woensdag, 14 augustus 2013
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Jonathan en Atlas Shrugged a.s. zaterdag

jonathan gullibleDit is nog een hoofdstuk van het beroemde boek (in 48 talen verschenen): “De Avonturen van Jonathan Gullible” waarvan de schrijver Ken Schoolland zaterdag de nieuwe Nederlandse komt presenteren. Kom ook naar deze gelegenheid waarbij u tevens kunt genieten van de première van de film Atlas Shrugged II van Ayn Rand.—Gegevens+Inschrijven hier! 

Hoofdstuk 38,  Moreel Risico

In de verte klonk een fluit, gevolgd door gejuich en het vrolijke rumoer Van een sportevenement. Jonathan wandelde erheen en ontdekte een groot, rechthoekig speelveld met aan één zijde een lange houten bank voor enkele tientallen toeschouwers. Veel jonge mannen droegen rode of blauwe shirts en renden over het speelveld waar ze een leren bal heen en weer schopten.

Iedere hoek van het veld werd door een stapel stenen aangegeven. Aan beide uiterste einden van het veld stonden palen in de vorm van een boog die net hoog genoeg waren, zodat iemand er in het midden onder door kon lopen.

“Is het goed als ik meekijk?”, vroeg Jonathan, terwijl hij naast een opgewonden man ging zitten die bij bijna iedere trap tegen de bal opsprong.

“Hup Blauwen!”, schreeuwde de supporter, die geen aandacht aan Jonathan besteedde. De supporter was een zwaarlijvige veertiger, met een pet en shirt in dezelfde kleur blauw als een van de teams.

Grote, vette nummers stonden op de voor- en achterkant van de shirts van de spelers. Supporters riepen de nummers in plaats van de namen van de spelers. Toen de blauwe nummer Zeven de bal schopte, schreeuwden sommigen: “Hup Blauw Zeven!”

Toen rode nummer Vijf een pass onderschepte, riepen anderen: “Yeah, Rood Vijf! Grijp ze!”

Terwijl ze alleen hun voeten gebruikten, deden de teams hun best om de bal door de bogen te schieten. Rood Vijf slaagde daar bijna in toen schijnbaar uit het niets een korte, gedrongen speler, Blauw Een, met volle snelheid op Rood Vijf in rende en hem met twee vuisten in zijn buik stompte. Rood Vijf landde met een plof op zijn rug, terwijl hij schreeuwend van pijn naar zijn buik greep.

Zonder aarzeling greep Blauw Een de bal met beide handen en gooide die zo hard als hij kon naar een Blauw teamgenoot. De man naast Jonathan schreeuwde telkens aanmoedigend: “Blauw Een! Blauw Een! Blauw Een!”

“Dat is toegestaan?”, vroeg Jonathan met open mond van verba­zing.

“Neuh, er zal wel voor gefloten worden”, antwoordde de Blauw-sup­porter.

En ja, een dikke, kalende scheidsrechter in een geel shirt blies twee­maal op zijn fluit en alle spelers stopten en probeerden op adem te komen. De scheidsrechter stak een gele kaart omhoog en riep: “Over­treding, Blauw Vier! Naar de strafbank!”

Aan de andere kant van het veld kreunde Blauw Vier en liep snel naar een grote, omheinde kooi naast de zijlijn, waar twee jongens zijn benen met houten roedes begonnen te geselen. De scheidsrechter blies weer op zijn fluit en het spel werd hervat.

Na een volle minuut van wrede geseling kwam Blauw Vier uit de kooi met zijn benen onder de striemen en het bloed en ging weer terug naar zijn plaats in het veld.

“Dit snap ik niet”, zei Jonathan, terwijl hij de man naast hem aan­stootte. “Blauw Een zou toch de straf moeten krijgen, niet Blauw Vier. Wat is er aan de hand?”

“Iemand moet de prijs betalen. Blauw Vier is deze keer de zonde­bok”, antwoordde de man met een knik in de richting van Blauw Vier.

Hij grinnikte samen met andere supporters bij de aanblik van een leuk meisje dat vanaf de zijlijn naar Blauw Een rende en een vluchtige kus op zijn wang drukte. Terwijl ze naar de bank terug rende, grijnsde Blauw Een zelfgenoegzaam en keerde vol gewelddadigheid terug naar het spel.

