woensdag, 8 november 2017
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Indirecte corruptie

Artikel ingezonden door F vd V. Longread alert (1750 woorden). Het onderscheid tussen directe en indirecte corruptie. Corruptie kent iedereen. De politicus die zijn ambtenaar wat zwijgcenten doorschuift om belastinggeld te kunnen doorsluizen naar zijn Zwitserse bankrekening. Dat is directe corruptie, want dat mag niet. Maar wat is indirecte corruptie?

Indirecte corruptie is legale corruptie. Dat is de bestuurder die zijn politieke netwerk gebruikt om wet- of tenminste regelgeving in te voeren om legaal bedragen aan hem zelf, zijn organisatie, zijn familie of vrienden uit te keren. Het is ook indirecte corruptie om op deze wijze regelgeving te maken waarbij bedrijven of overheid instellingen enorme inkomsten van derden kunnen verkrijgen zonder daarvoor in verhouding redelijke tegenprestaties te hoeven verrichten. Dat kan gebeuren door het selectief uitdelen van licenties, het verstrekken van lucratieve opdrachten, het uitdelen van boetes aan concurrenten, het met andermans middelen openleggen van markten en ander legaal misbruik van bevoegdheden.
Niet zo zeer de directe corruptie, maar vooral de indirecte corruptie is de hoofdoorzaak van de economische stagnatie van de westerse samenleving. Het achterblijven van de welvaart van de bevolking ten opzichte van de optredende technologische vooruitgang.

Hoe indirecte corruptie ontstaat

Het onderstaande model is behulpzaam om te begrijpen waarom de indirecte corruptie een niet te beteugelen fenomeen lijkt te zijn geworden in onze samenleving.
Corruptie is een eigenschap van bepaalde economische transacties. Een economische transactie kent in beginsel een viertal partijen. De betaler of de koper. Ten tweede de partij die de dienst verricht of het product maakt. Ten derde de regelgever die de maatschappelijke voorwaarden voor de economische transactie vastlegt en handhaaft. Tenslotte de afnemer, de consument, de patiënt, anders gezegd de gebruiker.

De indirecte corruptie vindt plaats in de relatie tussen enerzijds regelgever en toezichthouder en anderzijds dienstverlener/producent. Simpel gezegd: voor indirecte corruptie is een dubbele pijl nodig.

Daarmee is niet gezegd dat elk van de afzonderlijke partijen niet zou kunnen falen of zich niet schuldig zou kunnen maken aan onoorbare praktijken. Maar dat zijn niet grote maatschappij ontwrichtende verschijnselen zoals de indirecte corruptie dat wel is. Als de belastingontduiker, de louche handelaar, de luie en vervolgens liegende ambtenaar en de persoonsgebonden budget fraudeur samen gezien worden als de met een toepasselijk anglicisme zogezegde pinda’s die zij de samenleving afnemen, dan dient de indirecte corruptie opgevat te worden als verantwoordelijk voor het hongergevoel waar de burgers dan mee rond zouden lopen.

Indirecte corruptie heeft zo om zich heen kunnen grijpen doordat de mechanismen die haar tegengaan in effectiviteit zijn verminderd. Als de betaler zelf mag uitmaken waaraan hij zijn geld uitgeeft, dan zal de dienstverlener/producent, die een slechte prijs/prestatie verhouding heeft kunnen regelen, meer afgestraft worden. Als er transparantie zou bestaan in de samenleving over prijs/prestatieverhoudingen van in het bijzonder grootbedrijf, overheid instelling of via overheid betaalde organisatie, dan zou de druk van de publieke opinie tegenwicht kunnen bieden. En als de burger zeggenschap zou krijgen over de kwaliteit van regelgever en toezichthouder eveneens. Tenslotte zou, indien serieuze concurrentie van diensten en producten bestaan, de gebruiker van de leveranciers ten prooi aan indirecte corruptie kunnen weglopen. Maar al deze zaken hebben zich onvoldoende ontwikkeld, terwijl deze in onze complexe samenleving nog meer dan vroeger noodzakelijk zijn geworden.

