zaterdag, 14 april 2018
Doorsturen Doorsturen   Printen Printen

Oude lezing, maar nog net zo actueel

In 2012 stond ik als derde op de lijst voor de LP. Wat een mooie (campagne-)tijd was dat, maar helaas zonder concreet resultaat. In die tijd hield ik dit verhaal over de EU. Ik kwam het zojuist per ongeluk tegen in een weinig gebruikt hoekje van mijn harde schijf, en vond het wel de moeite waard om eens te delen.

EU – Wat nu?

Toen Toine me een week of twee geleden vroeg of ik deze avond een lezing zou willen geven was mijn antwoord uiteraard dat ik dat best wilde doen. Als Toine belt is mijn eerste vraag eigenlijk altijd: ‘wat kan ik voor je doen’. We zijn dit verkiezingscircus gestart, en dan gaan we het tot een goed einde brengen ook. Whatever it takes. En dus sta ik hier vanavond om mijn visie op de EU te geven.
Naast al het werk voor de LP probeer ik ons bedrijf met veel moeite overeind te houden, de BTW verhoging gaat me helaas de kop kosten wat dat betreft. Tien arbeidsplaatsen foetsie, dank u wel mijnheer Rutte.

Daarnaast heb ik een vrouw en drie geweldige kinderen die aandacht verdienen, we zitten midden in de campagne, dus ach, even een lezing erbij was een kleine moeite.

Het leek Toine wel een goed idee om het over de EU te hebben. Hoe je het ook wendt of keert is dat natuurlijk toch één van de belangrijkste thema’s deze verkiezingen. De EU.

De eerste opmerking daarover is, om te beginnen, dat de eerste die het vanavond over Europa heeft terwijl hij de EU bedoelt voor straf twee minuten in de hoek wordt gezet. Ook als Nederland morgen uit de EU zou treden zijn wij nog steeds onderdeel van Europa. Europa is niet gelijk aan de EU. Politici halen dat altijd door elkaar, maar er is uiteraard een significant verschil.

Europa is een werelddeel, en toevallig stond mijn wiegje in dat stukje van de wereld. Iets nauwkeuriger: het stond in mijn geval in Nederland. Nog nauwkeuriger: de kop van Noord-Holland, en om het helemaal precies te maken: de Rembrandtlaan in Schagen.
Inmiddels woon ik daar al lang niet meer, maar mijn geboorteplaats staat nog steeds in het paspoort, en aangezien die plaats in Europa ligt ben ik Europeaan. Net zoals iedere willekeurige Fransman, Duitser of Amsterdammer. We are all Europeans.

Er is ook helemaal niets mis met Europa. Het is een klein maar prachtig werelddeel, met weidse landschappen, bergen, rivieren, meren, de mooiste stranden, de oudste culturen, de meest intrigerende steden, je kunt er je hele leven vertoeven zonder je te vervelen. De EU is natuurlijk iets compleet anders.

Denkend aan Europa zie ik de Alpen, het platteland van Toscane, de Griekse eilanden, de kilometerslange zandstranden van zuid-Frankrijk, Rome, Parijs, Londen, Amsterdam. Denkend aan de EU zie ik rijen politici traag door oneindige procedures gaan. Om aan het eind, of liever nog aan het begin van de dag even te tekenen voor de presentievergoeding. Het mag immers allemaal wat kosten, nietwaar?

Ik zou het dus over de EU gaan hebben, zo had ik met Toine afgesproken. Wat doe je dan? Ik ging slides maken met alle fouten van de EU. Over alle dingen die er mis mee zijn, het gebrek aan democratie, het gebrek aan visie, nou ja, het gebrek aan een juiste visie, slides over de regeltjes, de onzin, de kartelvorming, slide na slide na slide.