Kort daarna barstte de menigte in één grote kreun uit, alsof ze plot­seling allemaal de blessure van een andere speler voelden. Blauw Een stond bij Rood Drie die met zijn gezicht omlaag, kronkelend van de pijn op de grond lag met zijn handen op zijn scheen. Blauw Een gaf Rood Drie nog een snelle schop tegen het hoofd en liep trots weg.

Weer blies de scheidsrechter tweemaal op zijn fluit en iedereen stopte, rusteloos pas op de plaats makend. Terwijl hij de gele kaart opstak riep hij: “Overtreding, Blauw Zes!”

Blauw Zes vloekte geschokt en klaagde, maar sleepte zich plichtsge­trouw naar de kooi voor zijn geseling.

Jonathan was met stomheid geslagen! “Wat heeft het voor zin om Blauw Zes te straffen?”

“Overtreding van de regels”, antwoordde de Blauw-supporter vlak. “Wreed, opzettelijk schoppen is niet toegestaan.”
“Maar Blauw Een overtrad de regels, niet Blauw Zes! Hoe gaat dat ervoor zorgen dat Blauw Een niet meer schopt?”
“Sommige spelers zijn gewoon te belangrijk om tijdens het spel uit te vallen. Zoals ik je al vertelde is Blauw Zes een straf-plaatsvervanger.”

Kraak! Een plank brak en iedereen vloog overeind, zich inspan­nend om het te zien. Deze keer lag Rood Acht languit over een van de banken aan de zijlijn … meedogenloos door Blauw Een geduwd en geslagen. Een vrouw in neutraal groen stond naast de geblesseerde speler en riep in paniek: “Haal een dokter, snel! Ik denk dat hij een arm heeft gebroken!”

Het fluitsignaal klonk alweer twee keer voordat Blauw Zes zelfs de strafbank maar had verlaten. De scheidsrechter trok zijn gele kaart en wees er, tot afschuw van Jonathan, mee naar de vrouw in het groen.

“Overtreding, Groene Toeschouwer! Naar de kooi!”

Jonathan stond versteld door de oproep. Boos schreeuwde hij boven het lawaai uit: “Waarom zij?”
“Waarom niet?”, antwoordde de man.
“Dat houdt Blauw Een niet tegen!”

“Blauw Een tegenhouden − de neef van Lord Ponzi? Meen je dat nou? Het is beter om hem aan te moedigen − niet om hem tegen te houden. Het spel is nog nooit zo opwindend geweest!”

“Maar … maar …,” stamelde Jonathan, “… wat voor spel is dit zonder regels?”

“Niet zo negatief”, plaagde de man. “Dat heet monocratie − flexibel en persoonlijk. De meeste lol zit hem in het zien hoeveel schade Blauw Een kan aanrichten voordat het Rode team opgeeft.

Vervolgens trekt Blauw Een zijn Rode of Gele shirt aan en daarna mogen de Roden zich op hem uitleven.”

“Maar wie wint er dan?”, vroeg Jonathan walgend.

“Blauw Een, natuurlijk. Alle lol en geen gevolgen”, hinnikte de man.

“Ontspan, het is maar een spelletje. En alles wordt weer normaal wanneer Blauw Een zijn ambt aanvaardt.”
“Ambt?”, vroeg Jonathan.

“Ja, hij wordt opgeleid om het Eiland Ministerie van Financiën over te nemen. Dan zal hij het veel te druk hebben om tijd aan dit ama­teurgedoe te verspillen. Ik zal hem missen, maar ik denk dat hij meer opwinding in zijn nieuwe baan zal hebben.”

Dit is nog een hoofdstuk van het beroemde boek (in 48 talen verschenen) “De Avonturen van Jonathan Gullible” waarvan de schrijver Ken Schoolland zaterdag de nieuwe Nederlandse komt presenteren. Kom ook naar deze gelegenheid waarbij u tevens kunt genieten van de première van de film Atlas Shrugged van Ayn Rand.

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Algemeen
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. Leo Bijl schreef op : 1

    Veelzeggende vertelling. Geweldig!!!