Een voorbeeld: De opkomst van de ECB praktijken

Een voorbeeld ter verdere verduidelijking. De ontwikkeling naar de Europese Centrale Bank (ECB) praktijken. Het West-Europese grootbedrijf was net als bijna elk ander bedrijf uit op meer winst te maken door grotere afzetmarkten. Op zoek daarnaar kwam men het eerst de aangrenzende landen tegen. Vervolgens heeft zij succesvol als lobbygroep bij de politiek aangeklopt om er voor te zorgen die markten open te leggen. Een niet onaangename ’bijkomstigheid’ voor regelgever en toezichthouder was het pak aan prettig betaalde banen dat in het verschiet lag.

 

Er deden zich echter twee problemen voor. De politieke bestuurders van die nieuwe potentiële export landen beschermden de eigen bedrijven. Zij hanteerden allerlei importbeperkingen. Ten tweede was de bevolking aldaar te arm om de West-Europese producten te kopen en van haar diensten te betrekken. Beide problemen zijn vervolgens uit de weg geruimd door de West-Europese politici in hun rol als regelgever en toezichthouder op kosten van hun eigen burgers. De EU werd opgetuigd. Daarmee werden middelen vrijgemaakt om het politiek bestuur van die landen om te kopen. Deelname aan de EU verzekerde hen van inkomens waarvan zij voorheen alleen konden dromen. Goodwill bij de bevolking aldaar voor de EU werd gekweekt door talloze in het zicht gebrachte door de EU betaalde projecten. De afdrachten van de West-Europese landen aan de EU om dit mogelijk te maken vlogen omhoog.

 

Het probleem van de armoede van de Zuid- en Oost-Europese landen was hardnekkiger. Door de import van de eerste golf westerse goederen ontstond al snel het geldprobleem. De handelsbalans werd buitengewoon scheef en als gevolg daarvan ontstond devaluatie van de eigen munten. Door die devaluatie kon de bevolking weinig kopen van de westerse goederen die in verhouding duur bleven. Zolang de Zuid- en Oost-Europese landen monetair hun eigen broek zouden moeten ophouden zou er van grootschalige export van westerse producten daardoor toch nog geen sprake kunnen zijn.

 

Toen zijn de westerse politici weer een stap verder gegaan. Zij hebben aanzienlijke leningen verstrekt tegen veel zachtere voorwaarden dan die landen op de kapitaalmarkt konden krijgen. Deze leningen moesten in eerste instantie komen uit besparingen van de westerse landen. Nadat de politieke grens hiervan bereikt was ontstond er een nieuw probleem. De leningen konden slechts worden terugbetaald door opnieuw leningen te verstrekken. Netto werd er dus niets terugbetaald. Maar er was nog meer kapitaal nodig om de vraag naar westerse producten in de arme EU landen op peil te houden.

 

De westerse politici hebben vervolgens de valutamove gemaakt. Om het devaluatieprobleem van de eigen valuta van de importlanden op te lossen hebben zij hun eigen bevolking bestolen met de invoering van een gezamenlijke munt: de euro. Bij de inwisseling kregen de importlanden meer euro voor hun eigen valuta dan de wisselkoers op de vrije kapitaalmarkt, de westerse burgers kregen juist minder euro voor hun valuta. Dat gaf een enorme kapitaalinjectie aan de importlanden. We zien dan de export naar die landen van westerse bedrijven enorm stijgen. Toen dat geld er door heen was gejaagd ontstond daarna echter wederom hetzelfde probleem van de onevenwichtige handelsbalans.

 

Wat nu te doen? Het was politiek niet meer te verkopen in de westerse landen om nieuwe besparingen op te leggen om zodoende nog extra leningen te verstrekken. De oplossing werd gevonden in het bijmaken van euro’s en deze oneerlijk te verdelen ten nadele van de westerse bevolking. Deze taak werd opgedragen aan de ECB. Om de handen in onschuld te wassen wordt de ECB als onafhankelijk, apolitiek en haar beleid als wetenschappelijk voorgesteld. De stiekeme geldontwaarding die het gevolg is van de geldaanmaak ontgaat grotendeels de benadeelden. In deze situatie zitten we momenteel.