Bij slide 238 vond ik het eigenlijk wel voldoende. En toen had ik de helft van de ellende van de EU nog niet gehad. 238 slides met EU ellende, in lettertype Times new roman, 10 punts.
Dat ging dus niet werken. Behalve dat het een saaie lezing zou gaan worden zou het vooral heel vervelend zijn. De EU? Dit is niet goed, dat deugt niet, daar gaat het mis, dat werkt niet. Voor je het weet sta je hier als een oude zeikerd te roepen vanaf de zijlijn. En laten we eerlijk zijn: er zijn al genoeg Statler & Waldorff’s op deze wereld die roepen vanaf de zijlijn.

De LP heeft er juist voor gekozen om mee te doen, en te stoppen met dat roepen. Niet zaniken, aanpakken. Voor mij wel een vreemde gewaarwording eigenlijk. Tot voor kort kon ik roepen dat al die politici zakkenvullende klootzakken zijn. En opeens ben ik zelf aspirant-politicus. Oeps. En ik ben natuurlijk géén zakkenvullende klootzak.

Hoe dan ook, het idee om de negatieve kanten van de EU te belichten heb ik in de prullenbak gegooid. Ja, we moeten uit de EU. Om de simpele reden dat de EU ons als Nederland meer nadelen dan voordelen biedt. Ook al roept Bernard Wientjes iets heel anders. Aangezien wij Nederlandse politici zijn zullen wij het belang van Nederland in het oog moeten houden. En dat belang gaan we niet in Brussel tegenkomen.

Even een zijsprongetje: als ik zeg ‘het belang van Nederland’ dan klinkt dat al heel snel eng nationalistisch. Terwijl Libertariërs überhaupt het bestaan van landsgrenzen al discutabel vinden. Maar ik spreek hier als Nederlander in Nederland die in het Nederlands parlement een rol van betekenis wil gaan spelen voor dit land. Je kunt nu eenmaal niet in een klap de complete wereld willen verbeteren. Dus ik beperk me in dit verhaal tot Nederland.

Goed, geen gedetailleerd gezeur dus over de EU en haar fouten. Maar het zou toch leuk zijn om eens een toekomstbeeld te schetsen, een toekomstbeeld van waar we wel naartoe kunnen. We gaan uit die EU, of de EU schopt ons eruit, dat kan natuurlijk ook, als je maar lastig genoeg bent, wat dan? Critici roepen meteen dat je je niet kunt terugtrekken achter de dijken, we zijn geen eiland, uit de EU is bekrompenheid, enzovoort. De retoriek is bekend vermoed ik.

Wat mij betreft is de toekomst buiten de EU juist een internationale toekomst. Zoals het onzin zou zijn om Amsterdammers te verbieden in Rotterdam te werken en vice versa, of om in Friesland importheffing te rekenen op producten uit Limburg, zo zou je als Nederland de hele wereld tot je vriend moeten kunnen maken.

En daar komen we richting het positieve verhaal. Waar gaan we heen met Nederland? Ja, we kunnen natuurlijk gewoon doorgaan op de huidige weg. Binnen de EU, binnen de huidige constellatie, en dat zal allemaal best aardig gaan. Goed, we krijgen behoorlijke inflatie, er zullen intern behoorlijke spanningen komen tussen landen onderling, er zal wellicht een Griekse exit komen, en misschien valt er nog wel een land af, maar echt honger zullen we in Nederland waarschijnlijk niet gaan leiden, het zal allemaal best leefbaar blijven. Als je je eisen niet al te hoog stelt.

Het is een beetje als een boekhouder die werkt op het gemeentehuis. Ieder jaar een klein beetje loonsverhoging, iedere dag dezelfde collega’s, hetzelfde werk, dezelfde taken, een rijtjesvrouw met dito huis, witlof, boerenkool, boterhammetjes met kaas mee in een broodtrommel, en eens in de paar jaar een nieuwe Opel Astra en in de zomer twee weken vakantie naar Center parcs. U kent ze ongetwijfeld, die types.

