zaterdag, 19 oktober 2013
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Rolmodel Mugabe

Robert Mugabe, de heerser van Zimbabwe, heeft geen goede naam. Zijn politiek bestaat uit het onderdrukken van de bevolking, het afpakken van productie middelen en het vernietigen van de valuta. De EU en de VS volgen echter tot op zekere hoogte zijn voorbeeld.

Onderdrukking van de bevolking.

Het onderdrukken van een bevolking is niets anders dan het afnemen van zoveel mogelijk individuele beslissingsbevoegdheden. Totdat de burger niets meer kan of mag. Maar wel mag betalen voor een hofhouding of een niet langer functionerende verzorgingsstaat (excuus, participatiemaatschappij). Dit vereist een infrastructuur. De minder subtiele weg is mannen met wapens de vrije hand geven. En ieder verzet in bloed te smoren. De subtielere weg is het middels steeds toenemende wetgeving inperken van de mogelijkheden van de burger. Voor iedere economische activiteit worden regels opgesteld en dient men vergunningen aan te vragen. Langzaam wordt de kikker gekookt. Ieder stapje is een subtiele vermindering van de mogelijkheden van de bevolking. Controle diensten worden opgetuigd, restricties ingevoerd. Afluisterprogramma’s opgestart. Zodat iedere vorm van verzet tijdig wordt opgemerkt. Rechten worden omgevormd tot gunsten. Gunsten worden vervolgens zonder opgaaf van reden onthouden. Dit is wat reeds decennia lang in de VS en de EU gebeurt.

Uiteindelijk is het eindproduct hetzelfde, een rechteloze en machteloze burger. Tal van zaken worden verzonnen om de eigendomsrechten en productie rechten van burgers en bedrijven te beperken. In de eerste plaats door de dwaalgedachte dat een eerlijke maatschappij er een is waar de staat de zogenaamde zwakkeren beschermt. Dit betekent dat er steeds meer zwakkeren komen, we hebben thans reeds derde of vierde generatie van families die in sociale woningbouw moeten verblijven omdat ze te zielig zijn om zelf een huis te kopen. In de tweede plaats doordat er rampen zouden dreigen als Y2K, zure regen, en global warming. Keer op keer springt de burger zelf notabene door het opgezette valluik om nog meer overheidsbemoeienis toe te staan.

Het afpakken van productiemiddelen

Dit is eigenlijk onderdeel van de onderdrukking maar kan wat toelichting gebruiken. De minder subtiele weg is blanke boeren verdrijven en de grond herverdelen. De subtielere weg is een ministerie van sociale zaken stichten. Dat door de verplichte sociale zekerheidsprogramma’s zorgt dat arbeidsintensieve industrie die al door hogere lonen onder druk stond definitief de nekslag krijgt. Of het de boeren steeds lastiger maken om bedrijfseconomisch verantwoord te produceren zodat boeren een van onze exportproducten worden. Of door te ver doorgeschoten milieuregels en heffingen het hele bedrijfstakken onmogelijk maken om nog langer in Nederland of de EU concurrerend te zijn met de wereldmarkt. Keer op keer maakt of breekt de staat bedrijfstakken.

Of je nu door gewapende bendes wordt verdreven of je bedrijf je langzaam door beleidsambtenaren en vergunningsstelsels wordt afgenomen, het resultaat is hetzelfde. Je bent je eigendom kwijt, je stopt vaak met produceren en de maatschappij is weer een stukje welvaart kwijt.

