zaterdag, 7 mei 2016
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Vrede in Syrie en Irak

Syrië 2014We kennen allemaal het verdrag van Versailles dat na de eerste wereldoorlog de kiem legde voor de tweede wereldoorlog. Weinigen hebben echter ooit gehoord van de conferentie van San Remo of het verdrag van Sèvres. Deze verdragen hebben de kiem gelegd voor de huidige problemen in het nabije oosten. Hiermee is na WO1 het nabije oosten verdeeld in invloedssferen en landen die net zo kunstmatig zijn als Joegoslavië.

De keuze tussen een sterke man of het verdelen

Wil vrede in Syrië en Irak mogelijk zijn dan dient uiteraard de buitenlandse inmenging te stoppen. Maar pas als we beseffen dat Syrië en Irak wellicht net zulke kunstmatige landen zijn als het voormalige Joegoslavië kunnen we tot iets komen dat op vrede lijkt. Slechts sterke mannen kunnen kunstmatige landen door dwang bijeen houden. Willen we landen als Irak, Syrië of Libië als land behouden dan moeten we niet zeuren over de regeringsvorm.

Op het moment dat je bij een kunstmatig geschapen land de sterke man weghaalt is de kans groot dat het uiteenvalt. Dit hebben we keer op keer zien gebeuren.

Concreet betekent dit dat in Syrië Assad gesteund moet worden om het land als land te behouden.

Syrië 2014

de spagaat

Verdelen van landen is een favoriet tijdverdrijf van heersers. Echter is het annexeren van gebieden thans niet langer een beleidsoptie. Een verdeling in invloedssferen is dat wel. De verdeling die op deze manier door buitenstaanders wordt bepaald zal waarschijnlijk niet duurzaam zijn. De verdeling die de bevolking wenst is vaak weer politiek niet acceptabel voor de buurlanden. Zie daar de spagaat.

toch verdelen dan maar?

Een struikelblok voor het verdelen is de Koerdische kwestie. De Turken zien niet graag een vrij Koerdistan ontstaan. Daarmee is het opdelen volgens de wens van de bevolking geen beleidsoptie.

Het lijkt echter wel de enige optie die de keten van geweld kan doorbreken. Na eerst gedwongen onderdeel te zijn van het Ottomaanse rijk brachten de Britten en de Fransen geen vrede in het nabije oosten, maar verdeelden ze het een eeuw geleden in invloedssferen waaruit Irak en Syrië maar ook Libanon zijn voortgekomen. Dit spelletje is na de tweede wereldoorlog door de Russen en Amerikanen voortgezet. Nu lijken deze landen in het nabije oosten vooral een speelbal te worden van Iran, Saoedi Arabië en Turkije.

wat er mogelijk gaat gebeuren

Er zal uiteindelijk een politiek compromis komen. Eerst moeten de grootmachten het eens zijn. Zo zou Rusland mogelijk zijn marine haven kunnen behouden als Trump aan de macht komt. Als de grootmachten het eenmaal eens zijn, dan pas zullen de omringende landen volgen en onderling de geo politieke kruimels verdelen. Een of twee generaties later zal de machtsverhouding in de wereld weer zodanig gewijzigd zijn dat er opnieuw een herschikking van grenzen en invloed sferen nodig is. Een iteratief proces van geweld dat niet doorbroken wordt totdat men de buitenlandse inmenging afzweert en niet langer kunstmatige landen schept.

de les voor onze toekomst

Willen we de EU verder laten integreren dan zal deze niet democratisch kunnen zijn. Maar zullen we door sterke mannen geregeerd moeten worden. Of wat we steeds meer zien, een regering door een almachtig ambtenaren apparaat dat boven bevolking en de formele regering uitstijgt.

Een afgedwongen consolidatie proces van landen brengt geen duurzame vrede. Maar vereist onderwerping. Dit lijkt soms redelijk te werken. De Sovjet Unie en Joegoslavië leken lange tijd ook redelijk te werken. Tot het moment dat de bom barst en het bloed gaat vloeien.

