dinsdag, 2 september 2014
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

In de schaduw van de Islamitische Staat

Islam_Demo2Kranten en nieuwsbulletins staan al wekenlang vol met berichten over de Islamitische Staat (IS), voorheen bekend als de Islamitische Staat in Irak en Syrië. Onthoofdingen, groepsverkrachtingen, massamoorden: niets lijkt te gek voor de Islamitische strijders. Het westen reageert geschokt, en de roep om de Islamitische Staat de oorlog te verklaren lijkt te groeien. President Obama vergeleek de organisatie laatst nog met een kankergezwel, en zei dat er snel een manier moet gevonden worden om haar te bestrijden. Wat Obama en de kranten echter niet vertellen, is dat de opkomst van de Islamitische Staat het directe gevolg is van het buitenlandse beleid van de Verenigde Staten.

De Verenigde Staten, Saudi-Arabië en hun bondgenoten hebben met wapens, training en grote sommen geld de jihadistische verzetsbeweging tegen de Syrische president Assad, waaruit de Islamitische Staat voortkomt, opgebouwd (1). Dit was geen ongeluk, maar onderdeel van de strategie om Iran en haar bondgenoten te bestrijden (2). Het opbouwen van jihadistische bewegingen om bepaalde politieke doelen te bereiken is ook niets nieuws, het is al decennia onderdeel van de Amerikaanse Midden-Oostenpolitiek (3).

1. Steun aan de Syrische jihad

Duizenden tonnen aan wapens, waaronder granaatwerpers en M79 anti-tankwapens, zijn de afgelopen jaren naar de Syrische rebellen gestuurd. De Britse krant The Daily Telegraph meldt, op basis van berichten uit de Kroatische media, dat:

“… 3000 ton aan wapens, geproduceerd in het voormalige Joegoslavië, is in 75 vliegtuigladingen vanaf het vliegveld van Zagreb [de hoofdstad van Kroatië, GB] naar de rebellen getransporteerd, grotendeels via Jordanië.”

Het artikel is duidelijk over de opdrachtgevers:

“De transporten werden naar verluidt betaald door Saudi-Arabië, op verzoek van de Verenigde Staten.’’

Opvallend verder is dat volgens The Daily Telegraph ook wapens uit andere Europese landen zijn geleverd. Het is niet duidelijk uit welke landen, maar het is dus zeker niet uitgesloten dat ook Nederland erbij betrokken was. Wat volgens de krant wel duidelijk is, is dat:

“Het van Britse militaire adviseurs bekend is dat ze opereren in landen grenzend aan Syrië, waar ze samen met Fransen en Amerikanen training geven aan rebellenleiders en voormalige Syrische legerofficieren.”

De wapenleveranties worden bevestigd door de New York Times:

“Met hulp van de CIA hebben Arabische staten en Turkije hun militaire hulp aan de Syrische rebellen sterk verhoogd in de laatste maanden”

De krant spreekt daarbij zelfs over grotere aantallen dan de Daily Telegraph:

“De luchtbrug […] breidde zich afgelopen jaar uit tot een voortdurende en steeds groter wordende stroom, zo laten de data zien. Het is uitgegroeid tot onder andere meer dan 160 militaire vrachtvluchten door Jordaanse, Saudische en Qatarese vrachtvliegtuigen, die landen op Esenboga Airport in de buurt van Ankara, en in mindere mate ook op andere Turkse en Jordaanse vliegvelden.”

Volgens de Amerikaanse overheid zouden deze wapens alleen naar seculiere rebellen gaan, maar dat is een leugen. Vrijwel de gehele Syrische oppositie bestaat uit jihadisten. Zelfs de New York Times geeft toe dat er van een echte seculiere oppositie geen sprake is:

“Nergens in de door rebellen gecontroleerde delen van Syrië is er een seculiere strijdmacht”

Dit is geen typefout: dezelfde boodschap wordt later nog eens uitgebreid herhaald:

“De door rebellen gecontroleerde gebieden in Syrië zijn bezaaid met Islamitische rechtbanken […] en door extremisten gecontroleerde militia’s. Zelfs de Syrische Nationale Raad, de overkoepelende organisatie waarvan het westen dacht dat het de radicale groepen op een zijspoor zou zetten, zit vol met commandanten die de sharia onderdeel willen maken van een toekomstige Syrische overheid.”