Voor sommige mensen een prima leven. Geen spanning, geen uitdaging, geen enge dingen en ’s avonds Goede Tijden Slechte Tijden kijken, en op zondagavond voetbal met een bord op schoot.
Het is een manier van leven. Het kan. Maar iedere gemeentelijke boekhouder zal toch wel dromen om op een dag een erfenis van een lang vergeten tante uit Amerika te krijgen, om opeens de bloemetjes buiten te kunnen zetten? Om groots en meeslepend te leven?
Dat zie ik voor me voor Nederland. Groots en meeslepend.

Nederland kan het rijkste, mooiste, schoonste en meest welvarende land op aarde en omstreken worden. We moeten het alleen even doen. Geen gemierenneuk over een procentje hier meer, en daar weer een procentje minder. Nee, knallen met die handel, gaan met die banaan, en voor je het weet zijn wij het Monaco aan de Noordzee.

Hoe? Uit die EU natuurlijk. Dat is prioriteit één, twee en drie.
Ik zie Europa als het oude stadscentrum met tal van winkeltjes, steegjes, kroegjes, terrassen. Waar tal van kleine en middelgrote middenstanders hun handeltje drijven, waar iedereen zijn eigen broek ophoudt, waar mensen van heinde en verre naartoe komen om te winkelen, te werken, te leven en te genieten. Dat oude stadscentrum is, hoewel het oud is, zijn tijd vooruit. Mensen komen er graag, en hoewel niet iedere middenstander er een even goede boterham verdient is iedereen behoorlijk welvarend.

Tot er op een dag een winkeliersvereniging wordt opgericht. De winkeliers verenigen zich, want het is toch best handig om sommige zaken gezamenlijk te regelen. Dan hoef je maar één Sinterklaas in te huren rond 5 December. Dan kun je een gezamenlijke advertentiecampagne starten, samen feestverlichting ophangen en het parkeerterrein aan de rand van de stad verbeteren.
En dat gaat goed. Dat gaat zo goed dat sommige opperen om nog meer samen te werken. Gezamenlijk inkopen, is dat geen idee? Elkaars personeel inhuren, als de een het drukker heeft dan de ander, ook handig. Elkaar financieel een beetje helpen als het iemand tegenzit. Allemaal vrijwillig natuurlijk. En democratisch. Voor je het weet is de winkeliersvereniging machtig. Héél machtig. Ze bepaalt hoe de etalages eruit moeten zien, ze bepaalt welke openingstijden de zelfstandige winkeliers moeten hanteren, ze bepaalt op een gegeven moment zelfs de minimumlonen, uit sociaal oogpunt natuurlijk, dat spreekt voor zich.

De winkeliersvereniging breidt uit. Eén van de mooiste panden in het centrum is haar kantoor geworden. Steeds meer zijn de kleine zelfstandigen aan het vergaderen, de winkelvloer moet het maar zonder hen doen, daar worden filiaalmanagers neergezet. De winsten worden netjes gedeeld tussen de winkeliers, we doen het toch met zijn allen? En zonder dat iemand het eigenlijk echt wilde is het oude stadscentrum met al zijn verschillende winkeltjes één groot warenhuis geworden.
En dan blijkt opeens dat sommige winkeltjes eigenlijk alleen maar verlies lijden. Het olijfoliewinkeltje heeft inmiddels wel 12 man/vrouw op de loonlijst, maar echt veel olijfolie wordt er niet verkocht. Dat winkeltje in Portugese wijn is leuk, maar stapelt schuld op schuld. De succesvollere winkels storten maar bij. Wie weet wordt het nog wat.

En ja, die winkeltjes horen er nu eenmaal bij, volgens de winkeliersvereniging. Zonder hen zou de complete boel voor iedereen instorten. Echt waar! Zo bezweren ze. Ondertussen krijgt het personeel van de drukbezochte winkels het steeds drukker, en krijgen ze steeds minder loon, want ja, er moet nu eenmaal geld naar de slecht lopende winkeltjes.