De enige moreel juiste politiek is die van het toestaan van segregatie, vrijwillige afscheiding. Dit betekent dat de bestuurseenheid daadwerkelijk gedragen dient te worden door de bevolking, omdat die zich anders afscheiden zal en een nieuwe kleinere bestuurseenheid zal kiezen. Het recht van segregatie zou door de bevolking dienen te worden begrepen en gevraagd. Het ontkennen van het recht van segregatie is immers het ontkennen van begrippen als volkswil en democratie.

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Algemeen
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. Nico schreef op : 1

    Het recht van segregatie opent de weg naar decentralisatie van macht, waardoor er minder spanningen, wrijvingen en botsingen hoeven te zijn. Dat zou in theorie geweld moeten dempen en kan geweld zelfs doen verdwijnen.

    In de praktijk heeft de kleinere entiteit ook te maken met andere entiteiten. Een individu die soeverein gaat leven heeft te maken met andere individuen. Een regio die zelfstandig wordt heeft te maken met andere regio’s. Dat kan spanningen, wrijvingen en botsingen opleveren wanneer een partij er niet in slaagt zich behoorlijk te gedragen.

    Om praktische redenen kan er dan een derde partij wenselijk zijn, die helpt om op een goede manier met potentiële of ontstane spanningen om te gaan. Het poldermodel als peace keeper?

  2. Nico schreef op : 2

    Een factor die een rol speelt bij instabiliteit is ook wapenleverantie.

    Wie een wapen in handen krijgt, denkt te vaak zich andere, dwingender omgangsvormen te kunnen permitteren (…). Dat kan resulteren in een wapenwedloop om de verhoudingen recht te trekken, maar wederzijdse ontwapening is natuurlijk ook een optie om betere omgangsvormen te stimuleren.

    Momenteel leveren wapenfabrikanten te graag stapels met wapens en munitie. Het is een lucratieve business. Staten knijpen een oogje dicht omdat het belastingen en werkgelegenheid oplevert. Maar… werkloos geworden werknemers van wapenfabrieken kunnen best nuttiger arbeid zoeken en vinden.

  3. Scrutinizer schreef op : 3

    Goed artikel.
    Toch is enige nuancering wellicht op zijn plaats.

    Belgie is eveneens een kunstmatig land.
    Uruguay overigens ook (eveneens gecreeerd door Lord Ponsonby als bufferstaat tussen 2 regionale grootmachten) doch het heeft een homogene bevolking.

    Ondanks een hoop spanningen in het politieke halfrond is de artificiele staat Belgie na 185 jaar nog steeds niet gewelddadig uit elkaar gevallen. En dat terwijl er nu niet echt een “sterke man” een schrikbewind voert. Waarmee niet gezegd is dat ik de Coburgers niet kwijt wil maar ze doen het qua mensenrechtenschendingen niet slechter dan de Oranjes. Ik bedoel: afgezien van de gelegaliseerde roof is het binnenlands schrikbewind heus niet erger. Er worden in Belgie niet meer Vlamingen gemarteld of ter dood veroordeeld dan Friesen of Katholieke Brabo’s en Limbo’s in Nederland.

    Nou is sinds een aantal jaren het koninkrijk gedegradeerd tot een provincie in de EUSSR, dus wellicht helpt dat? Vlamingen en Walen hebben nu een gemeenschappelijke vijand, wat dan op zich iets is wat hen bindt…
    Waarmee op zich niet gezeg is dat ik voorstander van deze vijand zou zijn, immers hij richt een hoop schade aan en zal ons nog in heel wat onwenselijke avonturen storten (bv. door een oorlog tegen Rusland te starten). Maar louter en alleen op “binnenlands” vlak, houdt de superstaat geregeerd door Merkel Belgistan ondertussen wel samen.
    Niet dat ik dat wenselijk acht. In tegendeel: een vreedzame scheiding zoals destijds Tjechie en Slowakije deden, lijkt me wenselijk.

