maandag, 17 april 2017
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

In een vrije samenleving zijn uitkeringen een recht, geen gift!

cover De Staat Voorbij** longread** Zijn er sociale uitkeringen in een vrije samenleving? Jazeker! En ze zijn beter geregeld dan in onze democratische verzorgingsstaat, schrijft Karel Beckman, auteur van het nieuwe libertarische boek De Staat Voorbij.

Ik was laatst bij een vriend die een volwassen zoon heeft met een stoornis waarvan ik de details achterwege zal laten. De zoon lag in de clinch met de overheid over zijn uitkeringsrechten.  “Wat mij betreft hoeft hij helemaal niet te werken”, zei mijn vriend. “Maar dat ben jij natuurlijk niet met me eens”, voegde hij eraan toe.

 

“Waarom zou ik het daar niet mee eens zijn”, vroeg ik?

 

“Omdat jij als liberaal of libertariër vindt dat iedereen moet werken voor zijn geld”, antwoordde mijn vriend. “Of niet soms?”

 

Deze opmerking kwam niet onverwacht, ik heb dit vaker gehoord, maar hij kwam toch binnen. Ik begreep ineens weer waarom de meeste mensen niet enthousiast zijn over het idee van een vrije samenleving. Ze zijn bang dat, zonder de helpende hand van de Staat, de zieken en zwakkeren aan hun lot worden overgelaten.

 

Dit is niet waar! Natuurlijk is het niet waar. Het feit dat vrijwel iedereen het desalniettemin gelooft, geeft aan hoe goed de Staat erin is geslaagd mensen te laten geloven in zijn onmisbaarheid.

Boek Karel3-01-cover

 

Bedelstaf

 

Wat klopt er niet aan dit verhaal?

 

Om te beginnen: burgers in onze samenleving betalen (verplicht) de premies en belastingen waarmee het sociale stelsel wordt betaald. We hebben een gedwongen collectief sociaal stelsel. Het is dus niet de overheid die voor ons zorgt. Wij zorgen voor onszelf. Maar de overheid beheert het systeem: zij bepaalt wie wat moet betalen en wie waarvoor in aanmerking komt.

 

Het grote verschil is dus niet dat er in een vrije samenleving geen sociale verzekeringen bestaan, maar dat ze vrijwillig worden geregeld, zonder tussenkomst van de Staat.

 

Ik weet het, voor veel mensen is dit laatste ook al een schrikbeeld. Ze denken dat steun aan zwakkeren dan weer een gift wordt, in plaats van een recht. En dat in een vrijwillig systeem heel veel mensen tot de bedelstaf zullen vervallen. Maar ook dat is een misverstand. Daarover zo meteen meer.

 

Eerst nog even over de rechten die je zou hebben in het huidige stelsel. Feit is dat, ondanks dat vrijwel iedereen premies en/of belastingen betaalt om het sociale stelsel in stand te houden, niemand enig recht kan doen gelden op wat voor voorziening dan ook.

 

De uitkeringen in onze verzorgingsstaat zijn geen “recht” maar een “gift”! De politiek bepaalt immers op ieder willekeurig moment wat mensen aan uitkeringen ontvangen. Denk aan de AOW: wordt zomaar twee jaar uitgesteld. Heb je al die tijd premies voor betaald, en je denkt, ik krijg op mijn 65e AOW, maar het wordt je zo ontnomen. Je hebt geen enkel verweer, geen contract om op terug te vallen. Hoezo recht?

 

WW dan? Uitkeringen bij ziekte? Bijstand? De regels kunnen zo worden veranderd, eenzijdig, door de overheid. Je hebt nergens recht op – wat je krijgt is een gift van je politieke meesters. Ja, je mag eens in de vier jaar stemmen, maar dat geeft je geen enkele reële invloed op de beslissingen die voor jou worden genomen. Ook politici die zijn gekozen hebben geen contract met de kiezer.

