maandag, 6 november 2017
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Postmodernisme

beter leven rien - CopyArtikel eerder verschenen op overbeterleven.nl.

De verlichting was een filosofische revolutie waarbij dogma werd vervangen door ratio. Vanaf die periode nam het gebruikt van logische redeneringen toe en ontstond er behoefte aan bewijzen. Harde meetbare bewijzen. Het was niet langer mogelijk zo maar iets te beweren. Men wilde weten “waarom?”.

De periode van de verlichting was ca 1700-1800. Immanuel Kant leefde van 1742-1804 en zijn werken signaleren de eerste tekenen van het postmodernisme tegen het einde van zijn carriëre.

Het postmodernisme ontkiemt wanneer Kant tot de conclusie komt dat ratio nooit de werkelijkheid kan zien zoals deze echt is.

Wat het is

Ratio: Het vermogen om te denken en te begrijpen.

Het probleem is dat ratio eerst iets moet construeren en pas daarna iets kan toewijzen. We kunnen een stoel pas als stoel herkennen wanneer we “weten” (i.e. geconstrueerd hebben) wat een stoel is. Dat is een principieel dilemma dat niet met logica opgelost kan worden. Eenvoudiger gezegd dit is een kip-of-het-ei probleem (wie komt eerst).

De waarnemer moet vooraf een beeld hebben van de werkelijkheid om de werkelijkheid te kunnen waarnemen. En dat betekend dat de werkelijkheid subjectief is.

Iedereen leeft dus in zijn eigen waarheid! En die waarheid is uniek voor iedereen omdat iedereen zelf uniek is. Het is niet mogelijk om van een absolute waarheid (of realiteit) te spreken.

Dit is voor zover ik kan herkennen de spil van het postmodernisme. De postmodernisten gaan vervolgens hiermee aan het werk om na te denken over allerlei aspecten zoals: wat is taal, wat is het doel van bewustzijn, wat is de samenleving etc etc. Eerlijk gezegd vind ik dat allemaal minder interresant. Tenslotte beweren ze zelf dat dit uiteindelijk alleen maar relatief is.

Als het puntje bij het paaltje komt betekent deze ultimee relativiteit dat het leven zinloos is. Onze eigen wereld begint wanneer we geboren worden en eindigt wanneer we sterven. Nihilisme puur sang.

Wat de samenleving betreft -zo de postmodernisten- is alles uiteindelijk een machtsspel. Niemand’s positie is uniek omdat alle posities mogelijk zijn. Het gaat er uiteindelijk alleen om wie er macht heeft over wie. Wie zijn wereldaanschouwing kan opdringen aan zo veel mogelijk andere mensen.

Commentaar (1)

Na de verlichting waarbij dogma’s werden afgedankt, komen de post-modernisten tot de conclusie dat alleen dogma’s mogelijk zijn.

Het is in dat verband wel opmerkelijk dat Kant zijn positie o.a. motiveerde vanuit zijn wens om religie in stand te houden. De religie -zoals deze geleefd wordt- is ook een dogma. Het verbaast mij niet dat wanneer men vanuit een dogma begint, men uiteindelijk dat dogma “bewijst”.

Politiek

Op zich is post modernisme niet links en niet rechts. Toch zijn (vrijwel?) alle postmodernisten in het linker politieke spectrum te vinden. Het is dan ook niet verrassend dat links zich selectief bedient uit het postmodernistische denken voor een nieuwe “filosofische” onderbouwing.

In de vijftiger en zestiger jaren van de vorige eeuw werd duidelijk dat het Marxisme (communisme) niet het gehoopte arbeiders utopia produceert. De linkse politiek verloor daarmee zijn filosofische draagvlak. Het postmodernisme kwam als geroepen. Met name de conclusie dat de echte wereldaanschouwing niet bestaat gaf volop voer aan links om een eigen wereldbeeld te construeren en dat als ideologie te verkopen.

Daarbij moet wel de kanttekening geplaatst worden dat de Marxisten het postmodernisme afwezen.

Commentaar (2)

“Realiteit is dat wat niet weggaat als je stopt er in te geloven” – Philip K. Dick

Postmodernism -in zijn streven naar de absolute waarheid- is één ding vergeten: Leven.

Wij leven. Voor mij betekend dit dat elke filosofie die uiteindelijk neutraal of negatief ten opzichte van het leven staat wel fout moet zijn. Er moet ten minste één waarheid bestaan die het leven mogelijk maakt.

