vrijdag, 21 april 2017
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Donald Trump in het Witte Huis. Business as usual.

USS_New_JerseyIn november vorig jaar, toen Donald Trump was gekozen als president heerste er zowel euforie als angst en frustratie. Euforie onder degenen die een ander beleid verwachtten en angst en frustratie bij degenenen die het presidentschap van Barack Obama geslaagd vonden. De laatsten zagen Donald Trump als niet meer dan een narcist die de VS op een gevaarlijke koers zou zetten.

De angst voor avonturisme blijkt ongegrond. Donald Trump blijkt, eenmaal in het Witte Huis, een vrij normale president te zijn. In plaats van het gewaagde idee van non-interventionisme doet hij wat al zijn voorgangers sinds de val van het ijzeren gordijn hebben gedaan: is er iets aan de hand ergens in de wereld? Send in the cavalry. Dat is wat Clinton deed op de Balkan, George W. in Irak, en Barack Obama en Hillary Clinton in Libië. Business as usual. Bomb ‘em back to the Stone Age als er een Republikein aan de macht is, bomb ‘em forward to the Stone Age als er een ‘liberal’ in het Witte Huis zit (hoi Hillary). ‘Liberals’ zijn immers ‘progressive’ dus die willen dingen vooruit zien gaan.

Maar even alle gekheid op een stokje mensen, Donald Trump lijkt het schoolvoorbeeld van ‘meet the new boss, same as the old boss’. Deels is dat te verklaren door het gegeven dat iedere president met een erfenis van zijn voorganger wordt opgezadeld. Een president kan zo’n erfenis niet negeren. Daarbij komt dat een president altijd iets moet met een bepaalde situatie, want op dat niveau kun je een hete aardappel niet meer doorschuiven. Kortom, ook Donald Trump ontkomt er niet aan om bestaande conflicten waarin de VS een rol speelt te managen.

Je vraagt je wel af welk plan er achter zijn beleid zit. Het opvoeren van de druk op Noord-Korea bijvoorbeeld, is een typisch staaltje powerplay. Zit daar een plan achter, of is het alleen maar een statement? En als dat laatste het geval is, aan wie is dat statement gericht? Aan Noord-Korea, aan China of aan de bondgenoten in het Verre Oosten misschien?

De recente aanval op een luchtmachtbasis van de regering van Syrië is niet goed te plaatsen in het licht van zijn verkiezingsbelofte dat hij de Islamitische Staat zou vernietigen. Het enige aan deze aanval dat herinnert aan zijn uitspraken tijdens de verkiezingscampagne is dat de VS tegenstanders niet meer waarschuwt dat er een aanval aankomt, maar bij verrassing optreedt.

Kortom, deze president is in zijn buitenlandse politiek niet eens zo verschillend van zijn voorgangers, maar waar het naar toe gaat is nog niet helemaal duidelijk.

Paul Verhaegh

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Politiek
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. Nico schreef op : 5

    @peter [4]: Niks betekent geestelijk doodgaan.
    Verzet is noodzakelijke verspilling van levensenergie.

    Macht is in verkeerde handen gekomen, zodat de natuurlijke chemie tussen mensen vervuild is geraakt met ‘plastic’. Het degeneratieproces wordt door opinieleiders aangemoedigd in plaats van geremd en omgekeerd naar een opbouwproces.

    Deze soap gaat door totdat de rotzooi wordt opgeruimd. ‘Business as usual’ komt neer op meer rotzooi maken. Rotzooi opruimen is misschien niet goed voor business, maar wel noodzakelijk lijkt me.

    peter [6] reageerde op deze reactie.

  2. Nico schreef op : 10

    @peter [8]: Wij zijn niet ‘van de windmolens’, fossiele brandstoffen (denk aan koolstofbubbel) of kernenergie (splijting). Er hangt een prijskaartje aan van onverkwikkelijke neveneffecten. Denk meer aan kernfusie, zonne-energie. Gewoon lekker ouderwets, want het is in feite technologie die allang bestaat maar in het vergeetboek is geraakt. Echt, als je het eenmaal begrijpt dan wil je niet anders meer.

    @Marcel [9]: Wij zijn vooral realistisch. Verwachtingen? Ha ha… het is vooral leuk om verrast te worden of te verrassen. Dat houdt het leven spannend. Kijk maar naar Trump. Hij heeft nogal wat mensen verrast (hoewel niet iedereen op een prettige manier), hij lijkt nu toch op een gebruikelijke manier verder te gaan, maar je weet nooit wat hij op onverwachte momenten uit de hoge hoed van Uncle Sam zal toveren!

    peter [11] reageerde op deze reactie.

  3. Nico schreef op : 12

    @peter [11]: Ja, die Don Quichot was wel een interessant figuur. Grappig hoe de één zegt ‘je vecht tegen windmolens’ en de ander het gewoon doet. De grap zit ‘m vooral in de open mond en het kwijl wat daaruit druipt. Het verschil tussen iets onmogelijk achten en het schijnbaar onmogelijke doen is niets meer of minder dan doorzettingsvermogen. Vraag maar aan uitvinders. Wie het laatst lacht lacht het best!

  4. Nico schreef op : 13

    @peter [11]: Gisteren typte ik even snel een reactie. Slechte gewoonte. Eerlijk is eerlijk, op Vrijspreker kladder ik vaak iets dat later geboetseerd wordt een een serieuzere tekst wordt, in een artikel of zo. Even overnieuw:

    Van Don Quichot wordt smalend gezegd dat ‘ie tegen windmolens vecht. Want sommigen vinden dat ze door kunnen gaan zoals ze dat zelf wensen (business as usual) en anderen voelen zich dan machteloos. Don Quichot heeft maling aan dat soort rukkers. Het zaad van hun gedachtengoed staat hem niet aan. Het is een figuur die voor elkaar krijgt wat anderen voor onmogelijk houden.
    Stel jezelf een uitvinder voor die een schijnbaar onoplosbaar probleem na veel doorzettings- en uithoudingsvermogen toch oplost. Wie het laatst lacht, lacht het best!

    De open mond met het kwijl wat eraf druipt, van bewonderaars, is enerzijds grappig, anderzijds zielig. Want het enige verschil tussen Don Quichot en anderen is dat Donnie z’n tanden erin zet, net zolang totdat hij het probleem aan stukken heeft gescheurd en een smakelijk recept heeft bedacht voor een oplossing. Dat kunnen anderen ook heus wel, maar ze moeten nog ontdekken dat ze die capaciteiten hebben. Dus… goed voorbeeld doet goed volgen zeggen we dan maar.

    Iemand zoals een uitvinder tot god verklaren mag dan misschien een eerste stap zijn, maar een beetje uitvinder walgt van voetstukken (want wil niet verstenen tot een standbeeld, een monument) en moedigt mensen aan om zelf aan de slag te gaan.

Reageer ook, maar check eerst de huisregels

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


Reacties met meer dan vijf links worden gemodereerd voor ze worden weergegeven om SPAM tegen te gaan. Je kunt <a> <b> <i> tags gebruiken in je commentaar.
Ga naar Gravatar om je Avatar aan te passen.