    Het enige punt wat ik wilde maken is: pas op met veralgemeningen. Er bestaan ook artificiele staten die zonder sterke man bijeen worden gehouden. En ja, in het verleden waren er wel wat incidenten dus niet de hele 185 jarige geschiedenis verliep rimpelloos, maar als we naar de afgelopen 50 jaar kijken, waren er op de knokploegen van Hapart in de Voerstreek na (in de jaren ’80), geen noemenswaardige gewelddadige etnische incidenten (althans niet tussen Walen en Vlamingen. Problemen met een later toegevegde etnie zijn dagelijkse kost maar da’s een heel ander verhaal en niet uniek voor Belgie).

  4. Nico schreef op : 4

    Spanje met Baskenland en Groot Brittannië met Schotland en Ierland zijn andere voorbeelden van kunstmatig samengevoegde gebieden waar geluiden zijn over segregatie die (nog?) niet heeft plaatsgevonden.

    Philosoof G&R Eigenwijs [5] reageerde op deze reactie.

  5. Philosoof G&R Eigenwijs schreef op : 5

    @Nico [4]:
    Overal waar mensen tegen hun zin, wetten krijgen toe geschoven,
    waar aan zij moeten voldoen.
    Ontstaat ontevredenheid met de ontstane situatie.

    Door verdienstelijke politieke sjoemelarij gaat dit van kwaad tot
    erger.
    De ontevredenheid hoopt zich op, tot de bom barst.

    Revolutie, moord en doodslag zijn het gevolg.
    Een ieder weet dit, waar het omgaat is, dat wij een manier
    moeten zien te ontwikkelen, om dit soort processen te stoppen.
    Voor dat het zover gekomen is!

    Laten we daar over, nu eens wat ideeën ontwikkelen!

    Velen weten meer dan 1 , wie weet wat voor moois er
    tevoorschijn komt!

    Nico [6] reageerde op deze reactie.

  6. Nico schreef op : 6

    @Philosoof G&R Eigenwijs [5]: Deze website is bepaald niet het juiste platform om ideeën te ontwikkelen. Daarvoor moeten mensen elkaar ontmoeten. Ik denk aan bijv. ronde-tafel gesprekken.

    Voor nu: Decentralisatie middels kleinere bestuurlijke regio’s is denk ik een goed ding. Wat niet wegneemt dat er tussen die regio’s dan ook gezonde verhoudingen moeten komen, zijn en blijven. Evenzo is individuele soevereiniteit een goed ding en moeten de verhoudingen met anderen dan anders ingericht worden en gezond gehouden.

    Mensen kunnen elkaar op verschillende manieren het leven zuur maken. Dat begint al op individueel niveau. Op dit moment speelt een verhaal dat nogal opgeblazen wordt; Marokkaanse jongeren in Ede die mensen met stenen bekogelen. Daar is iets aan vooraf gegaan. En het kan vanaf hier escaleren als er geen de-escalatie plaatsvindt. Mensen gaan niet zomaar met stenen gooien. Het is een uiting van frustratie, machteloze woede. Het is afreageren (onvolwassen gedrag).

    Ik vraag me af hoe dit zo ver is gekomen. Vooroordelen tegen veronderstelde kut-Marokkanen? Onzichtbare muren waardoor deze jongeren individueel niet aanvaard worden en hun weg kunnen vinden, maar elkaar opzoeken om te mopperen en afgescheiden te blijven van anderen? Gebrek aan goede voorbeelden of vaardigheden?

    Een vuurtje kan gemakkelijk gevoed en opgestookt kunnen worden zodat de boel verder escaleert, maar hoe kan het gesmoord worden op een manier dat iedereen uiteindelijk blij en tevreden is? Brandhaarden komen op individueel niveau voor, op plaatselijk niveau, op regionaal niveau… en de mechanismen zijn eigenlijk altijd hetzelfde. Het begint met psychische dwang, psychisch geweld. Het kan verder gaan fysieke dwang en uitmonden in fysiek geweld. Eerst ongewapend, vervolgens met stenen, dan met pistolen, vervolgens met automatische wapens en zo verder. Hoe meer mensen erbij betrokken zijn en hoe langer het duurt, hoe complexer het wordt.