Dit betekent echter niet dat dit leven (wij dus) in staat moet zijn om de realiteit -waarbinnen het bestaat- te begrijpen. Het leven moet enkel in staat zijn dingen te begrijpen die tot het voortbestaan van dit leven voeren. Zelfs al zijn die dingen niet te bewijzen. Praktisch gezien is iets geloven dat het voortbestaan mogelijk maakt te verkiezen boven weten dat ditzelfde onbewijsbaar is. Dit laatste is mogelijk een antwoord voor Kant’s religieuze probleem.

Een tweede punt is de wetenschappelijke methode. Door het opstellen van theorieën en het testen daarvan komen we steeds dichter bij de echte aard van de realiteit. Het is niet nodig dat de echte realiteit ooit gevonden wordt. Wanneer we op een gegeven moment niet langer in staat zijn om afwijkingen te vinden tussen theorie en waarneming dan zijn we per definitie bij de echte realiteit aangekomen.

Daarbij nog het volgende: wanneer er geen objectieve realiteit zou bestaan dan zou de wetenschap niet kunnen convergeren. Op zich is dit een vrij duidelijke aanwijzing dat er wel een objectieve realiteit bestaat.

Conclusie

Post modernisme is een filosofie die zijn eigen uitgangspunt bewijst en zodoende in een cirkel redenering uitmond. Het is wereldvreemd en nihilistisch in aanzet en zodoende niet bruikbaar als basis voor de morele grondvesten van de maatschappij.

Met dank aan overbeterleven.nl

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Algemeen
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. Bertuz schreef op : 1

    Een dier weet precies genoeg om te overleven. Een mens is een dier. Een mens weet precies genoeg om te overleven.

  2. Nico schreef op : 2

    Postmodernisme introduceert vaagheid, ongrijpbaarheid, onzekerheid, mensen die zich ‘ontwikkeld’ tonen door zich twijfelachtig op te stellen in plaats van een duidelijk standpunt in te nemen en een duidelijke koers te kiezen. Je zou kunnen zeggen; plaatsnemen op een ingezeepte glijbaan zonder te weten in welke gifput je aanlandt.

    De Verlichting heeft van alles op gang gebracht. In feite kwamen mensen in een soort vacuüm terecht. Er ontstond een leegte die opgevuld moest worden, maar hoe? Dat heeft later de contraverlichting op gang gebracht. In feite was er behoefte aan een andere vorm van spiritualiteit. De vraag is dan; hoe geef je die vorm?

    Wil je daadwerkelijk houvast, dan moet je ons inziens (man vrouw) op 2 terreinen zijn:
    – Pure wetenschap. Feiten. Weten hoe iets werkt, zoals in “als ik dit doe, dan gebeurt er dat”.
    – Natuurreligie. Het geloof in natuurlijke mechanismen en het vertrouwen dat die altijd zullen blijven functioneren. Dat valt uiteen in 2 delen; het deel wat doorgrondt is door pure wetenschap en het deel dat nog niet doorgrondt wordt. De magie van het leven. Wie het doorgrondt en hanteert is voor wie dat nog niet kan als het ware een magiër. Niets mis mee, zolang de wet- en regelgeving van ‘moedertje natuur’ niet geschonden wordt zodat natuurrecht gesproken moet worden.

    Kennelijk is teveel houvast onwenselijk. Volgens het satanisme willen mensen rituelen en dogma’s. Hoewel die behoefte er misschien niet van nature is, maar aangepraat wordt. Is er een leegte, dan staan er altijd wel kandidaten klaar om daar op in te springen met een mooi verkoopverhaal.

    Een voorbeeld is hoe staatsreligie mensen die ‘het systeem voorbij zijn’ de Luciferian doctrine verkoopt. Kennelijk wordt dat noodzakelijk geacht om een maatschappelijk systeem en sociale orde stabiel te houden.
    Naar een eeuwenoude modus operandi blijft het staatshoofd (zon, Lucifer) de centrale spil van een zonnestelsel, om een rem te creëren op individueel gedrag. In het Hindoeïsme wordt dat het bewaken van de kosmische orde genoemd. Op zich is daar niets mis mee, zolang er tenminste sprake is van een rechtsorde die netjes uitlijnt met natuurrecht.