 

Erger nog: de politici die het systeem beheren hoeven het geld dat door ons wordt betaald voor de collectieve verzekeringen daar niet eens aan te besteden. In veel landen zijn pensioenen “omslagstelsels”, waarbij de premies door de overheid doodleuk worden besteed aan andere zaken, en verwacht wordt dat de komende generaties betalen voor de huidige.

 

Verder moet je als ontvanger van een uitkering of voorziening ook heel goed oppassen dat je de vele (wisselende) regeltjes die bureaucraten bedenken nauwkeurig opvolgt. Anders kun je ook naar je “rechten” fluiten.

Boek Karel3-01-cover

Onderlinge verzekeringen

 

Een vrijwillig systeem werkt heel anders. Daarin bestaat geen Staat of politiek die de regels maakt en zomaar kan veranderen.

 

Hoe ziet dat er uit? Er zijn verschillende mogelijkheden om sociale zekerheid op vrijwillige basis te regelen.

 

Ten eerste via particuliere, commerciële verzekeringen. Een verzekering is ook een collectief systeem, maar niet gedwongen. We verzekeren ons al voor veel zaken, dat kunnen we ook doen voor uitkeringen bij ziekte, werkloosheid, enzovoort, en voor pensioenen. Dat gebeurt nu deels al, maar het grootste deel van deze markt is gemonopoliseerd door de overheid.

 

Een andere manier is via “onderlinge” verzekeringen of verenigingen, dus in groepsverband. Dat kan in allerlei vormen: voordat de Staat de sociale zekerheid ging regelen, had je “onderlinge waarborgmaatschappijen”, waarin bijvoorbeeld bepaalde beroepsgroepen zich verenigden. Je kunt ook denken aan coöperaties. En vakbonden niet te vergeten!

 

In Engeland bestond in de 19e eeuw een beweging van “friendly societies”, in de V.S. eveneens, daar werden ze “fraternal societies” genoemd. (Ik weet niet of dit fenomeen in Nederland ook op deze manier bestond.) Het waren deels onderlinge verzekeringsmaatschappijen maar tegelijk ook echte verenigingen, waarin mensen daadwerkelijk bij elkaar kwamen. Ze werden vooral gevormd door arbeiders, en in de V.S. ook door immigranten en Afro-Amerikanen.

 

De omvang van deze “societies” was enorm. In 1803 bestonden er in Engeland en Wales al bijna 10.000 “friendly societies” met 700.000 leden. In 1910, vlak voordat in Engeland de National Insurance Act werd ingevoerd, waarmee sociale verzekeringen voortaan door de Staat werden geregeld, was het aantal leden opgelopen tot 6,6 miljoen, zo’n 20% van de totale bevolking.

 

In de V.S. behoorden in 1920 18 miljoen mensen tot “fraternal societies”, bijna 30% van alle volwassenen boven de 20. Een van de meest actieve groepen waren de Afro-Amerikanen: in 1904 waren er in de V.S. 8.000 Afro-Amerikaanse “societies” met 400.000 leden. Meer dan 90% van de Afro-Amerikaanse gezinnen had in die tijd een levensverzekering – meer dan Polen, Ieren en andere bevolkingsgroepen.

 

Zowel voor “commerciële” als “onderlinge” verzekeringen golden (en gelden) duidelijke regels. De leden waren direct betrokken bij de vereniging in plaats van overgeleverd te zijn aan de grillen van politici.

 

Dat wil niet zeggen dat er nooit iets mis ging of gaat als regelingen vrijwillig zijn. Verenigingen kunnen fouten maken, verzekeringsmaatschappijen kunnen proberen er met de poen vandoor te gaan. Maar als verenigingslid of verzekerde kun je dan in ieder geval proberen via de rechter je recht te halen. In ons door de politiek geleide stelsel is dat niet mogelijk.

 

Ik beweer ook niet dat er geen armoede was in de 19e eeuw. Die tijd is niet te vergelijken met die van ons. Het algemene welvaartsniveau lag veel lager. Maar dat was altijd zo geweest: het overgrote deel van de bevolking in de wereld is altijd straatarm geweest. Pas in de 19e eeuw kwam hier, dankzij de industriële revolutie, geleidelijk verandering in. Dankzij voortdurende technologische vooruitgang hebben we sinds die tijd een veel hogere productiviteit weten te bereiken, waardoor we vele malen rijker zijn dan toen. Dat is juist des te meer reden om ons systeem nu vrijwillig in te richten! We hebben de overheid niet nodig om voor de zwakkeren te zorgen.