 

Deze indirecte corruptie, deze een-twee tussen West-Europees EU exportbedrijfsleven en de West-Europese partijpolitici, is in stappen opgeschaald tot wellicht het voorbeeld van indirecte corruptie met de grootste omvang van na de oorlog in West-Europa. Waardoor is deze grootschalige indirecte corruptie mogelijk geworden? Deze kon alleen ontstaan door het handhaven van het partijpolitieke stelsel in de West-Europese landen ook nadat hun bestaansgrond was verdwenen. De bevolking wordt slechts fake vertegenwoordigd. Bijna niemand is lid. Over geen enkel beleidsonderwerp mag worden gestemd. Dus de betaler heeft geen invloed op de regelgever en toezichthouder. En sowieso niet op het management van het exporterende particuliere bedrijfsleven. Er vindt in dit voorbeeld geen rechtstreekse betaling plaats. Zou hij wel zelf het bedrijfsleven moeten betalen om de benodigde koopkracht op de buitenlandse markten nodig voor export te krijgen, dan zou hij daar onmiddellijk voor passen. De westerse gebruiker, de consument, kan hier ook niet stemmen met zijn voeten. De indirecte corruptie gaat aan hem voorbij. Hij betaalt er immers ook niet voor. Dus hij merkt er ook niets van. Alle bedrijven pakken de exportkansen die zichzelf terugverdienen. Zij hoeven door de financiering van hun export door de belastingbetaler en via inflatie door de consument niet individueel de kosten door te berekenen in hun prijzen aan de westerse consument.

Informatie over indirecte corruptie via de massamedia

 

Het bovenstaande is slechts een voorbeeld. Ook het bedrijfsleven dat zich richt op binnenlandse markten en het inmiddels aanzienlijke aantal overheidsinstellingen met zogenaamde maatschappelijke taken zijn verwikkeld in allerlei vormen van indirecte corruptie. De lezer kan zelf aan de slag door de werking van zo’n organisatie eens tegen het licht te houden.

 

Heb je dan wat aan de informatie via de massamedia? Wat schrijft zo’n ANP, ons ’nationale’ persbureau, bijvoorbeeld over de ECB praktijken? In de met enige regelmaat van de ECB afkomstige en doorgestuurde persberichten wordt gesteld dat de ECB geld bijmaakt om de economie gezonder te maken. De ECB zou daarmee de inflatie willen bevorderen. Zo’n 2% zou heel gunstig zijn voor ons. Er is geen ANP journalist die weet of dit echt de drijfveer is van het ECB. Er is blijkbaar geen ANP journalist die eens zijn nek uitsteekt en zijn gezond verstand gebruikt. Geen ANP journalist die eens durft te zeggen: ”Jongens, waar zijn we nou helemaal mee bezig?” Als iemand alleen maar zègt dat het zijn mening is, kun je nog niet klakkeloos aannemen dat het wèrkelijk zijn mening is. Zou het misschien kunnen zijn dat ze bij het ECB alleen maar willen dat het de mening van de bevolking is, maar dat ze zelf heel andere motieven hebben voor het bijmaken en oneerlijk verdelen van al dat geld? Want voor inflatie hoef je eigenlijk toch niet oneerlijk te verdelen? En er is blijkbaar geen ANP journalist die de lezer kan uitleggen waarom inflatie sowieso goed zou zijn voor de economie. Het klinkt al heel onlogisch, een bewijs is nooit geleverd, maar er gaat geen enkele alarmbel af op het ANP kantoor. En de ANP berichten worden weer klakkeloos over genomen. Van De Telegraaf tot De Volkskrant, van Nu.nl tot het televisiejournaal.

 

Meer willen weten?

Het advies aan de belangstellende lezer lijkt dan ook het volgende te moeten zijn. Laat de voorgestelde meningen voor wat ze zijn: oninteressant. Distantieer je van die geprefabriceerde zogenaamde meningen waar de massamedia mee werken. Ga zelf achter de feiten aan om je samenleving echt te leren kennen. Je kunt dit indirecte corruptiemodel toepassen om alert te zijn. Ontdek bijvoorbeeld hoe indirecte vertegenwoordiging, in de zin van ’alleen wij mogen voor jou opkomen, wij komen voor je op, maar we mogen zelf bepalen hoe we dat doen’, zorgt voor het woekeren van indirecte corruptie. Gebruik als kompas je eigen gezond verstand.