    Het is echter opvallend dat deze doctrine gepaard gaat met dogma’s. De mens zou een spiritueel wezen zijn, het fysieke lichaam slechts een tijdelijke zak van mindere waarde waar de geest tijdelijk in huist. Een oude gedachte; de Grieken vonden de ideeënwereld superieur, de fysieke werkelijkheid inferieur. In het Nieuwe Testament beschouwde Paulus zijn lichaam als een tent, een tijdelijke verblijfplaats.
    Dit soort dogma’s openen de weg naar mishandeling van fysieke lichamen, schijnbaar zonder noodzaak om natuurrecht te spreken.
    Maar… is het werkelijk een feit dat een geest ergens in het universum rondzweeft, een lichaam uitkiest om in te incarneren om vervolgens dat lichaam te verlaten om één te worden met het universum? Dat is niet bewijsbaar, reden om zeer terughoudend te zijn bij het al dan niet aanvaarden van een dergelijke gedachte. Feit is ook dat de reïncarnatieleer vanuit het Hindoeïsme veelal verkeerd wordt geïnterpreteerd. Een mens kan namelijk een leven leiden, dat leven opdoeken om te verhuizen en daar een volgend leven (reïncarnatie) starten en daarbij eventueel een andere, verhoogde maatschappelijke positie verkrijgen (eenwording met het universum).

    Als je uitgaat van feiten, dan weet je dat je een beperkt aantal levensjaren beschikbaar hebt, dat je levensjaren en levensenergie slechts één keer kunt ‘uitgeven’. Wat er voor je geboorte gebeurde of na je fysieke dood zal gebeuren is louter speculatie, want bewijzen heb ik nog niet voorbij zien komen. Als je dit weet, dan weet je ook dat leven en liefde centraal moet staan, waarbij aangetekend kan worden dat haat de keerzijde van liefde is:
    – Als je van jezelf houdt, dan haat je wat schadelijk voor jou is.
    – Als je van een ander houdt, dan haat je wat schadelijk voor de betrokkene is.

    Allerlei dogma’s en rituelen hebben een schadelijke bijwerking; je verliest er minstens levensjaren en levensenergie door. Dat is schadelijk voor leven en liefde. En als je pech hebt, wordt je lichaam ook nog eens geschaad en verziekt. Dat laatste vereist de kosmische orde, omdat die er reeds eeuwenlang vanuit gaat dat je anders je karmische lessen niet kan leren (een dogma op zich).

    Allerlei filosofieën, zoals de contra-verlichting, kunnen twee kanten op werken: Ze verzieken of genezen. Tot nu toe ben ik geen filosofie tegengekomen die sociale problematiek afdoende geneest. Het blijven lapmiddelen, symptoombestrijding. Dat kan beter, we (man vrouw) hebben ook ideeën over hoe, maar daar houden we onze mond en pen stevig over op slot tot onze positie zodanig is dat het zinvol wordt om daarover te praten.

    Wel grappig dat de wannabe ‘geneesheren’ van sociale problematiek door hun optreden het tegenovergestelde bereiken van wat ze pretenderen te willen bewerkstelligen 😀

    Volgens Jezus: Aan de vruchten kun je de boom herkennen. Anders uitgedrukt kun je aan de gevolgen van het optreden van ‘grote jongens’ opmaken wat voor vlees je in de kuip hebt.

  3. pcrs schreef op : 3

    Het is denk ik een manier om conflicten te bestrijden. Is er een conflict over wat waar is? Dan verzinnen we een filosofie die zegt dat er geen waarheid bestaat. Einde discussie/conflict, we kunnen verder.
    Is er een conflict tussen de seksen of rassen, dan schaffen we die af en zijn er 63 geslachten en kun je jezelf identiceren als hebbende een ander ras of geslacht. Einde discussie/conflict

    Nico [4] reageerde op deze reactie.

  4. Nico schreef op : 4

    @pcrs [3]: Dat is in feite de keuze tussen een instabiele blubberzooi creëren of juist vaste grond onder de voeten door een conflict op te lossen en partijen te verenigen. Goede ouders sturen overigens aan op het laatste.

    Rien [6] reageerde op deze reactie.

  5. Rien schreef op : 5

    Oei, nu ik het nog eens lees zie ik dat ik nog wel het een en ander moet herschrijven…. het leest veel te gecompliceerd!

    Rien [8] reageerde op deze reactie.

  6. Rien schreef op : 6

    @Nico [4]: “Goede ouders sturen overigens aan op het laatste.”

    De vraag is “Hoe?”

    Eigen waarden doorgeven is bijzonder moeilijk. Eén van de aspecten van de huidige tijd die mij fascineert is dat we mogelijk nu aan het ontdekken zijn hoe dat moet.

    En dat levert een interessante race op: gaan we op tijd leren hoe dat moet, of gaan we TEOTWAWKI.

    Nico [7] reageerde op deze reactie.