Boek Karel3-01-cover

Onderlinge verbondenheid

 

Toch kun je je afvragen, is er zoveel mis met het huidige systeem, behalve dat het door de politiek wordt beheerd? De sociale voorzieningen zijn tenslotte vrij uitgebreid, ook al zijn het dan misschien geen vaststaande rechten, en ook al worden de spelregels af en toe veranderd.
Het antwoord is, ja, er is wel degelijk veel mis met het huidige gedwongen stelsel. Er zitten twee heel fundamentele problemen aan vast.

 

Het eerste probleem heeft te maken met de prikkels die het systeem geeft. De politici, die het systeem runnen, hebben in principe de neiging om de sociale voorzieningen zo uitgebreid mogelijk te maken. Op deze manier maken ze zichzelf populair (en onmisbaar) – en de kosten hoeven ze toch niet zelf te betalen. Die schuiven ze af op anderen, inclusief volgende generaties.

 

Dat betekent in eerste instantie groot feest. Veel mensen profiteren van de ruime regelingen. Ze worden ook gestimuleerd om er zoveel mogelijk gebruik van te maken. Iedereen betaalt er aan mee tenslotte.

 

Dit leidt tot steeds hogere kosten – en dus hogere belastingen, hogere staatsschulden, inflatie, economische stagnatie. Het typische patroon in alle “verzorgingsstaten”.

 

Op zeker moment beseffen de politici dat ze het systeem moeten hervormen. Ze nemen noodgedwongen maatregelen die gebruik van de voorzieningen moeten tegengaan (waar de zoon van mijn vriend mee te maken had). Maar die zijn niet populair. Ze leiden tot protesten, waardoor weer allerlei uitzonderingen worden gemaakt.

 

Zo neemt de bureaucratie en willekeur steeds verder toe zonder dat er ooit echt wordt hervormd. Enorme hoeveelheden geld worden “rondgepompt”, terwijl de werkloosheid toeneemt omdat bedrijven geen mensen kunnen aannemen vanwege de hoge kosten die met de sociale voorzieningen gepaard gaan. Pensioenen van de volgende generaties komen op losse schroeven te staan vanwege het potverteren van voorgaande generaties.

 

Dat is de toestand waarin we nu zijn beland: het systeem is financieel onhoudbaar en disfunctioneel, maar hervorming is politiek onhaalbaar.

 

Naast dit economische en financiële probleem is er een sociaal en moreel probleem. In het huidige gedwongen stelsel zijn mensen elkaars vijanden. De uitkeringen van de één gaan ten koste van de ander. Wie niet meedoet is een dief van zijn eigen portemonnee. Vanwege de anonimiteit van het systeem is er geen sociale controle. Mensen proberen zichzelf zoveel mogelijk te verrijken. Dankbaarheid is ver te zoeken. Het idee dat je voor jezelf verantwoordelijk bent wordt ontmoedigd, maar van verbondenheid met anderen is ook geen sprake.

 

Ook dat zien we vandaag de dag om ons heen: onvrede, frustratie, mensen die van alles eisen en elkaar naar het leven staan, eindeloze politiek strijd, zonder enig zicht op een oplossing.

 

Vrijwillige voorzieningen daarentegen stimuleren doelmatig  gebruik van middelen en onderlinge solidariteit. In een onderlinge vereniging heeft iedereen een aandeel in de algemene middelen. Dus zal iedereen er op willen toezien dat de middelen goed worden besteed aan mensen en zaken die echt nodig zijn. Bij een verzekering kan contractueel worden vastgelegd wat de rechten en plichten van mensen zijn. De regelingen kunnen niet worden veranderd om tegemoet te komen aan eisen van kiezers of de willekeur van politici. Niemand hoeft zich gefrustreerd en bedreigd te voelen door anderen, de kosten blijven beperkt en mensen worden gestimuleerd om productief te zijn.