Als er geen seculiere oppositie van enige betekenis is, waar zijn dan al die duizenden tonnen aan wapens heen gegaan? Naar de jihadisten uiteraard, die de enige echte bedreiging voor het Syrische regime vormen. Dit wordt bevestigd door fotomateriaal, waarop strijders van de Islamitische Staat te zien zijn met Kroatische wapens. Geen wonder dat die organisatie zoveel gebied kon veroveren.

2. Dit was geen ongeluk, maar onderdeel van een strategie

De steun aan jihadistische groeperingen is geen ongeluk, maar onderdeel van een militaire strategie tegen Iran. Dat land is al sinds de revolutie in 1979 een struikelblok voor Amerikaans-Israëlische hegemonie in het Midden-Oosten, en er wordt dan ook alles aan gedaan om haar regime te ondermijnen. In samenwerking met de Golfstaten, die om historische redenen al langer een hekel hebben aan Iran, wordt geprobeerd dat land te isoleren. Eén van Iran’s belangrijkste bondgenoten is het Syrische regime, en dat is precies waar de door het westen gesteunde jihadisten nu tegen vechten

Bovenstaande strategie is zeven jaar geleden onthuld door journalist Seymour Hersh in The New Yorker. Hersh is ook degene die het My Lai-schandaal onthulde in 1969, en daarvoor de prestigieuze Pulitzerprijs voor de journalistiek heeft gewonnen. Daarnaast heeft hij de mishandelingen in de Abu Graibh-gevangenis onder de aandacht gebracht. Zijn onthulling van de Amerikaanse strategie tegen Iran verdient echter minstens net zoveel aandacht, omdat het verklaart wat er nu gebeurt in Syrië.

Hij schreef:

“In de laatste maanden, terwijl de situatie in Irak verslechterde, heeft de Bush-regering, in zowel haar publieke diplomatie als in haar ondergrondse operaties, de focus in haar Midden-Oostenbeleid verlegd. De ‘redirection’, zoals sommigen in het Witte Huis de nieuwe strategie genoemd hebben, heeft de Verenigde Staten dichter bij een open confrontatie met Iran gebracht, en, in sommige delen van de regio, geleid tot een zich verder verspreidend conflict tussen sjiietische en soennitische moslims.”

Om Iran te ondermijnen, heeft de Amerikaanse regering:

“… in Libanon samengewerkt met de Saudi-Arabische staat in clandestiene operaties die bedoeld zijn om Hezbollah, de door Iran gesteunde sjiietische organisatie, te verzwakken. De Verenigde Staten hebben ook deelgenomen in clandestiene operaties gericht op Iran en haar bondgenoot Syrië. Een bijproduct van deze activiteiten is het versterken van soennitische extremistische groeperingen die een militante visie op de Islam tentoonspreiden en vijandig zijn tegen Amerika en sympathie koesteren voor Al Qaeda.”

Het steunen van jihadisten is dus een direct onderdeel van de Amerikaanse Midden-Oostenpolitiek. Het verklaart waarom de Verenigde Staten en haar bondgenoten wapens bleven leveren aan de Syrische rebellen, terwijl ze wisten dat er van serieuze seculiere oppositie geen sprake was.