  7. Nico schreef op : 7

    @Rien [6]: Het één sluit het ander niet uit. Misschien is het moment dat ontdekt wordt hoe dat moet tegelijk TEOTWAWKI.

    Eén van de kenmerken van goede ouders is dat ze zichzelf zo snel als mogelijk overbodig maken. Het doel van een gezonde opvoeding is immers verzelfstandiging. Dat impliceert je kinderen daadwerkelijk wijzer maken.

    Dat geeft te denken. Veel wannabe opvoeders ontlenen daar hun maatschappelijke positie en broodwinning aan. Dan moeten mensen dus niet al te wijs en zelfstandig worden gemaakt, zodat die opvoeders ‘nodig’ blijven.

    Tsja… als mensen bang zijn voor de afgrond, het einde van een beschaving, dan wordt het tijd om de koppen bij elkaar te steken. Dat kan alleen onder voorwaarden. Het is immers nogal flauw om mogelijkheden taboe te verklaren omdat posities gehandhaafd moeten worden. Die posities zouden toch de afgrond in verdwijnen als een beschaving implodeert of explodeert. Beter een overgang naar een gezonde(re) situatie, ongeacht de consequenties, dan het spoor blijven volgen.

  8. Rien schreef op : 8

    @Rien [5]:
    Ik heb het originele artikel op mijn site aangepast overbeterleven.nl
    Ik hoop dat het zo wat leesbaarder is geworden.
    (Ik kan het artikel dat reeds op vrijspreker staat niet aanpassen)

    Extra toevoeging aan Commentaar 2:

    Dit betekent echter niet dat dit leven (wij dus) in staat moet zijn om de realiteit -waarbinnen het bestaat- te begrijpen. Het leven moet enkel in staat zijn dingen te begrijpen die tot het voortbestaan van dit leven voeren. Zelfs al zijn die dingen niet te bewijzen. Praktisch gezien is iets geloven dat het voortbestaan mogelijk maakt te verkiezen boven weten dat ditzelfde onbewijsbaar is. Dit laatste is mogelijk een antwoord voor Kant’s religieuze probleem.

    en

    Daarbij nog het volgende: wanneer er geen objectieve realiteit zou bestaan dan zou de wetenschap niet kunnen convergeren. Op zich is dit een vrij duidelijke aanwijzing dat er wel een objectieve realiteit bestaat.

    Nico [9] reageerde op deze reactie.
    Ratio [14] reageerde op deze reactie.

  9. Nico schreef op : 9

    @Rien [8]: Een alternatief voor convergeren is divergeren.
    Zoek het verschil tussen convergent en divergent op en het is duidelijk. Best handig als je beide methoden kunt inzetten… ze hebben allebei zo hun nut.

  10. Scrutinizer schreef op : 10

    Postmodernisten kan je makkelijk de kast op jagen door hen gelijk te geven.
    “Inderdaad, DE realiteit bestaat niet. Zo ben ik van mening dat Kant nooit bestaan heeft. Hij heeft volgens mij in elk geval nooit een boek geschreven en jij hebt het nooit gelezen. Dat kan ook niet want je bestaat niet. Je moeder was al overleden voor je geboorten en jij bent nooit ter wereld gekomen. Jij denkt er misschien anders over in jouw realiteit maar in de mijne ben jij nooit geboren en sta ik nu tegen mijn eigen herschenschim te praten.”

    Een andere leuke variant is eerst -echt- discussieren om daarna onaangekondigt plots van positie te veranderen en te doen alsof zij geen postmodernisten zijn.
    “Neen, dat zeg ik net: DE realiteit bestaat niet”
    “Neen, dat zei ik”
    “Neen hoor, jij zei dat Kant een idioot was. IK verdedigde hem net. Oh… misschien dat dat daarnet in jouw oren anders klonk, maar da’s dan slechts jouw realiteit. In mijn realiteit heb ik net de hele tijd Kant staan te verdedigen, ook al hoorde jij in jouw realiteit misschien wel het omgekeerde.”

    peter [11] reageerde op deze reactie.
    Nico [13] reageerde op deze reactie.

  11. peter schreef op : 11

    @Scrutinizer [10]: ik wist op een of andere manier dat je dit ging schrijven…raar he..😉

  12. peter schreef op : 12

    Kan misschien waardevol zijn om de gecreëerde realiteit te doorgronden..daarom nogmaals aangeboden.. youtu.be

  13. Nico schreef op : 13

    @Scrutinizer [10]: Nog een kortere:

    Postmodernist: Er bestaat geen absolute waarheid!
    Jij: Weet je dat absoluut zeker?

    😀