 

Utopieën bestaan niet, dus ook in zo’n situatie zullen er genoeg problemen overblijven. Ook in een vrijwillig systeem zullen er altijd mensen zijn die “buiten de boot” vallen. Net als nu overigens. Daar moeten we samen oplossingen voor bedenken. Maar het is niet nodig om daarvoor het bestaande stelsel te handhaven. En dat stelsel hebben we ook niet nodig om armoede te voorkomen.

 

In een vrije samenleving zullen mensen worden gestimuleerd om zelf verantwoordelijkheid te nemen voor hun leven, om samen met anderen oplossingen te zoeken voor de onzekerheden van het bestaan, en hun sociale voorzieningen net zo te regelen als ze nu allerlei andere zaken regelen. Zo’n samenleving zal bevrijd zijn van de loden last van het gedwongen bureaucratische stelsel dat nu alle dynamiek smoort, waarin iedereen afhankelijk is van de luimen van de politiek, en sommige groepen profiteren ten koste van anderen.

 

In zo’n samenleving zijn sociale voorzieningen geen gift meer, maar voor iedereen een eerlijk verworven recht.

 

Noot

Karel Beckman (karel.beckman@gmail.com) is auteur van het nieuwe boek De Staat Voorbij (2017), waarin hij een libertarische toekomstvisie schetst die een uitweg biedt uit de politieke crisis in de samenleving. Hij is mede-auteur, met Frank Karsten, van De Democratie Voorbij (2011), waarvan onlangs de derde druk is verschenen en dat in 20 talen is vertaald. In dit boek laten de auteurs zien dat de democratische natiestaat niet de basis is van vrijheid, welvaart en vrede maar juist een bedreiging daarvan. Beide boeken zijn te bestellen bij bol.com.

De gegevens over de friendly societies en fraternal societies in dit artikel zijn ontleend aan het boek After the Welfare State (ed. Tom Palmer, 2012).

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Algemeen
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. ratio schreef op : 1
    Ratio

    Duidelijk en goed verhaal. Alleen Ook in een vrijwillig systeem zullen er altijd mensen zijn die “buiten de boot” vallen. Net als nu overigens. Daar moeten we samen oplossingen voor bedenken..
    We moeten niets. Er is bijna geen zin die meer misbruikt is dan “daar moeten we samen…..” . Op zinnen als deze is de huidige ontkenning van de eigen individuele vrijheid en verantwoordelijkheid gebaseerd. De gedachte dat we samen iets moeten doen, wordt in de praktijk bijna altijd uitgewerkt door een hierarchie in te richten waar we bevoegdheden aan delegerien om het te regelen.

    We moeten niets. Als je een individu in vrijheid bent, dan is er slechts een morele druk, een verlangen, om je naaste niet in de goot te laten iiggen. De gedachte van het collectief, die nu heerst, staat mensen toe om anderen te laten creperen. Als je weet dat er geen organisatie is die mensen uit de goot helpt, dan is het veel lastiger om een behoeftige te laten liggen. Nu heb je een veel killere maatschappij. Een maatschappij zoals deze, waar mensen die buiten de regeltjes vallen van de verzorgingsstaat een “eigen schuld” hebben aan hun situatie en over het algemeen door iedereen genegeerd worden. Behalve door daarin gespecialiseerde door de overheid gesubsidieerde bureau’ s die de zogenaamde ” zorgmijders” weer binnen de lijntjes van het systeem proberen te drijven.

    Daniel [7] reageerde op deze reactie.

  2. Perspectief schreef op : 2

    Goed verhaal inderdaad.

    Quote:”In zo’n samenleving zijn sociale voorzieningen geen gift meer, maar voor iedereen een eerlijk verworven recht.”

    Vraag: Wordt hier met recht bedoeld dat je krijgt waarvoor je je verzekerd of gespaart hebt? Of hoe wordt dit bedoeld.