Bij het bewapenen van de jihadisten hebben de Verenigde Staten nauw samengewerkt met Saudi-Arabië, zoals blijkt uit de artikelen van The Daily Telegraph en The New York Times. De banden tussen de Syrische jihadisten en het Arabische koninkrijk gaan echter nog verder, zo schrijft Hersh:

“… Bandar [de voormalige nationale veiligheidsadviseur van Saudi-Arabië, GB] en andere Saudi’s hebben het Witte Huis verzekerd dat ‘ze de religieuze fundamentalisten nauwlettend in de gaten zullen houden. Hun boodschap aan ons was: ‘wij hebben deze beweging gecreëerd, en we kunnen haar controleren.’ Het is niet zo dat we niet willen dat Salafisten bommen gooien; het gaat om naar wie ze die gooien – Hezbollah, Moqtada al-Sadr, Iran, en op de Syriërs, als zij blijven samenwerken met Hezbollah en Iran.”

De steun van Saudi-Arabië aan jihadisten werd later nog eens bevestigd in een Wikileaks-onthulling. Zoals Sir Richard Dearlove, voormalig hoofd van MI6, al zei over de opkomst van de Islamitische Staat en andere jihadistische groeperingen:

“Zulke dingen gebeuren simpelweg niet spontaan.’’

3. Steun aan jihadisten is al decennialang onderdeel van het Amerikaanse Midden-Oostenbeleid

De steun aan Syrische jihadisten zou geen verrassing moeten zijn voor een ieder die het Amerikaanse Midden-Oostenbeleid al langer volgt. De samenwerking tussen Islamitische fundamentalisten en de Verenigde Staten is namelijk al decennia oud. Robert Dreyfuss, een bekende Amerikaanse journalist, schreef daarover in zijn boek The Devil’s Game:

“Een halve eeuw lang zagen de Verenigde Staten en haar bondgenoten wat ik de ‘Islamitische rechterflank” noem als natuurlijke partners in de Koude Oorlog.”

Voor de duidelijkheid, dit is wat hij met de ‘Islamitische rechterflank’ bedoelt:

“Tegen het einde van de jaren vijftig, in plaats van zich te verbinden met de seculiere krachten van vooruitgang in de Arabische wereld, bevonden de Verenigde Staten zich in een alliantie met de Islamistische legioenen van Saudi-Arabië.”

Een goed voorbeeld van die alliantie was te vinden in Afghanistan. Daar bouwden de Verenigde Staten en Saudi-Arabië in de jaren tachtig de verzetsbeweging, bekend als de mudjahideen, op om te vechten tegen de Russische bezetters. Letterlijk duizenden jihadisten werden naar dat land gebracht om de mudjahideen te versterken. Zo schreef The Guardian hierover:

“Amerikaanse overheidsfunctionarissen schatten dat, tussen 1985 en 1992, 12.500 buitenlanders getraind werden in sabotage, stadsguerilla en het maken van bommen in Afghaanse kampen die mede door de CIA waren opgezet.”
In grote delen van de Arabische wereld werden advertenties geplaatst, gefinancierd door de CIA, die jonge militante moslims opriepen om de jihad te komen voeren tegen de Sovjet-bezetters in Afghanistan. Daarnaast financierden de Amerikanen en Saudi’s de bouw van madrassas, beter bekend als haatscholen, in Pakistan en werd voor vijftig miljoen dollar aan jihad-verheerlijkende boeken verspreid onder Afghaanse kinderen. Uiteraard werden beide ook met hetzelfde doel gedaan: het creëeren van een voedingsbodem voor de Mudjahideen.

En wie was één van de belangrijkste strijders voor diezelfde Mudjahideen? Osama Bin Laden. Robin Cook, voormalig Brits minister van Buitenlandse Zaken, schreef over hem het volgende:

“Gedurende de jaren tachtig werd hij [Osama, GB] bewapend door de CIA en gefinancierd door de Saudi’s om de jihad te voeren tegen de Russische bezetting van Afghanistan. Al Qaeda, dat letterlijk ‘de database’ betekent, was oorspronkelijk een computerbestand van de duizenden mudjahideen die gerekruteerd en getraind werden met hulp van de CIA om de Russen te verslaan.”

