maandag, 11 september 2017
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Münchhausen by proxy

Kenmerkend voor het psychiatrisch syndroom Münchhausen by proxy (MBP) is dat de pleger om persoonlijke aandacht van medische hulpverleners vraagt, door een aan zijn zorg toevertrouwd kind, ouder(s) (vader of moeder) of soms ook huisdier ziektes, kenmerken van ziektes, of verwondingen toe te brengen en als patiënt aan deze hulpverleners aan te bieden.

Vrijspreker: U denkt dat dit syndroom veel vaker voorkomt dan de aangegeven 60 jaarlijkse slachtoffers in Nederland. Waar zijn nog meer mensen te vinden die onmachtigen leed berokkenen om ze daarna heldhaftig te hulp te schieten?

Opperdienaar: Ik denk dan gelijk aan de politiek. Als ik zo om mij heen kijkt, lijkt het wel of iedereen aan MBP lijdt. De onderdaan wordt bijvoorbeeld eerst leed aangedaan door een minimumloon in te stellen waarvoor niemand hem nog in dienst wil nemen. Nu heeft de onderdaan een probleem net als het verwondde kind uit MBP. Daar komt de redder op het witte paard om hem te hulp te schieten met een basisinkomen: dezelfde politicus die hem in de problemen bracht door het minimumloon. Wat een held, waar zou de onderdaan zonder deze ‘hulpverlener’ zijn?

Dit geval staat niet op zichzelf. De politicus lokt een terrorist naar de onderdaan toe door onder nationale vlag het midden oosten naar het stenen tijdperk te bombarderen. Daar komen onderdanen uit het midden oosten op deze nationale vlag af om wraak te plegen. Nu heeft de onderdaan een probleem. Hij wordt belaagd door boze mannen. Daar kom de redder op het witte paard om hem te hulp te schieten met muren, hekken, afluister en aftap praktijken: dezelfde politicus die hem in de problemen bracht met de interventies.

Vrijspreker: Is het MBP altijd een 1,2,3 tje volgens de Hegelian dialectic: problem, reaction, solution?

Opperdienaar: Het kan oneindig veel lagen kennen. De heerser tergt en belast bijvoorbeeld ondernemers zodanig dat de banen opdrogen. De onderdaan heeft nu een probleem. Daar kom de redder op het witte paard om hem te hulp te schieten door hem een verplichtte werkeloosheidsverzekering te laten kopen zodat hij een uitkering krijgt na ontslag. Op die uitkering komen allerlei klaplopers af van over de hele wereld. Nu heeft de onderdaan weer een probleem. Daar komt de redder op het witte paard om hem te hulp te schieten door een groot hek om de onderdaan heen te zetten met wachttorens, camera’s en machinegeweren. Het is eigenlijk problem, reaction, solution, problem, reaction, solution en zo eeuwig doorgaan.

Vrijspreker: Als je het zo bekijkt is politiek niets anders dan MPB. 

Opperdienaar: Harry Brown zei het als eens als volgt

Harry_Brown_cruches_legs

 

Vrijspreker: Dat lijkt inderdaad erg op de omschrijving van Münchhausen by proxy. Hoe zou U het liefst met de onderdaan omgaan.

Opperdienaar: Op een volwassen manier en niet met dit soort spelletjes. Gewoon zeggen: Onderdaan, wij hebben de beste en meeste wapens en mensen die ze gebruiken als wij ze orders geven dat te doen. Geef me al je geld, anders ben je snel het haasje.

Vrijspreker: Dat lijkt me inderdaad veel duidelijker en minder verwarrend voor de onderdaan.

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Algemeen
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. Nico schreef op : 1

    Het lijkt erop dat ‘Münchhausen by proxy’ onderdeel is gemaakt van het maatschappelijke spel en een paar kanten op werkt:

    1) Zoals in dit artikel gemeld over overheidsmachines: Veroorzaak een probleem en zorg ervoor dat je de vanzelfsprekende (of afgedwongen) weg bent om een oplossing te bereiken. Anders uitgedrukt; als je de baas wilt spelen, onderwerp dan anderen aan omstandigheden en zorg ervoor dat je als onmisbaar wordt gezien.

    2) Onderworpenen leren daarvan. Verziekte denkwijzen werken besmettelijk. Wie de slachtofferrol wil uitbuiten, creëert het beeld dat hij of zij onmisbaar is. Dat zonder hem of haar nooit bepaalde oplossing voor problemen bereikt zullen worden, of nooit bepaalde infrastructurele of technologische werken tot stand zullen komen.