    Karel Beckman [12] reageerde op deze reactie.

  3. Eagle_Eye schreef op : 3

    Een geweldig voorbeeld hiervan is het broodfonds. ZZP-ers die gezamenlijk een fonds oprichten en daarvan hun ziektedagen betalen. De pot wordt gevuld met een maandelijkse bijdrage en zodra de pot gevuld is stoppen de betalingen. Wanneer een ZZP-er ziek is wordt er maandelijks uitgekeerd (tot een beperkt maximum aantal maanden) om het tekort aan salaris te compenseren. Zodra er uitgekeerd wordt, beginnen de maandelijkse betalingen weer totdat de pot wederom gevuld is. Het is mogelijk om met het broodfonds de kosten van de AOV te drukken door de wachttijd op 6 maanden te zetten. Na 6 maanden weet je overigens echt wel of je ooit nog weer gaat werken of niet. Meer informatie te vinden via Google.

  4. Nico schreef op : 4

    Het is inderdaad zo dat datgene wat in ‘de maatschappij’ als een recht wordt gepresenteerd in feite een voorwaardelijke gift is waarvan de voorwaarden eenzijdig opgelegd en veranderd kunnen worden. Een nogal wankel verhaal.

    De “friendly societies” of “fraternal societies” klinken al beter. Hierbij kan opgemerkt worden dat schaalgrootte dodelijk kan uitwerken. Wanneer mensen elkaar kennen en met elkaar afspreken dat ze voor elkaar als vangnet zullen functioneren is er vertrouwen en gaat het goed. Men helpt elkaar, want men wil het woord (de uitspraak) doen standhouden. Wanneer de schaalgrootte toeneemt zullen er mensen zijn die anderen feitelijk niet kennen en zal misbruik ontstaan. Onterechte claims (ziekte voorwenden) die nogal dwingend gedaan worden. Dwingend claimen bij onbekenden is een heel ander ding dan aan een bekende, waarmee vriendschappelijke betrekkingen worden onderhouden, melden dat er een probleem is waarna ‘ie bijspringt.

    Deze aanvulling was bedoeld om aan te sluiten op het artikel + de opmerkingen van Ratio en de element schaalgrootte en relaties wat nadrukkelijker in beeld te brengen.

    Naar het schijnt ligt het kantelpunt van gezond naar formeel plus misbruik bij een groepsomvang van ongeveer 200 mensen. Boven die grens kun je problemen verwachten.

    Karel Beckman [12] reageerde op deze reactie.

  5. Nico schreef op : 5

    Pardon.
    “… want men wil het woord (de uitspraak) doen standhouden.”
    moet zijn
    “… want men wil het woord (de afspraak) doen standhouden.”

  6. Daniel schreef op : 7

    @ratio [1]: Juist. De maatschappij is geen enkelvoudig organisme maar een meervoudigheid van individuen. Dus dan had hij ook beter kunnen zeggen dat in een vrije samenleving is er sprake van een veelvoudigheid van oplossingen voor maatschappelijke problemen. ” Wij moeten samen een oplossing bedenken voor X” is gewoon weer *collectivisme* .

    Nico [8] reageerde op deze reactie.

  7. Nico schreef op : 8

    @Daniel [7]: Goed dat je het zo stelt. Bij een groepsgrootte van ongeveer 200 mensen zie je een omslagpunt vanaf individuele diversiteit naar collectivisme. En doet strakkere organisatie haar intrede. En treedt de IJzeren wet van de oligarchie in werking. Enzovoort.

  8. Jaas schreef op : 9

    Het libertarisme kan twee kanten op gaan en dat ligt dan enorm aan de mensen zelf. Het kan een sociaal gezicht krijgen, wanneer mensen collectief sociale voorzieningen in eigen handen nemen en erop toezien dat mensen dit ook krijgen.

    Het kan ook een barbaars gezicht krijgen, als iedereen alleen aan zichzelf denkt.

    Omdat egoisme in dit tijdsbestek een gangbare manier van denken is, is de vrees dat libertarisme tot egoïsme zou leiden.