Het vernietigen van de valuta

Ere wie ere toekomt, dit is een eigenschap van bijna alle heersers uit het verleden. Subtiel werden er munthervormingen doorgevoerd en na iedere hervorming bevatte het wettig betaalmiddel een lagere hoeveelheid edelmetaal. Het overblijvende edelmetaal verviel aan de heerser. Mugabe heeft gewoon de geldpers aangezet. Werkte een tijdje prima voor de heerser. De Fed in de VS doet het iets subtieler, in plaats van extra geld te drukken en dit aan de overheid te geven kopen ze met niet bestaand geld het Amerikaanse schatkistpapier op. Komt op hetzelfde neer. De overheid heeft de beschikking over bijna gratis geld dat extra in omloop wordt gebracht. In de EU hebben we bijvoorbeeld de LTRO’s. Waar vroeger een centrale bank een lender of last resort was en dit slechts kortlopende kredieten waren hebben LTRO’s een looptijd van meerdere jaren. Hierdoor hebben banken een grote hoeveelheid geld gekregen (1000 miljard euro) tegen een rente van 1 procent of minder. Hiervan konden ze bijvoorbeeld staatsobligaties kopen. Op deze manier konden lidstaten hun staatsobligaties gemakkelijk kwijt. Indirect ook een geldverruiming en een bevoordeling van banken en overheden.

Waar Mugabe vooral werk verschaft aan gewapende bendes zijn de uitvoeringskosten van het huidige EU en VS model een stuk hoger. Deze subtiliteit heeft haar prijs. Het eindproduct is echter een rechteloze en machteloze burger. Die de helft of meer van zijn inkomen kwijt is en vol verdwazing begint rond te kijken wat er nu van de maatschappij na alle politieke beloftes geworden is.

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Algemeen
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. Hub Jongen schreef op : 1
    Hub Jongen

    Uitstekende vergelijking met conclusie dat het eindresultaat hetzelfde is.
    Maar is de opmerking: “Die de helft of meer van zijn inkomen kwijt is en vol verdwazing begint rond te kijken wat er nu van de maatschappij na alle politieke beloftes geworden is.” niet te optimistisch?
    Verandering moet inderdaad met verdwazing beginnen. Daarna kan verbazing, wakker worden en actie volgen.
    Ik heb het idee dat dieverdwazing nauwelijks begonnen is. Of zijn we verder dan ik denk?
    Er zijn gelukkig duidelijke uitschieters van mensen die wakker zijn.

  2. Frank de Leeuw schreef op : 2

    Goed verhaal, veel parallellen inderdaad. @Hub: wakker worden? Ik vrees dat dat nog weinig gebeurt. Mensen hoppen van Pvda naar SP of GL of omgekeerd aan de linkerzijde en van VVD naar
    PVV enzovoorts enzovoorts. En ondertussen maar klagen dat “we genaaid worden”.

  3. Mijn naam is Kaas, ik zweet van niks schreef op : 3

    Strakke analyse.

  4. Hart schreef op : 4

    Op de site Mejudice heeft een hoogleraar een zelfde vergelijking gemaakt, in dit geval de vergelijking tussen ons onderwijsstelsel en de financiele sector.
    Een mooi artikel. Hij vindt dat de kwaliteit van het product van beide sectoren moeilijk toetsen valt. Hij vindt dat er teveel regels zijn, korte termijn gedachte, vaak is het resultaat van het product pas meetbaar in de toekomst. Terwijl de mensen die het product gemaakt en verkocht hebben, alweer een andere baan hebben.
    Echter, zijn oplossing was ronduit slecht. Hij erkent dat er een probleem in de wet en regelgeving zit, en dat dit slecht gedrag uitlokt en vaak creatieve ideeen uit de 2 sectoren komen die alleen voor goed zijn, maar iet voor de klant.
    Zijn oplossing was, ja hoor, meer regels en handhaving erop. Best grappig, eerst een pagina aan argumenten dat het systeem niet werkt, om daarna het systeem nog meer op te tuigen.
    Maar wat heel belangrijk is, is wijze hoe het systeem werkt. Elke student wordt gevolgd en krijgt een aparte beoordeling van zijn werkzaamheden. Dit betekent dat zwakke studenten meer worden geholpen dan degene die het goed doen. Maar zij ontvangen allemaal het zelfde diploma. Maar zelfs de cijferlijst kun je niet vergelijken omdat elke student volgens aparte normen worden beoordeeld, gelang zijn eigen kwaliteit.
    Dit geldt ook voor banken. Banken worden ook apart beoordeeld. Maar zij krijgen allemaal dezelfde kwalificatie.