zaterdag, 28 oktober 2017
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Kunnen we de zeehonden niet gewoon met rust laten?

Hoe zou men in een libertarisch Nederland omgaan met de zeehond? Zou men de pups doodknuppelen voor hun vachten? Zouden libertarische miljonairs vanuit helicopters de op de schorren zonnende zeehonden doodschieten? Of zouden de eigenaren van de schorren de zeehond via ecotoerisme exploiteren?

Ik weet het niet. Wat ik wel weet is hoe men de afgelopen eeuwen met de zeehond is omgegaan. Is dit een zwarte bladzijde in onze geschiedenis? Oordeelt u zelf.

Premies op dode zeehonden

Gedurende twee periodes stond er een premie op iedere afgeschoten zeehond. Tussen 1823 en 1856, en tussen 1900 en 1942, betaalde de overheid een paar gulden voor iedere gedode zeehond. Om de visserij te beschermen werden er ongeveer duizend per jaar afgeschoten. De zeehondenpopulatie bedroeg toen tussen de tweeduizend en vierduizend dieren.

Misbruik van de premieregeling

Misbruik van premieregelingen is van alle tijden, zo wisten een tweetal oplichters uit Zoutekamp een paar duizend gulden te verdienen door steeds dezelfde zeehondenhuiden te tonen aan dezelfde veldwachter. Hun fraude viel op doordat ze te gulzig waren en uiteindelijk in twee maanden tijd de premies voor duizend dode zeehonden claimden. Bron Leeuwarder Courant van 7 april 1933.

Zeehondenvachten

Er is een korte periode geweest dat de Nederlandse zeehondenvachten 15 tot 20 gulden per stuk opbrachten voor de haute couture. Een zestal beroepsjagers richtten een grote slachting aan.

(foto: jonge grijze zeehond, komt ook in NL voor)

Pieterburen en Ecomare

Sinds de jaren 50 begon men gewonde en zieke zeehonden te verplegen. Lenie ’t Hart staat synoniem met zorg voor zeehonden. Intussen zijn Pieterburen en Ecomare instellingen geworden waar miljoenen in omgaan en waar tientallen mensen werken. Veel meer mensen verdienen een boterham aan zeehonden dan ooit tevoren. Intussen is de zeehonden populatie rond de zevenduidend dieren. (de gewone zeehond, niet de grijze)

Controverse rondom Pieterburen

Lenie ’t Hart heeft zich decennia lang ingezet voor de zeehond. Maar is intussen niet langer betrokken bij de opvang in Pieterburen. Op tal van plekken in Nederland beginnen vrijwilligers zonder subsidie zeehonden op te vangen, omdat Pieterburen haar beleid heeft gewijzigd. Veel aangebrachte zieke dieren worden niet langer verpleegd maar afgemaakt. (bron) Hiermee verandert Pieterburen meer en meer van een centrum van zeehonden verpleging in een centrum voor zeehonden euthanasie. Aan de andere kant plaatst men nu vraagtekens bij de opvang van “huilers”, op schorren achtergebleven jonge zeehonden. Die werden in het verleden altijd meegenomen naar de zeehondenopvang. Terwijl wetenschappers thans claimen dat moeders hun zeehondenpups soms wel een dag alleen laten op schorren om dan met voedsel terug te keren. Dit zou betekenen dat in het verleden Pieterburen stelselmatig moeder en kind van elkaar scheidde. Het ruimhartig toedienen van antibiotica aan gevangen zeehonden staat thans ook ter discussie.

Waarom kunnen we die beestjes niet gewoon met rust laten?

En hier komt mijn verzuchting. Kunnen we niet gewoon met onze handjes van deze dieren afblijven? De populatie is intussen levensvatbaar, menselijk ingrijpen is niet nodig om deze diersoort te behouden. In het verleden werden duizenden zeehonden met staatssubsidie afgeschoten. Daarna werden ze beschermd en vertroeteld. In Pieterburen en Ecomare verdienen tientallen mensen hun brood met zeehonden. Mijn hoop is gericht op een libertarischer natuurbeheer, gebaseerd op leven en laten leven, dieren niet lastig vallen, geen agressie. Gewoon de beesten met rust laten.

bron: dit artikel is deels gebaseerd op de zeehondenparagraaf in het boek “vijftig jaar natuurbescherming in Nederland” verschenen maart 1956. Ruim verkrijgbaar bij de antiquariaten in Nederland tussen 2 en 15 euro. 