    Het maatschappelijke devies is kennelijk om ellende te veroorzaken of uit te buiten om maximaal te kunnen profiteren van andermans leven.

    Ondertussen… is iedereen verantwoordelijk voor het eigen leven, dat van nature autonoom is, hoewel afhankelijk van ‘moedertje natuur’. Ieder mens ís ook daadwerkelijk onmisbaar, maar dan uitsluitend in de man/vrouw en ouder/kind relatie. Wordt iemand daarin tóch gemist, dan veroorzaakt dat traumatisering en scheefgroei (de definitie van monsters kweken).
    Het maatschappelijke “Arbeit macht frei” spel misbruikt leven en liefde als hefboom en breekijzer om mensen ertoe te dwingen door anderen gebruikt en daarmee misbruikt te worden. Zodat er zoveel als mogelijk geprofiteerd kan worden van arbeidskracht, levensenergie. Andermands leven op die manier uitvreten, uitzuigen… een Amerikaan zou zeggen: it sucks. Want al die zogenaamd onmisbare mensen gaan in feite verloren voor de eigen man/vrouw en ouder/kind relaties waarin ze daadwerkelijk onmisbaar zijn.

    Dienstplicht:
    Van nature geldt de dienstplicht primair binnen de man/vrouw en ouder/kind relatie.
    Wanneer iemand echter opgeroepen wordt (een eis) om ten strijde te trekken in de oorlog van anderen, om voor de zoveelste keer vast te stellen wie er de baas mag spelen, dan worden er nauwelijks mogelijkheden om zich daaraan te onttrekken opengelaten.
    Het eigen geweten wordt veelal niet eerbiedigt maar vertreden; binnen een man/vrouw of ouder/kind relatie met hart en ziel liefhebben impliceert dat iemand als verrader wordt gezien. Immers, wie de ‘nationale zaak’ (een verzinsel) niet met hart en ziel toegewijd is wordt waardeloos geacht. Terwijl de betrokkene door geliefde dan juist als waardevol wordt beschouwd.
    Hoogstens kan men zich aan dienstplicht onttrekken omdat de betrokkene onmisbaar zou zijn voor de voedselvoorziening. Alleen… horen van nature de vruchten van iemands arbeid primair ten goede te komen aan de eigen man of vrouw, de eigen kinderen. Nationale staten minachten die natuurlijke dienstplicht. Want de eigen vrouw of kinderen, ach, dat is slechts arbeidskracht met potentiële belastingopbrengsten.

    Het maatschappelijke spel verstoort en verziekt de natuurlijke dienstplicht. Hoe meer ellende veroorzaakt en uitgebuit wordt, hoe meer er geprofiteerd kan worden.

  2. Nico schreef op : 2

    Deze gang van zaken is uitsluitend mogelijk omdat mannen de dienst uitmaken, zonder hun eigen vrouwen op gelijke hoogte naast zich.

    Een korte vrouw kan een groots karakter hebben, een lange man een klein, miezerig karakter. De fysieke verhoudingen zijn te vaak het omgekeerde van de mentale verhoudingen. Domme kracht erkent dat niet.

    Opgroeiende jongens houden kennelijk van constructies (zoals Meccano) bouwen en oorlogje spelen, hoewel ze daarmee de leefbaarheid kunnen verzieken. Opgegroeide ‘mannen’ gaan daarmee door en verzieken grootschalig de leefbaarheid voor medemensen. En ze worden nog chagrijnig ook als je met een onleefbare omgeving wordt opgescheept en allerlei bedenkselen en constructies niet mooi vindt!

  3. Nico schreef op : 3

    Een persoonlijke noot:

    Misschien is dit een goed moment om duidelijk te stellen dat wij ons nooit als zijnde onmisbaar voor anderen zullen presenteren.
    Wij (man en vrouw) zijn onmisbaar voor elkaar. Dat geldt ook voor de ouder/kind relatie.

    Het maatschappelijk moet wel gevolgen krijgen natuurlijk. En dat krijgt het ook. ‘Moedertje natuur’ vergeldt heus wel. En mocht iemand besluiten de rol van ‘wreker’ van ‘moedertje natuur’ op te treden, dan lachen wij smakelijk. Iedereen moet wat ons betreft krijgen wat ‘ie afgemeten aan de wet- en regelgeving van ‘moedertje natuur’ verdient. Wie die rol van wreker invult… ach, zolang de betrokkene maar zuiver op de graat is. Een functie-eis zou wat ons betreft moeten zijn dat het een liefhebber is, met hart voor die zaak, geen professional met een voorliefde voor macht en poen.