    Het probleem met de staat als orgaan voor sociale rechtvaardigheid, is dat de staat belastingen zuigt en deze vervolgens in eigen zak houd, rond laat circuleren tussen ambtenaren, bestuurders, zakkenvullers. Daarom is de sociaal democratie allang niet meer sociaal.

    Libertariers zouden hun sociale kanten in de praktijk kunnen brengen. Ik zie niet snel een libertarier een voedselbank opzetten, of vluchtelingen helpen. Waarom niet, omdat dat iets voor links is vind men en links is niet sexy, links is muffig. De atmosfeer die om libertarisme heen hangt is macho, is hard. Ieder voor zich, dit is een Ayan Rand erfenis.

    Als libertarisme velen malen socialer word en links minder sektarisch/subcultureel, dan kunnen de bewegingen elkaar ondersteunen.

  9. Jaas schreef op : 11

    Wat ook een goede vraag is.

    In een kapitalistische maatschappij is concurrentie erg belangrijk om te kunnen blijven bestaan.

    Kosten zullen dus gedrukt moeten worden. Het geld moet wel voor de mensen gaan, anders heb je geen bestaansrecht. Als jij je arbeiders een tientje betaald, dan is de concurrent er wel om ze vijf te betalen. Als jij dus een hart hebt, dan is er wel een concurrent die geen hart heeft.

    Hoe wakker je die humaniteit op, in een libertarische maatschappij ?

    Perspectief [12] reageerde op deze reactie.
    Easymoney [13] reageerde op deze reactie.
    The Red Pill [23] reageerde op deze reactie.

  10. Perspectief schreef op : 12

    @Jaas [11]:
    Ik weet niet, hoe zou ik humaniteit in jou op kunnen wekken, als je die niet bezat?……..zonder dwang en geweld.

    Als jij namelijk dwang en geweld gaat inschakelen om mij naar jouw beeld humaan te maken ben je in mijn ogen niet humaan meer maar een tyran of slavenmeester, en zal ik niet gauw de neiging krijgen humaan te worden dan zou ik juist egoistischer worden. Snap je wat ik bedoel.

    Maar de eerste vraag is eigenlijk het belangrijkst.

  11. Karel Beckman schreef op : 14

    @Nico [4]: Nico, je schrijft: “Het is inderdaad zo dat datgene wat in ‘de maatschappij’ als een recht wordt gepresenteerd in feite een voorwaardelijke gift is waarvan de voorwaarden eenzijdig opgelegd en veranderd kunnen worden. Een nogal wankel verhaal.” Wat is hier wankel aan? Dat snap ik niet.
    Verder merk je terecht op dat een friendly society een beperking heeft qua schaalgrootte, maar er zijn andere mogelijkheden, zoals ik aangeef in mijn artikel, met name commerciele particuliere verzekeringen. Die moeten het juist hebben van schaalgrootte.