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Algemeen
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. Philosoof G&R Eigenwijs schreef op : 1

    Geef me wijsheid, is de wens, van de mens!?
    Al het anderen, heeft geen wijsheid nodig, dat is reeds, daarvan
    voorzien!

    ratio [6] reageerde op deze reactie.

  2. ratio schreef op : 4

    beste frits [3]: Waarom opvangen? Hoeveel vis eet een zeehond? 4 tot 8 kilo per dag? Dat zijn veel lieve visjes. 1500 tot 3000 kilo per jaar. Waarom wel zeehonden redden maar niet die “lieve” haringen of platvissen?

    Is het niet zo dat je foutief in de natuur ingrijpt door wel de zeehonden te redden maar niet hun prooien? Komen er niet kunstmatig veel zeehonden? Door mensen die met de beste bedoelingen de zieke zeehonden proberen te redden?

    U stelt, wat heb je aan een dode zeehond? Ik vraag U. Wat heb je aan duizenden dode platvissen of haringen? U maakt Uw keuze, een keuze voor de zeehond uit emotie. U brengt mogelijk offers. Voor wat U juist acht. Edoch. Waarom laat u niet de natuur de natuur?

    Nomen Nescio [13] reageerde op deze reactie.

  3. ratio schreef op : 5

    beste Bertuz [2]: Helemaal met je eens in deze. Soms kan ik het echter niet nalaten ook eens de “wij” vorm in stukjes te gebruiken. Het is gewoon zo gemakkelijk om de “dat willen we toch niet met zijn allen zien gebeuren” argumentatie te gebruiken. Het “We moeten toch met zijn allen dit of dat doen of nalaten” argument is een vorm van intellectuele luiheid waaraan ook ik me soms aan schuldig maak. Niet vaak maar wel soms, zoals nu.

    Bertuz [15] reageerde op deze reactie.

  4. Nico schreef op : 7

    Tsja… het devies lijkt me niet doodknuppelen, niet doodschieten, niet gevangen nemen voor bijv. gebruik in dierentuinen. Mensen en dieren moet je in principe met rust laten. Tenzij ze vriendelijk uitreiken of je dwingen om te reageren. In dat laatste geval kun je ze geen rust gunnen tot ze hun lesje hebben geleerd 😉

    ratio [8] reageerde op deze reactie.

  5. ratio schreef op : 8

    @Nico [7]: Eens. Bij voorkeur. Geen kooitjes, geen aquaria. Moet ik dan niet veganist worden? Of geldt het NAP slechts voor mensen?

    Ik geloof niet in dierenrechten maar wel in empathie. Moeten we op deze vage basis zeehonden prefereren boven duizenden gedode vissen per jaar per geredde zeehond? Geen idee. Het is aan de individuen die de afweging maken om toch zeehonden op te vangen of als visser uit te sturen. Ik weet niet wat wijsheid is, opvangen of niet? De NL overheid heeft al eeuwen lang onterecht ingegrepen in de zeehonden populatie. Wellicht zou het een zegening zijn als we deze dit decennium alleen lieten.

    Nico [10] reageerde op deze reactie.

  6. Nico schreef op : 10

    Beste ratio [8]: Dieren en de omgang ermee is een uitgebreid thema. Op deze pagina is het nu even ‘scratching the surface’.

    Het startpunt is een planeet met een divers ecosysteem waarin alles met elkaar in evenwicht is. De mens is zowel onderdeel van de natuur als bij machte in te grijpen. De natuur is prachtig, maar ook hard. Meedogenloos. Het één kan niet zonder het ander.