Zo wordt een leuke en aangename winkelstad steeds minder leuk en steeds minder aangenaam. Voor klanten, voor personeel, voor de bewoners. Alleen de directie van de winkeliersvereniging vind het allemaal fantastisch, die verhogen nog een keer hun budget, want ze doen zulk goed werk.
Europa is zo’n oude stad. Met zo’n winkeliersvereniging. En het wordt hoog tijd dat één van de succesvolle winkels gaat zeggen: ik word weer zelfstandig ondernemer! Ik ga weer mijn eigen gang. Al mijn klanten zijn overal welkom, maar op mijn winkelvloer gelden mijn regels, mijn ideeën en mijn assortiment.

Dat winkeltje kunnen wij zijn.

Wat kunnen we doen?

Zoals ik al zei: eerst die EU uit. Dat klinkt makkelijker dan het is, maar het is zeker mogelijk. Als we maar willen.

Daar is in mijn ogen wel een referendum voor nodig. Niet zozeer voor binnenlands gebruik, maar vooral om de heersers in Brussel te laten zien dat we niet anders kunnen. Iedereen noemt zich tegenwoordig democraat, zoals ook de DDR al een Duitse Democratische Republiek was, en Nederland zal moeten laten zien dat het nu eenmaal een democratisch gekozen besluit is om uit de EU te stappen. Sorry, mijnheer Barrosso, excuses mijnheer van Rompuy, helaas mijnheer Draghi, onze bevolking wil jullie EU niet meer.

Een tweede reden voor het referendum is dat daardoor de bevolkingen van de overige landen fors gaan protesteren als hun regeringen maatregelen tegen Nederland zouden nemen. Een eerste Frans-Duits legerkorps marcherend op de dam, de Europese vlag hijsend? Het kan. Maar de kans is aanzienlijk minder als de Franse en Duitse bevolking inziet dat dit een democratische keuze was van Nederland.

De belangrijkste reden voor het oprichten van de EU was de vrede op ons continent.
Nu is éénwording natuurlijk alles behalve een recept voor vrede. Vraag het de mensen in Rwanda, de mensen in voormalig Joegoslavië, de mensen in Vlaanderen, de mensen in Baskenland. Eénwording is eerder een recept voor burgeroorlog dan voor vrede. En als je ziet hoe de Italianen momenteel tekeer gaan tegen die, in hun ogen, asociale Duitsers en Nederlanders die te beroerd zijn om hen te helpen, hoe wij de Grieken van luiheid betichten, dan zie je dat de spanningen binnen Europa alleen maar toenemen.

Wereldvrede streef je enkel na door vrijhandel en niet door protectionisme. Waar goederen en mensen een grens niet over mogen zullen tanks en soldaten dat uiteindelijk wel doen.
De EU streeft echter protectionisme na buiten haar grenzen en negeert doelbewust de interne solidariteit van de volken binnen haar eigen grenzen. De EU ondermijnt nationalisme, en dat vergroot de kans op oorlog. Het Pan-Europeanisme is een vorm van imperialisme en een gevaar voor de vrede binnen haar grenzen, maar ook buiten haar grenzen.

Het is niet het bestaan van natiestaten dat tot oorlogen leidt, maar uitzichtloosheid van grote groepen werkelozen (zoals in de PIGS nu het geval is), onderdrukking zonder democratische uitweg (zoals door de EU commissie), religieuze dwingelandij van vreemde volkeren (zoals de stimulatie van immigratie van moslims door de EU), uitbuiting door andere mogendheden (de EU buit Afrika, Azie en Zuid Amerika uit door import- en exportheffingen te hanteren) enzovoort.