  12. Easymoney schreef op : 15

    @Jaas [11]: In een kapitalistische samenleving is concurrentie belangrijk, niet om te kunnen bestaan, maar concurrentie bestaat omdat mensen en bedrijven keuzes kunnen maken. En deze keuzes zijn ook nog vrijwillig. Ik kan mensen niet dwingen, om SHELL benzine te kopen.
    Om als bedrijf te kunnen bestaan, moet je product of dienst aanbieden waarin behoefte bestaat. En de concurrentie op de markt zorgt ervoor dat de prijs/kwaliteit verhouding juist is en een test om te weten of product of dienst wel gewenst is.
    Ondernemers zoeken inderdaad wegen om de kosten te verlagen. Het is in het belang van de eigenaar, maar ook van de mensen die er werken. Houd er rekening mee, dat werkgevers ook in concurrentie met elkaar staan, mbt de werknemers. De lonen zijn de laatste 100 jaar alleen maar gestegen. Daarnaast zijn de productiebedrijven niet meer te vergelijken met 50 jaar geleden. Daarbij alles wat mensen verdienen staat gelijk met de totale productie die gemaakt is. De waarde van de productie staat gelijk met de inkomen van alle mensen. Dus daalt het inkomen dan daalt ook de waarde van de productie.
    Stijgt de geldhoeveelheid, dan stijgt gewoon de prijs van productie.
    Beste Jaas, jouw stelling mede beschreven door Karl Marx is door de klassieke economen met argumenten ter zijde geschoven. De praktijk liet al zien dat Marx ongelijk had.
    Het voordeel van Marx is wel, dat hij het begrip, arbeid, vermogen en winst verder had ontwikkeld. Je moet ook niet vergeten dat in de 18e en 19e eeuw theorieën elkaar opvolgende, om daarna weer verbeterd te worden. Het is een evolutionair proces. De opvolgers van Karl Marx, hebben zijn economisch theorie omgezet in een politieke ideologie.
    Als laatste, wat Stalin deed en zijn opvolgers had niet veel te maken met communisme, maar slechts een logisch gevolg ervan. Ten slotte de uitvoering ervan, leverde een enorme machtige staat op, en dan is het maar een kwestie van tijd, totdat er een dictatuur ontstaat.
    En mocht je communisme alsnog willen, stel ik voor dat elk bedrijf een BV wordt, waarvan elke burgers 1 aandeel krijgt. Dan is iedereen eigenaar van de productiemiddelen en iedereen heeft recht op een stukje winst of verlies. Oh wacht even, dat is kapitalisme.

  13. Nico schreef op : 16

    Misschien is het goed om economische concurrentie te vergelijken met ecologische concurrentie.

    In feite gaat het om het naast elkaar kunnen bestaan van organismen of activiteiten die dezelfde voedingsmiddelen en hulpbronnen nodig hebben.

    Het is best interessant dat beide soorten uitgaan van uitsluiting van de ander, of de worsteling om schaarse middelen. Als je kijkt naar hoe de natuur in elkaar zit, dan weet je dat dit een kletsverhaal is.

    Van nature is allerlei voeding en andere hulpbronnen overvloedig aanwezig. Om schaarste te doen ontstaan, moet je eerst roofbouw plegen. Zowel dat als anderen simpelweg uitsluiten duidt op een pervertering van natuurlijke processen. Eerst raakt het karakter van een individueel organisme geperverteerd. Als dat niet de kop in gedrukt wordt verspreidt zich dat als een inktvlek naar groepskarakter, wat dan ook geperverteerd raakt.

    Voorbeeld: Onder mensen krijg je eerst mensen die als een sociale kankercel functioneren, waarna onder een groep mensen als een sociaal kankergezwel ontstaat, wat ten koste van het gezonde deel gaat. Op die manier wordt een groep langzamerhand een terminale patiënt.

    Zou de moraal goed blijven, dan zou het niet geduld worden dat mensen als sociale kankercel functioneren en al helemaal niet dat er een sociaal kankergezwel ontstaat.

    Anders uitgedrukt is concurrentie (naast elkaar bestaan) een gezond natuurlijk verschijnsel waarbij levensvormen elkaar bewust of onbewust gunnen wat noodzakelijk is om een gezond bestaan te leiden. Maar kan het ook vormen aannemen die ongezond zijn. Dat zijn perversies die niet geduld mogen worden.

    Probleem is dat sociale experimenten van de laatste paar eeuwen ervan uitgaan dat de overheidsmachine dit soort dingen weleens zal regelen. Maar als dat vanuit de burgerij verziekt wordt en er zijn ook nog eens burgers die bestuurders en politici beïnvloeden om de gang van zaken in hun voordeel om te buigen (waardoor corrupte kopstukken ontstaan), dan gaat het vanzelfsprekend goed mis.

    Hoe het ook gedraaid wordt, gezonde groepsmechanismen zijn een groepsinspanning. Van de hele bevolking. Vergelijk het met een gezin. Eén kind (of ouder) kan de gehele atmosfeer verzieken. Om een verziekte atmosfeer te corrigeren is een opvoedkundige inspanning nodig, zodat de moraal op een gezond niveau komt. Dan verandert concurrentie (elkaar bijten en vereten) in diversiteit (elkaar waarderen).

