijk zijn.

    Een ondernemer, klein of groot, is JUIST ondernemer geworden om winst uit de onderneming te behalen en helaas zijn slecht weinigen (trek het u niet persoonlijk aan want dat is in onze genen bepaald) bestand tegen de mogelijke welvaart die lonkt.

    Regelgeving is dus wel degelijk nodig, maar degene die die regels opstelt of het orgaan wat die regels maakt/bepaald is helaas vergeven van corruptie en zelfzucht en pas als we dat onderkennen en dáár eens grote schoonmaak houden kan het verminderen ervan tot een beter controlesysteem resulteren en zullen er alleen die regels overblijven die het volk zouden moeten beschermen in plaats van het tot slavernij te dwingen.

    Als we met zn allen begrijpen en eerlijk genoeg zijn dat het niet kán zónder regels en dat de mens enige vorm van regulering nodig heeft om zichzelf en zijn medemens te beschermen JUIST tegen de mens zélf, pas dan zullen we in staat zijn een samenleving te initiëren die het goede voor ons allen kan bewerkstelligen, pas dan en niet eerder.

    Lokale, kleinere, groeperingen die zorgen voor verbouwen van voedsel, veeteelt enz zouden dan weer een kans krijgen en niet steeds de strijd verliezen tegen de groten, een Monsanto bijvoorbeeld die probeert het patent op alles wat leeft en hroeit te verkrijgen zou een verbod moeten krijgen juist dáár op en de kleine boer/agrariër zou weer gewoon tarwe moeten kunnen verbouwen zonder bang te zijn om voor het gerecht gedaagd te worden, tarwe om te eten wel te verstaan en NIET om er lamborghini’s op te laten rijden.

    Ik wens u veel succes in het bedenken van de NAP oplossing, en ik hoop dat iedereen zich gaat realiseren dat het echt anders moet.

  4. Philosoof G&R Eigenwijs. schreef op : 6

    @Ron Arends [5]:

    zzper s hebben een werk afspraak waar een product
    uit voort komt, dat iemand ten dienste staat.
    Dus de beloning is, rechtvaardige betaling.

    Dat is niet het geval als je alleen maar bezig bent met, oneindig
    nutteloze werkzaam heden die geen meerwaarde hebben,en of genereren, en zeker niet als het gaat met gemeenschap s geld.

    Dit soort werk dient te verdwijnen.
    Geef deze mensen de mogelijkheid om ander, nuttig werk
    te verrichten.( geen zin geen geld!)

    G&R.

    Jan Snijder [7] reageerde op deze reactie.

  5. Jan Snijder schreef op : 7

    @Philosoof G&R Eigenwijs. [6]:

    Wat een omweg om de eeuwige ambtenaar eens weer voor zijn ars te schoppen kies jij zeg 🙂 maar je hebt wel enigszins gelijk er wordt maar meer en meer werk gegenereerd om vriendjes aan het werk te houden en te zorgen voor het eigen stemvee.