Natiestaten hebben weliswaar eeuwenlang oorlogen met elkaar gevoerd, maar enkel om te komen tot grenzen die de vrede garanderen. Grenzen waarbinnen een algemeen aanvaarde (en vaak moeilijk benoembare) overeenkomst in cultuur, mentaliteit en etniciteit tot bloei kan komen.
Wanneer die zwaar bevochten grenzen weggevaagd of domweg ontkent worden van bovenaf, dan wordt de mens ontkent die affiniteit met de rest van het volk heeft binnen die grenzen. Hoe onduidelijk en irrationeel die affiniteit binnen een volk ook lijkt, hij is er door een gedeelde taal, cultuur, traditie, geschiedenis en mentaliteit. Die affiniteit is volkomen onschuldig. De mens hoort nu eenmaal graag bij gelijkgestemden, waar hij makkelijk mee communiceert, waar begrip voor elkaar er ook kan zijn zonder woorden, met eenzelfde soort humor. Zie wat er gebeurd als een nationaal voetbalelftal een wedstrijd speelt.

Nederland is echt anders dan de rest van Europa. Nederland stemt bijvoorbeeld significant veel liberaler dan in de rest van de Europese natiestaten, waar christen-democraten en sociaal-democraten samen doorgaans nog de absolute meerderheid hebben. Dat zegt iets over de Nederlandse mentaliteit, als het liberalisme meer aanspreekt, dan sociaal-democratie of christendemocratie.

Nederland is een handelsland. Daarom hebben we behoefte aan een veel grotere vrijhandelszone, dan enkel de EU/EVA/EER. De VS, Canada, Australië, Nieuw-Zeeland, Suriname en Brazilië zijn voor Nederland ook mooie kandidaten voor zo een vrijhandelszone. En wellicht Rusland, Turkije, China, Japan, Zuid-Korea, Zuid Afrika en Chili ook.

Daarvoor hoeven we niet dezelfde munt te hebben en niet dezelfde cultuur of politiek. Shell handelt al jare

 

n in Dollars, die hadden ook de Euro niet nodig. Daarvoor hoeven we immigranten nog niet permanent in Nederland toe te laten, zonder enige kwaliteitseis. Vrijheid van verkeer is iets anders dan vestigingsvrijheid.

Maar vrijhandel in goederen en diensten met alle landen en vrije beweging van kapitaal met die landen zou voor Nederland heel goed zijn. Nogmaals, zonder dat wij zoals hun worden, integendeel, juist door onszelf te blijven.

Mijn pleidooi is vooral voor een Neutraal Nederland. Nederland Neutraal, is dat geen prachtige slogan?

We moeten het eens omdraaien. Nederland niet als deel van de EU, maar als toegang tot die EU. Nederland kan, met Europa als achterland, de echte gateway to Europe zijn. Wie wordt er rijk aan een transactie? In veel gevallen de makelaar. Wij kunnen die makelaar zijn, de intermediair die als poort tussen Europa en de wereld functioneert. Neutraal, stabiel, vredig en met prima infrastructuur.
Een neutraal Nederland kan vervolgens gaan werken aan welvaart. Door de overheid zo veel mogelijk af te schaffen. Door vrijheid op alle manieren te garanderen. En door met iedereen op vrijwillige basis handel te drijven.

Uiteraard dienen we dan in dit polderkolderland ook nog wel het één en ander te veranderen, maar daar wordt in ieder geval héél hard aan gewerkt. In ieder geval door de LP.

 
Waardering: 
1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars

Door , topic: Algemeen
Reacties op dit artikel kunnen gevolgd worden op de RSS 2.0 feed.
Reacties
  1. Scrutinizer schreef op : 1

    Over Toine gesproken: hoe gaat het met hem?
    Is er nog nieuws? Is die rechtzaak nou al geweest en wat was de uitslag?

  2. mario schreef op : 2

    UK volgen 1 voet in de EU de ander in de Common Wealth !

  3. Hang Bejaarde schreef op : 3

    Mooi verhaal en ik zie wat overeenkomsten met het “Flatgebouw Nederland” verhaal.

    De LP, hoe gaat het daar nu mee? Is de ambtenaar-in-chief van de LP intussen ondernemer geworden? Het lijkt er niet op. Hoe komt het toch dat een Forum voor Democratie zo snel een succes is, zij het nog bescheiden, en het de LP al die jaren maar niet lukken wil?