    Voorkomen is beter dan genezen, zoveel is wel duidelijk.

  7. Nico schreef op : 7

    Het temperen van agressie of het reageren van agressie is een interessant onderwerp.

    Ik kan me herinneren dat iemand in Duitsland eens een stunt overhoop haalde. Kennelijk moest hij agressie kwijt. Strafrechtelijk was wat hij deed minstens een poging tot doodslag. Ik kende de dader overigens niet. Alleen door bliksemsnel in te grijpen kon ik een paar doden voorkomen. De man had nog niet eens in de gaten dat hij zijn eigen leven riskeerde.

    Hoe reageer je dan? Politie bellen? Als uniformen zich nuttig kunnen maken zijn ze in geen velden of wegen te bekennen. Ze duiken vooral op om mensen lastig te vallen. Dat is althans mijn ervaring. Politie bellen was dus geen optie. Ik had er achteraan kunnen gaan om de boel zelf te regelen. De man was dermate agressief dat het was uitgemond in fysiek geweld. Destijds koos ik ervoor om een bepaald fysiek signaal af te geven dat de boel niet zou doen escaleren en verder te gaan. Hij had zijn agressie afgereageerd, er waren geen ongelukken gebeurd en ik kon alleen maar hopen dat hij achteraf zou inzien welke situatie hij had veroorzaakt en het niet nog eens zoiets zou doen. Onbevredigend, dat wel. Maar onder de omstandigheden het best haalbare.

    Ik heb het ook anders gezien. Agressief gedrag, waarna mensen ervoor kozen om op iemand af te gaan en klappen uit te delen. Agressie is een goed ding om grenzen te bewaken en verdedigen, maar het moet door een sterke geest gereguleerd worden. Niet teveel, niet te weinig. En dat… is een kunstje dat een ieder echt moet leren, zodat het onder alle omstandigheden gedoseerd toegepast kan worden.

    Nico [8] reageerde op deze reactie.

  8. Nico schreef op : 8

    @Nico [7]: Misschien goed om nog even te melden dat mechanismen van agressie op alle niveau’s hetzelfde werken. Op individueel niveau is het aardig overzichtelijk. Wanneer het gaat om regio’s of landen neemt de complexiteit toe, maar is er nog steeds sprake van eenzelfde mechanisme.

    De vragen zijn altijd: Hoe ontstaan inwendig (in een individu, regio of land) spanningen? Hoe komen ze eruit? Hoe ontstaat wrijving? Hoe komt het tot botsingen? Waarom escaleert een situatie? Hoe kan er gedeascaleerd worden en een nieuwe, liefst betere stabiliteit bereikt worden?

  9. dZvZtKm schreef op : 9

    en als je het allemaal niet meer kunt bevatten voorspel je “oorlog” hoe simpel kan het toch zijn. Ga terug naar af.

    Nico [10] reageerde op deze reactie.

  10. Nico schreef op : 10

    @dZvZtKm [9]: Een oorlog kun je wel zien aankomen, maar voorspellen lijkt me toch een stap verder.

    De aftrap van een (psychologische of fysieke) oorlog vindt plaats wanneer één partij aanvalt en de andere partij daarop reageert met een defensieve reactie om zijn grenzen te verdedigen.

    Ik stel vast dat er een hoop oorlogszuchtige lieden zijn, die daadwerkelijk initiatieven nemen of als het ware staan te trappelen om dat te gaan doen. En te weinig mensen die morele grenzen verdedigen of in staat zijn vrede te stichten.

    Ken je de term rage virus? Volgens het Urban dictionary:
    The fictional virus in the movies “28 Days Later” and “28 Weeks Later” that makes you vomit and cry blood, and then run around psychotically trying to infect other people.

    Het rage virus gaat rond wanneer mensen elkaar opruiien met bijvoorbeeld op gebakken lucht gebaseerde verhalen. Dat leidt tot de zombocalypse, de dag waarop mensen die als zombies door het leven gaan met denkbeeldige vijanden afrekenen.