    De mens als enige levende wezen met de capaciteit om de innerlijke natuur te negeren. En daar komt allerlei ellende van. Zonder voldoende zelfkennis, zelfbeheersing en besef van de gevolgen van ingrijpen in de omgeving wordt het ecosysteem verstoord. Hoe? Als dat bijvoorbeeld leidt tot het uitsterven van diersoorten kan dat tot onverwachte gevolgen leiden, een kettingreactie van oorzaken en gevolgen.

    Van nature vallen allerlei levensvormen elkaar niet lastig, tenzij ze door honger en koude gedreven worden. Dieren maken elkaar niet voor de lol af, mensen maken dieren af zonder noodzaak. Denk aan cosmetica of een sierlijke bontkraag. Mensen kunnen er ook genoegen in scheppen om te moorden en te martelen, met mens en dier als lijdend voorwerp.

    Gezien dit gegeven hoeft een mens niet zo nodig vegetariër te worden, maar de vrijheid om dieren af te maken komt met de verantwoordelijkheid om geen nodeloos lijden te veroorzaken.

    Dierenrechten is net als mensenrechten in feite onzin. Van nature heeft iedere levensvorm vrijheid, zij het dat die gepaard gaat met verantwoordelijkheden. Rechten en plichten bestaan alleen vanwege een kunstmatige juridische laag die is bedacht. Van nature is een mens of dier vrij om een andere levensvorm lastig te vallen, hoewel schending van die natuurwet gelijk staat aan het spelen met je leven. En wie daarmee speelt kan verliezen, zo werkt dat nu eenmaal.

    Beschaving is een laag bovenop de natuur, ook bovenop de innerlijke natuur van een mens. Het vereist bijvoorbeeld ingrijpen in de natuur om woningen te bouwen. Hoeft allemaal geen probleem te zijn, hoewel het leegroven van een omgeving om een overmatig groot paleisje te bouwen m.i. over de grens van vrijheden en verantwoordelijkheden gaat.

    Wanneer een beschaving middels vorming probeert te sleutelen aan de innerlijke natuur van de mens, kan dat allerlei kanten op gaan. Vanaf veroveringslegers t/m verfijnde sociale modellen waarin mensen hun levensjaren aangenaam kunnen doorbrengen omdat ruwe kantjes, uitschieters en ontsporingen in een vroeg stadium geïdentificeerd en weggewerkt worden.
    M.i. een grote fout van hedendaagse beschaving is dat er her en der monoculturen van gewenste karaktertypen worden gecreëerd die per definitie frustraties opleveren omdat ze strijdig zijn met de pure innerlijke natuur van mens en dier.

    Ooit is bedacht dat mensen dieren in bezit kunnen nemen, iets anders dan met dieren als metgezel omgaan. Daarnaast dat mensen medemensen in bezit kunnen nemen. Eenmaal in bezit genomen kan het karakter van een dier of medemens (mis)vormd worden, zodat de betrokkene als instrument gaat dienen. Een stapje verder op die route verwordt een dier of mens dan tot een ding. Alsof er geen ziel in zou zitten. Zonder eerbied, daarnaast zonder mededogen. Daar komen allerlei mentale ontsporingen van, aan beide kanten van de streep.

    Zeehonden zijn een interessant voorbeeld. Er is niets mis met mensen die mededogen hebben met een lijdend dier en zich daarover ontfermen. Moeten ze zelf weten. Het doel moet dan wel zijn om het lijden op te heffen en het dier weer terug in vrijheid te stellen. Dat geldt ook voor medemensen. Maar aanvallen, mishandelen, o.a. door in gevangenschap te houden, of er een commercieel circus van te maken? Dat gaat te ver.