  14. Perspectief schreef op : 17

    d@Karel Beckman [13]: Dank voor je reactie, ik ben een beetje allergisch voor het woord recht zoals het door de mensen om me heen gebruikt wordt.
    In de hedendaagse wereld denken mensen dat ze rechten hebben nou mooi niet, je hebt privileges (“rechten” die je genomen kunnen worden) en plichten en dat was het wel zo’n beetje. Maar dit is waar je in het artikel een voorbeeld van geeft. (AOW)

    Daniel [21] reageerde op deze reactie.

  15. Jaas schreef op : 18

    Alles gaat over macht, niets gaat over recht.

    De rechten die je hebt, zijn ooit met illegaliteit afgedwongen.

    Apartheid ? Eerst moesten ‘rechten’ van racisten afgebroken worden, om hier een einde aan te maken.

  16. Jaas schreef op : 19

    Als mensen collectief besluiten dat mensen ‘recht’ hebben op bijstand. Waar mensen zeker toe in staat zijn, omdat dit een sociaal instinct is. Dan zal dit gebeuren. Niet omdat dit in een arbitraire wet staat.

  17. Jaas schreef op : 20

    Perspectief

    Jij hoeft mij nergens toe te dwingen, want anarchisme.

    Ik ben niet een inhumaan persoon, want menselijke sociale instincten.

    Ben ik dit wel, jammer dan, het zal sowieso heel klein zijn, in die zin bedoel ik dat maar een heel klein percentage van de mensen inherent anti sociaal is. Dit percentage zal getemperd worden door de massa. Daar zijn geen wetten voor nodig.

  18. Jaas schreef op : 22

    Precies Daniel, Bakoenin sprak daar al over in 1900

    Hoe je natuurwetten niet kan negeren en hoe menselijke wetten slechts theologische fantomen zijn.

  19. The Red Pill schreef op : 23

    @Jaas [11]:

    in een vrije samenleving is arbeid schaars dus moeten bedrijven opbieden tegen elkaar om werknemers te krijgen. denk maar aan de huidige situatie, bijna iedereen heeft een salaris hoger dan het minimumloon. waarom zouden bedrijven dat vrijwillig doen terwijl ze de kosten laag moeten houden?

    Nico [24] reageerde op deze reactie.

  20. Nico schreef op : 24

    @The Red Pill [23]: Daar zetten we dan even een ‘blue pill’ tegenover.

    In de gaming-industry is er een organisatie die graag goede game-designers wilde hebben. De CEO vertelde dat ze de besten opspoorden, een zeer goed inkomen boden, speelruimte, eigen verantwoordelijkheid gaven, flexibele werkplekken en zelfs mede-eigenaar maakten. De positie van manager beschouwden ze als een kutbaantje dat alleen sukkels willen (zoals in ‘nuttige idioten’).
    Onnodig te zeggen dat ze een groot marktaandeel verkregen.
    Dit verhaal komt uit een TED-talk. Helaas ben ik vergeten welke en wie het was (tips welkom!).

    De les is dat als je mensen waardeert en de ruimte geeft, ze zullen bloeien.
    Andersom is beknibbelen op salaris en werkomstandigheden een recept voor een lage werkmoraal.

  21. Jaas schreef op : 25

    Minimum loon beschermd het kapitaal, tegen het kapitaal, door de staat.

    Ga onder het minimumloon zitten en we gaan terug naar de negentiende eeuw. Voor de kapitalist een riskante situatie. Kapitalisten werden destijds opgeblazen zegmaar.

    Als arbeiders schaars Zijn , dan pas zal hun situatie en hun Loon verbeteren, dit kan alleen als ze zelf de MOP in handen hebben. Pas dan zal de kapitalist goed moeten betalen.

Reageer ook, maar check eerst de huisregels

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


Reacties met meer dan vijf links worden gemodereerd voor ze worden weergegeven om SPAM tegen te gaan. Je kunt <a> <b> <i> tags gebruiken in je commentaar.
Ga naar Gravatar om je Avatar aan te passen.