Ingezonden door F vd V

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Algemeen
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. Rien schreef op : 1

    Goed artikel, alleen in de laatste zin glijd je een beetje uit.

    Gebruik als kompas je eigen gezond verstand.

    Euuh… nee. Dat introduceert enkel willekeur.

    Er is overigens nog een andere vorm van corruptie, ook indirect: de impliciete garantie op een ‘leuke betaalde baan’ nadat de ambtenaar zijn positie heeft verlaten. Komt ook veel voor.

    Harrie van Vaore Tjeu [3] reageerde op deze reactie.

  2. Bertuz schreef op : 2

    Is dit een pleidooi voor meer marktwerking? En een pleidooi voor meer controle op de overheid? Of juist niet? En wat is dat met dat eigen verstand?

  3. Harrie van Vaore Tjeu schreef op : 3

    @Rien [1]: wat lees ik nu?
    Het eigen gezonde verstand gebruiken leidt tot willekeur? In de ogen van wie?
    Liever one size fits all en allemaal onder hetzelfde juk?

    Rien [5] reageerde op deze reactie.

  4. Nico schreef op : 4

    Eerlijk is eerlijk, corruptie is geïnstitutionaliseerd. Door het dynamische duo kerk (tegenwoordig wetenschap die op de religieuze toer is) en staat. Regeringen met handlangers en fans treden tegennatuurlijk op, schijten vrolijk op natuurlijke mechanismen, natuurwetten.
    Middels manipulatie, dwang en geweld wordt de geest (psyche) en daarmee het karakter van mensen gecorrumpeerd. Daar begint het. De rest zijn alleen maar gevolgen van een maatschappelijk systeem en sociale orde die tot op het bot, sterker, tot in het bot zijn gecorrumpeerd. Niet alleen in Nederland, wereldwijd.

    Waarover oeverloos over corruptie praten? Als je weet waar het begint, dan kun je jezelf afvragen of een vloed aan misleidende informatie, zowel van overheidswege als vanuit het bedrijfsleven, eigenlijk wel aanvaardbaar is. Als de primaire bron van vervuiling (het dynamische duo) niet grondig aangepakt wordt, blijft het dweilen met de (gif)kraan open.

    Nico [6] reageerde op deze reactie.

  5. Rien schreef op : 5

    @Harrie van Vaore Tjeu [3]: Het probleem is dat we alleen zelf “gezond verstand” hebben. Alle ander mensen hebben geen gezond verstand.

    Ik zou dus voorstellen om te proberen objectief te meten of er sprake is van corruptie.

    I.e. word een ambtenaar zelf beter van een besluit (nu of in de toekomst) ten koste van anderen? Dan is er sprake van corruptie.

    Camisa negra [9] reageerde op deze reactie.

  6. Nico schreef op : 6

    In het schema met 4 partijen zijn ook de andere 2 partijen (betaler en gebruiker) bij de (in)directe corruptie betrokken.

    De betaler wordt gevoerd met misleidende informatie, wat corrumpeert. Hoewel degenen die dit beseffen botweg gedwongen worden om mee te doen in het spel.

    De gebruiker neigt er in sommige gevallen toe om ook misbruik te maken. Als ‘de verzekering betaalt toch’ (zoals bij autoverzekeringen, sociale uitkeringen, subsidies) dan vindt fraude plaats. Gefrustreerde mensen die via wat sjoemelen ‘terughalen’ waar ze jarenlang via de een of andere weg voor betaald hebben. Als het dan op uit (schade)uitkering aankomt, dan op een zodanige manier dat er enige genoegdoening is voor de opgelopen frustraties.

    Uiteindelijk is het een kwestie van individuele moraal en de moraal onder een bevolking. Zoals ik in reactie [4] aantekende, begint alles op individueel niveau. Alleen… voert een bevolking (bestaande uit grofweg burgers, overheidsdienaren, politici, regeringen en geestelijken of spiritueel leiders) individuele mensen met denkwijzen die allerlei uitwerkingen kunnen hebben.

  7. Philosoof G&R Eigenwijs schreef op : 7

    Alles dat hier beschreven word is een proces van honderden jaren.
    Maal tig!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    Het hoort bij de bestuurlijke massa en de bestuurders.
    Het is verworden als ademhalen en ontlasten.

