zaterdag, 13 juli 2013
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Paul Rosenmöller gaat drie sterren

prlibrijeDe meeste jongeren kennen Paul Rosenmöller als een brave documentairemaker bij een blikverruimende en grensverleggende omroep. Dat is hij niet altijd geweest. Zijn levensloop volgt een interessante trend die we bij meer socialistische idealisten tegenkomen en waar we een boel van kunnen leren.


De biografie van Rosenmöller leest als een jongensboek: begonnen met de voeten in de aarde als Rotterdamse havenarbeider, vechtend voor de arbeidersrevolutie heeft hij indrukwekkende cariere achter de rug. Van het vakbondswerk de politiek in. Na zijn exit als lijsttrekker heeft hij zijn verborgen passie opgepakt: journalistiek. Hij kan nu “los van partijprogramma’s” zijn zegje doen. Want steeds verantwoording af moeten leggen naar de achterban gaat toch irriteren. Zijn laatste ideologische veren schudt hij af als commissaris van uitzendkrachtkoningen CSU en NS. Inmiddels heeft hij zijn strijdtegen het grote geld ingeruild tegen de strijd tegen de grote buik: obesitas. Hij is ook veranderd van strategie: werd hij vroeger bekritiseerd vanwege de geweldsbereidheid van zijn maoistische partij “Rode Morgen” en haar steun aan communistische dictators, in zijn strijd tegen de suikers en de vetten “wil hij geen zeurkous zijn” en “Het leven moet wel leuk blijven.” Goh, toevallig nu zijn vijf kinderen aan het puberen zijn geslagen bindt pa zijn idealen in?

Kammeraad Rosenmöller heeft met het klimmen van de jaren zijn rode strijdbijl opgeborgen en zijn idealen erbij. Een episch voorbeeldje hiervan vinden we in het brave rauwkostblaadje Smaakmakend. Zich veilig wanend tegenover verschillig en gifvrij knagend Nederland klapt hij uit de school over zijn nieuwste liefhebberij: het bezoeken van restaurants. Dat het leven leuk moet blijven blijkt uit het feit dat de voormalige maoist er geen been in ziet om bij de elite aan te schuiven in De Librije, het enige driesterrenrestuarant van Nederland. Jarenlang kleumende stakingsacties houden op tochtige haventerreinen, je stem schor schreeuwen door de megafoon en waterige soep eten gaat je niet in de koude kleren zitten. Dan wil je wel eens wat anders. Jezelf bijvoorbeeld een diner laten opdienen ter waarde van een gemiddelde bijstandsnorm. Oh Paul, waar zijn je dromen gebleven? Hoe kan het dat je daden er zover van afgedreven zijn? Heb je je eigen boek wel goed gelezen?

Het is een bekend patroon: als jonge idealist de wereld willen veranderen, maar na jaren wijs geworden aanschuiven bij de elite. Waar hebben we dat eerder gezien? Wim Kok is als Shellcommissaris ook wat afgedreven van zijn vakbondstijd en we weten waar Greenpeacewoordvoeder Diederik Samsom terecht is gekomen. Linkse idealisten die in 30 jaar tijd aan de andere kant van de onderhandelingstafel terecht zijn gekomen. Welke lessen hebben zij nu geleerd? En zijn zij bereid deze aan hun jonge opvolgers mee te geven? Of zit Nederland blijvend gevangen in een caroussel van socialisten die zich met een idealistische start moreel immuun wanen om vervolgens via dezelfde machtsmonopolies zichzelf omhoog te werken om toe te treden tot de elites waar zij vroeger altijd tegen hadden gestreden? En zonder teken van schaamte plaatsnemen aan de andere kant van de onderhandelingstafel, waar zij hun eigen kinderen in de ogen moeten kijken?

ingezonden door Prepperoni

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Algemeen
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. daniel schreef op : 2

    En het klopt ook niet helemaal@ergo [1]: Als het geen rijkeluiszoontje van Vendex was , dan had hij nu nog rondgekacheld op een vorkheftruck.

  2. Pteranodon schreef op : 3

    Ik vind er niks rechts aan want de elite in communistische landen deed al niet anders dan het genieten van allerlei kapitalistische geneugten. Zogauw ze kunnen doen ze het ook. Bovendien is het bij die materialisten in tegenstelling tot religieuze mensen juist een extra gevoeligheid, deze mensen hebben alleen maar het materialisme als uitgangspunt, dus dit soort gedrag kun je juist bij uitstek van politieke idealisten verwachten, zelfs nog meer dan bij een kerkelijke elite.

  3. ergo schreef op : 5

    @Vilseledd [4]:
    Neen, maar die anderen worden of niet gekozen , dan wel komen
    niet op verkiesbare plaatsen terecht. De zelfbenoemde elite
    kijkt wel uit !

  4. Naam * schreef op : 6

    Het is niet alleen Paul Rosenvöller. Voor hem was er een (eveneens) zure tante de baas bij de CPN. Die is nu topambtenaar op een ministerie. Idem met andere Kameraden No.1 bij Groen Links, en daarvoor PSP, PPR, CPN en hoe ze ook allemaal heetten. De grootste gemene deler is dat de kameraden allemaal eindigen in hoge posities in de publieke sector of aanverwant.

    Continuiteit van het systeem en de belanghebbenden van het systeem lijkt prioriteit nummer 1. En dan kom je al gauw uit bij de Familie Amsberg. Die weten deze dwazen uitstekend voor hun karretje te spannen.

    5 kinderen voor kameraad Paul. Is dat niet een beetje te veel qua “carbon foot print”, vlees consumptie en andere milieubelasting?