    Zo kunnen ook mensen zich over elkaar ontfermen, tijdelijk, om te helpen. Maar om die situatie te misbruiken en dan mensen er rechten aan te mogen ontlenen? Zoiets als ‘ik heb jouw leven gered, dus voortaan ben jij mijn dienaar om je schuld in te lossen’. Dat is een eis. Van nature komt na een dienst vanzelf een wederdienst, groeit vriendschap. Degene die een leven redt voelt zich misschien ook verantwoordelijker om een oogje in het zeil te houden, maar dat komt hoogstens doordat er een bepaalde band is gegroeid. Van nature is er geen sprake van rechten en plichten, wel van vrijheden en verantwoordelijkheden. Groeit er vriendschap (tussen mens en mens of tussen mens en dier) dan groeit het verantwoordelijkheidsgevoel tussen de betrokkenen. Bandvorming wordt dat genoemd.

    Dit terrein verkennen is reuze interessant. De schoonheid van het leven komt ermee tevoorschijn. Maar ook de lelijke kantjes, wat mensen verprutst en verziekt hebben. Het meest interessante is nog wel, dat als allerlei mishandeling en wangedrag gestopt kan worden er een gezondere situatie ontstaat, voor iedereen. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat mensen verstrikt kunnen zitten in bepaalde denkwijzen en eenvoudigweg niet meer weten hoe ze eruit kunnen komen. Soms lijkt door te gaan met onbevredigend gedrag de enige route voor de verdere levensweg te zijn… maar dat is natuurlijk niet zo.

  7. Nico schreef op : 11

    In de laatste alinea moet ik iets verduidelijken:
    ” Soms lijkt door te gaan met onbevredigend gedrag… ”
    In het denken van mensen is een bepaalde kerngedachte ingezaaid die schadelijk is. De Bijbel meldt in het allereerste hoofdstuk met “onderwerpt de aarde en heerst over…”
    Er is niets mis met jezelf onderwerpen (zelfdiscipline) en voor jezelf gedragsregels vaststellen, maar wie dat over een ander wil gaan doen, mens of dier, scheept zichzelf met problemen op. En wie onderworpen wordt, wordt met allerlei problemen opgezadeld.

    Als iets veroverd moet worden (zoals de huid van een dier) dan kan dat nooit werkelijk bevredigend worden. Wat niet van harte wordt geschonken is nooit bevredigend om te krijgen.

    In tegenwoordige ‘beschavingen’ kan een mens de strijd aangaan om het eigen leven terug te veroveren, omdat het bij de geboorte gekaapt is door een dwingend maatschappelijk systeem en dito sociale orde. Dat wordt dan een ware Titanenstrijd. De terugverovering van het eigen leven kan per definitie nooit bevredigend uitwerken. Het is een sigaar uit eigen doos waarvan al een deel is opgebrand.
    Dat is een beetje hetzelfde als een land dat veroverd wordt, waarna verzet en vrijheidsstrijd moet plaatsvinden om onafhankelijkheid te bewerkstelligen. Tuurlijk, er is onderweg het een en ander geleerd, maar de hele route vanaf onderwerping t/m onafhankelijkheid is vooral een nare herinnering die eventuele nuttige lessen blijft overschaduwen. Of denkt iemand dat bijv. Hollanders met genoegen terugkijken op de Duitse bezetting?

  8. Rien schreef op : 12

    Maar, maar, maar… ze zien er zo lief uit met die grote ogen en hun onbeholpen ‘loop’….

  9. Nomen Nescio schreef op : 13

    @ratio [4]: Zeehonden zijn “lieve” beesten omdat een paar (soort van) kattenvrouwtjes zich er met veel lawaai druk om maken. Van mij mogen ze, maar als er (zoals meestal) overheidssubsidies aan cadeau worden gegeven dan gaat het mij te ver. Hobbies moet je van je eigen geld betalen.

    En dan een culinaire vraag: smaakt vlees van zeehond lekker? BBQ gebakken of in de oven? Wijnsaus, gemarineerd of met paddestoelen? Vragen, vragen…….

    frits [15] reageerde op deze reactie.

  10. frits schreef op : 15

    @Nomen Nescio [13]: Voor jou smaakt het niet Nomen. En drinkt de wijn met paddestoelen. Lekker hubbie.

  11. Bertuz schreef op : 16

    @ratio [5]: Het is je vergeven 😉.

    [WORDPRESS HASHCASH] The poster sent us ‘737076458 which is not a hashcash value.