    Laten we eens proberen te bedenken;
    Hoe het te keren.
    In plaats van telkens eindeloos op te sommen,dat wat verkeert, uitpakt!

    Er is een mogelijkheid, om dat voor elkaar te krijgen.

    Echter dan moeten mensen die dit gestalten willen geven,bijeen komen!
    En de mogelijkheden proberen te benutten.
    Zo lang dat niet plaats vind, zal er niets veranderen.
    En heeft het ge kissebis over hoe het allemaal zo komt, totaal geen zin!

    IK vorder mijn naam, is een goed uitgangspunt voor de gedachten:
    Ik vorder mijn recht.
    En van daar uit verder wekend, komt het misschien tot verandering.

    Elk voor zich, te saam aan een gesloten, binnen een toepasselijke form.

    Rien [8] reageerde op deze reactie.

  8. Camisa negra schreef op : 9

    @Rien [5]:

    “I.e. word een ambtenaar zelf beter van een besluit (nu of in de toekomst) ten koste van anderen? Dan is er sprake van corruptie.”

    Een ambtenaar wordt altijd beter ten koste van anderen; in die zin is er dan ook geen sprake van corruptie. Het heeft weinig zin om aan een dief morele kwaliteiten toe te kennen. Corrupte dieven vs. niet corrupte dieven ? Misschien leuk voor een hogere aaibaarheidsfactor, maar een dief is een dief, full stop.

    Rien [11] reageerde op deze reactie.

  9. Philosoof G&R Eigenwijs schreef op : 10

    @Rien [8]:
    Zo je het laat worden heb je het!
    Als het niet gaat zo als je het zou willen hebben, om redenen, kan het ook weer af gesloten worden.
    Maar niet geschoten is altijd, mis!

    En (wekend) moet (werkend) zijn!

    Rien [12] reageerde op deze reactie.

  10. Rien schreef op : 11

    @Camisa negra [9]: Een ambtenaar wordt altijd beter ten koste van anderen

    Dat ligt aan de definitie van ambtenaar.
    Het werk dat een ambtenaar doet is niet per se onnodig of slecht. Dat wij het niet eens zijn met de manier waarop zijn werkplaats tot stand komt (en de betaling daarvan) heeft daar op zich niets mee te maken.
    Een ambtenaar kan wel degelijk meer plus voor de maatschappij opleveren dan zijn betaling.

  11. Rien schreef op : 12

    @Philosoof G&R Eigenwijs [10]: Maar niet geschoten is altijd, mis!

    Een waarheid als een Koe 😉

    Ik vraag me echter af of we wel moeten schieten!
    De geschiedenis is cyclisch. En mogelijk wordt dat veroorzaakt doordat we te vroeg naar verandering schreeuwen. Voordat we begrijpen wat deze cyclus in stand houdt. Wellicht wordt de cyclus in stand gehouden door het schreeuwen om verandering? Door iedere keer opnieuw te snel te schieten?

    Dat is een lastige vraag, en ik heb geen definitief antwoord. Maar ik heb wel de ervaring dat ik in het verleden al zo vaak gedacht heb “Nu weet ik het” om dan achteraf vast te stellen; “nope…. dat was fout, toen wist ik het nog niet”

    Philosoof G&R Eigenwijs [13] reageerde op deze reactie.

  12. Philosoof G&R Eigenwijs schreef op : 13

    @Rien [12]:
    Al doende leert men, vaak met vallen en opstaan!
    Daar moeten we het mee doen!
    Er is tot nu toe, geen andere weg, beschikbaar!
    Dat geld ook voor het geen dat verandering behoeft, en is
    tevens de reden om deze verandering te verkrijgen.
    En zo is de tijdcirkel weer gesloten.
    Het verloop van tijd, zou ook een spiraal kunnen zijn.
    Dan is verandering eeuwigdurend, doorlopend.

    En tijd, is een door de mens bedacht een gebruikt, gedachten
    instrument,
    In de natuur is alles aan elkaar onderhevig, het een volgt uit het ander, zonder bewustzijn, dat is mensen werk!

    En als we niet schieten, dan kunnen we wat anders bedenken!

    En daar gaat het allemaal om!