  4. Onno schreef op : 4

    Psychopaten maken de integere medewerkers doodziek en als ze dan (schraalhans) ziektekosten zouden moeten ophoesten, dan gaan ze (‘pure evil’) het slachtoffer bij de goegemeente bekladden met werkschuw te zijn of aan Münchhausen-By-Proxy te lijden. Het UWV is hier vergelijkbaar met de psychopathisch “liefdevol” verstrekte kruk voor je willens en wetens afgeschoten been:

    NOS Teletekst :
                                    
    De politie gaat niet goed om met    
    interne kritiek en probeert op onjuiste (en goedkope)
    wijze van kritische agenten af te     
    komen, zeggen de vakbonden ACP en NPB na
    een reportage daarover van EenVandaag.
                                           
    In de uitzending is te horen hoe binnen
    de politie wordt besproken hoe ze van 
    een lastige agent kunnen afkomen; die  
    moet op medische gronden worden       
    ontslagen, want dan kunnen de kosten op
    het UWV worden afgeschoven.           
                                           
    De ACP spreekt van wanpraktijken van de
    leiding tegenover kritische agenten.  
    “Mensen worden weggepest en er worden 
    ****kunstgrepen**** uitgehaald om iemand uit de
    organisatie te krijgen.” 

  5. Onno schreef op : 5

    Overigens ziet Harry Brown niet, dat hetgeen de goegemeente (waaronde hijzelf) “The Government” ofwel de “Rijksoverheid” noemt, overal die Willem van O. kaliber psychopathische aalgladde schurken zijn, die de ECHTE “Government” in het (vervalste) verleden met typisch ‘pure evil’, onridderlijk, weerzinwekkend proactief psychopathisch geweld zowat als eerste een mes in de rug hebben gestoken en het gedrag van deze echte overheidspersonen, met een TEGENOVERGESTELDE ‘mindset’ = puur uiterlijk /aan de zichtbare oppervlakte, slechts ‘dead inside’ nabootsen. ‘The mask of sanity’ van deze kankercellen in mensengedaante genaamd.

    Nico [7] reageerde op deze reactie.

  6. Nico schreef op : 6

    Wat is er gebeurd met ‘de vervuiler betaald’?
    Waarom worden vervuilers beschermd tegen de gevolgen van hun optreden?
    Een beetje opvoeder leert kinderen om hun eigen rotzooi op te ruimen. Gaat dat niet vrijwillig, dan wel gedwongen.

    De staat is de satanische versie van een goede opvoeder en draagt bij aan het creëren van rotzooi.

  7. Nico schreef op : 7

    @Onno [5]: Herkenbaar. Een uiting van een probleem creëren en jezelf ‘onmisbaar maken’?
    Past goed bij een karaktertype ergens in de donkere driehoek.

  8. dZvZtKm schreef op : 8

    hoe noem je een ziekmakende overheid

  9. Nico de Geit schreef op : 9

    Ik stond in de rij bij de bakker, had vier euro bij me. De man van de belasting tikte op mijn schouder. ‘Afgeven, de helft’ zei hij. Ik sputterde tegen maar gaf hem uiteindelijk de helft.

    Van de twee euro die ik nog had kocht ik een broodje, een kaal broodje. Geen sla, geen tomaat. Een plak kaas, dat was het. Voor twee euro koop je niet veel. De bakker moet ook steeds de helft afgeven.

    Ik ging lekker zitten en toen kwam die vent weer. ‘Afgeven, de helft’ zei hij opnieuw. Met een scherp mes sneed hij de helft van mijn broodje af. Ik wist dat verzet niet slim was.

    Dat halve broodje kaas dat ik mocht houden heb ik natuurlijk lekker opgegeten.

    Naast me zat een vrouw. Ik klaagde tegen haar dat ik het niet normaal vond dat de belastingdienst steeds de helft weg pakt. De vrouw zei ‘als je veel belasting moet betalen heb je ook veel verdiend’. Ook dat nog.

    Nico de Geit [10] reageerde op deze reactie.

  10. Nico de Geit schreef op : 10

    @Nico de Geit [9]:

    Natuurlijk komt de overheid mij tegemoet als ik na dat halve broodje kaas nog honger heb. Ik kan een kop soep krijgen, maar moet daar wel een tegenprestatie voor leveren.