Na de Russische terugtrekking uit Afghanistan groeiden delen van de Mudjahideen uit tot de Taliban en werd Al Qaeda de bekendste terroristische beweging ter wereld.

Afghanistan is slechts één van de talloze landen waar jihadisten gesteund werden door de Amerikaans-Saudische alliantie. Recent nog werd de Libische dictator Khadaffi omver geworpen door terroristen, die bewapend en gefinancierd werden door diezelfde twee landen. Dit ter illustratie van het feit dat de steun aan de Syrische jihadisten absoluut geen incident is.

Conclusie

De opkomst van de Islamitische Staat en andere jihadistische groeperingen in Syrië is het resultaat van het buitenlandse beleid van de Verenigde Staten en haar bondgenoten. Hun creatie was geen incident, maar onderdeel van een strategie om Iran te isoleren en het Midden-Oosten te domineren. Dat is niet verrassend, want het steunen van terroristische groeperingen is al langer onderdeel van het beleid van Washington D.C.

Hoe moet het bloedvergieten in Irak en Syrië nu gestopt worden? Buitenlandse interventie is geen goed idee: dan komt het westen rechtstreeks tegenover de terroristische groepen te staan die het zelf gecreëerd heeft. Precies hetzelfde gebeurde bij de militaire invasie van Afghanistan, en die oorlog is nog steeds niet gewonnen. Bovendien zou het miljarden euro’s aan belastinggeld en duizenden westerse levens kosten. Het is beter om de Islamitische Staat door haar natuurlijke vijand te laten bestrijden: het Assad-regime. Stop daarom de sancties tegen Syrië, en pak de westerse beleidsmakers aan die verantwoordelijk zijn voor de steun aan de jihad.

Islamitisch fundamentalisme kan alleen bestreden worden bij de wortel, en die groeit niet in Syrië of Irak.

Gale Boetticher

 

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Algemeen
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. HalJLikakik schreef op : 2

    liek if u cri evrytiem

  2. Albert S. schreef op : 3

    Uitstekende analyse en 100% mee eens. De vijand van het westen is niet zozeer ISIS of een andere terreurgroep, maar de Amerikaanse overheid, klip en klaar.

  3. Nico schreef op : 4

    Hieraan voeg ik toe dat bevolkingen in islamitische omgevingen het spel van Europeanen (zoals Amerikanen, Canadezen en Australiërs die oorspronkelijk bevolkingen met geweld hebben verdrongen) doorzien en zich distantiëren van terrorisme, ‘revoluties’. Ik leef op het moment in een dergelijke omgeving en hoor niet anders. Men heeft daar goed door dat zogenaamd terrorisme wordt gesponsord en aangestuurd door Amerikanen en Britten. De man op de straat (die beslist niet dom is) zegt; fanatieke moslims met ontspoorde ideeën hebben geen mogelijkheden om aan wapens en materialen voor bommen te komen. Het kan dus niet anders dan dat ze door overheden daarvan voorzien worden.

  4. appie b. broek schreef op : 5

    ‘Want wie zit er achter deze ingenieus georkestreerde digitale oorlog? Geen doorgedraaide terroristen die vanuit hun grot wat met kalasjnikovs en zwaarden naar de camera zwaaien, maar veelal hoogopgeleide westerse moslims die heel goed weten wat ze doen.’

    Zelfs in de Volkskrant, zie bovenstaand citaat (8.9.2014), lees je wel eens iets waarvan je kan vermoeden dat het niet klakkeloos is overgenomen van een of ander buitenlands persbureau maar voortgekomen is uit eigen kennis en ervaring.

    Maar hoe weet de auteur, de student Holocaust en Genocidestudies Koen Kluessien, nu dat het ‘moslims’ zijn die achter deze ‘communicatie-strategie’ zitten?

    Heeft hij daar bewijzen voor? Of is het een ‘aanname’!