zondag, 21 juli 2013
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Jonathan

Jonathan_Cover De titel van het beroemde boek van Ken Schoolland over de wondere zaken die in onze maatschappij gebeuren. Het boek is al in 48 talen vertaald en wordt zeer enthousiast ontvangen. Het is bruikbaar en leerzaam voor jongeren om over de huidige “economie” te leren, maar ook voor professoren om hun theorie op eenvoudige wijze te verklaren….Hier als voorbeeld: Hfdst.4. De Voedselpolitie.
Hoofdstuk 4  De Voedselpolitie
Steeds meer paden kwamen op de zandweg uit die zich geleidelijk aan verbreedde tot een onverharde, landelijke grindweg. In plaats van in de jungle liep Jonathan nu langs golvende weiden en velden met groeiende gewassen en volle boomgaarden.

De aanblik van al dat groeiende voedsel deed Jonathan eraan denken hoe weinig
hij eigenlijk gegeten had. Hij ging van het pad af naar een mooie, witte boerderij in de hoop te kunnen bepalen waar hij was en nog iets te eten te vinden.
Op de veranda zag hij een jonge vrouw en een jongetje huilend in elkaars armen.
“Pardon,” zei Jonathan zorgelijk, “is er iets aan de hand?”
De vrouw keek op en zei met een betraand gezicht: “Het is mijn man. Oh, mijn man!”, huilde ze. “Ik wist dat het een keer fout zou gaan. Hij is gearresteerd,” snikte ze, “door de Voedselpolitie!”.

“Het spijt me dat te horen mevrouw. Hoorde ik u ‘Voedselpolitie’ zeggen?”, vroeg Jonathan. Hij streelde vriendelijk het donkere hoofd van het jongetje. “Waarom hebben ze hem gearresteerd?”
De vrouw klemde haar tanden op elkaar, in een poging haar tranen te bedwingen. Schamper zei ze: “Zijn misdaad was dat hij te veel voedsel verbouwde!.”

Jonathan was geschokt. Dit was echt een raar eiland! “Het is een misdaad om te veel voedsel te verbouwen?”
De vrouw vervolgde: “Vorig jaar heeft de Voedselpolitie bevelen uitgevaardigd waarin bepaald werd hoeveel voedsel hij mocht produceren en verkopen. Ze zeiden tegen ons dat lage prijzen de andere boeren zouden schaden.”

Ze beet op haar lip en flapte eruit: “Mijn man was een betere boer dan de rest bij elkaar!”
Op dat moment hoorde Jonathan een hard gelach achter hem. Een zwaargebouwde man kwam het pad naar de boerderij op.
“Ha!”, sneerde hij. “Ik zeg dat de beste boer de boer is die de boerderij krijgt. Nietwaar?”
Met een weids gebaar van zijn arm keek de man naar de vrouw en haar zoon en commandeerde: “Nou, pak je spullen en wegwezen! De Raad van Hoge Heren heeft dit land aan mij toegewezen.”

De man pakte een speelgoedhondje van de veranda en stopte dat in Jonathans handen. “Ik weet zeker dat ze wel wat hulp kan gebruiken, knul. Uit de weg, dit is nu mijn huis.”

De vrouw stond op, met ogen knipperend van woede: “Mijn man was een betere boer dan jij ooit zult zijn.”
“Dat staat open voor discussie”, giechelde de man wreed. “Oh zeker, hij had groene vingers. En hij is een genie in het uitzoeken wat er geplant moet worden en hoe je met klanten moet omgaan.
Een bijzondere man. Maar hij vergat één ding − de Raad van Hoge Heren bepaalt de prijzen en de gewassen. En de Voedselpolitie handhaaft de regels van de Raad.”

“Jij parasiet!”, schreeuwde de vrouw. “Jij zit er altijd naast, je verspilt goede mest en zaad bij alles wat je plant en niemand wil het kopen. Je plant in uiterwaarden en in uitgedroogde klei en het kan je niets schelen dat je alles kwijt raakt. Je krijgt toch wel door de Raad van Hoge Heren betaald. Ze betalen je zelfs om hele oogsten te vernietigen.”

Jonathan fronste: “Het levert geen voordeel op om een goede boer te zijn?”
“Een goede boer zijn is een handicap”, antwoordde de vrouw, terwijl haar gezicht rood werd. “Mijn man weigerde om bij de Hoge Heren in het gevlei te komen, in tegenstelling tot die ellendeling, en probeerde om eerlijke gewassen en echte verkoop te produceren.”
Terwijl hij de vrouw en de jongen van de veranda afduwde, snauwde
de man: “Genoeg! Hij weigerde zich aan de jaarlijkse quota te houden.
Niemand stoeit met de Voedselpolitie en komt ermee weg. En nu van mijn land af!”J
Jonathan hielp de vrouw met het dragen van haar bezittingen. De vrouw en haar zoon liepen langzaam bij hun voormalig huis vandaan.
Bij een bocht in de weg draaiden ze zich om, om nog een laatste blik op het mooie huis en de schuur te werpen. “
Wat gaat er nu met jullie gebeuren?”, vroeg Jonathan.

De vrouw zuchtte: “Ik kan de hoge voedselprijzen niet betalen. Gelukkig hebben we familie en vrienden waar we voor hulp terecht kunnen.
Anders moet ik bij de Raad van Hoge Heren bedelen of ze voor mij en Davy willen zorgen. Dat zouden ze graag willen”, mompelde ze verbitterd.
Ze greep de hand van de jongen, pakte een grote bundel op en zei: “Kom op, Davy.”
Jonathan greep naar zijn maag − hij voelde zich nu eerder misselijk dan hongerig.
———
In het boek vp;gen dan nog delen “Uitleg, Brainstormen en commentaar”

Op 17 aug. wordt het boek gelanceerd door Ken Schoolland persoonlijk
www.succesboeken.nl

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Algemeen, Belastingen, Cultuur, Economie, Libertarisme, Overheid, Politiek, Vrijheid
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. V schreef op : 2

    @jhonnynijhoff [1]:
    Die link is een echte eyeopener. Gewoon water hoort geen eigendom van wie dan ook te zijn. Zullen vele libertariers niet met mij eens zijn maar dat water was sowieso niet van de Boliviaanse overheid om te kunnen verkopen. Straks ook betalen voor zuurstof omdat de overheid het aan een bedrijf verkoopt?