Een omstreden kwestie binnen de, in positieve zin meer fundamentalistische vormen van de vrijheidslievendheid, is de a priori bepaling van de strafmaat van criminaliteit. Is het mogelijk om, voordat een incident zich voordoet, vast te stellen welke consequenties hieraan verbonden moeten worden? In algemene zin: ‘ja’. Immers, met een beginsel als dat van de individuele soevereiniteit, komen we een heel eind. We kunnen hieruit gemakkelijk afleiden wat precies een onethische handeling is; een schending ván die soevereiniteit. Echter, de retributie van deze schending, zij het in de vorm van terugbetaling of wraak, is niet uit het soevereiniteitsbeginsel af te leiden; of wellicht slechts minder evident. Lees verder »

Hoewel Winston Churchill het, in de ogen van de meeste libertariërs, met de democratie bij het verkeerde eind had, duldt de kritiek die hij leverde op dit machtssysteem geen omissie. Kenmerkend voor deze kritiek en Churchills persoonlijkheid is zijn bekende stelling dat het beste argument tégen de democratie een gesprek van tien minuten met de gemiddelde kiezer is. Op basis van onder andere deze stelling, formuleerde hij een al even bekende stelling: “Democracy is the worst form of government except all those other forms that have been tried from time to time” Nu bent u wellicht geneigd dit tegen te spreken; dat was ik in ieder geval, de eerste keer dat ik het hoorde wél. Echter, toen ik de woorden wat meer aandacht schonk, werd mijn hart gerust gesteld. Mijn achting van Churchill blijft onaangetast. Lees verder »

Dit artikel dient als een aanklacht tegen het dogmatische, nu zeer aanwezige en opnieuw groeiende Marxisme. Een stroming die zich niet verkleed als Lenin, Stalin of Mao maar tegenwoordig bijvoorbeeld in de kale en, voor de verdere rest door rondvliegende hooibalen geteisterde schedel van Jan Marijnissen schuilt. Lees verder »

Het is een onmiskenbaar en welbekend gegeven dat religie de perfecte gelegenheid voor machtsexploitatie kan bieden. Of dit ook de reden voor religie is, is grotendeels afhankelijk van de religie. De mogelijkheid om een natie aan te voeren onder het mom van goddelijke steun, is immers, door de eeuwen heen, zeer gewild geweest. Een belangrijk gegeven in de beschouwing van individuele religies is dan ook de centraliserende werking van een streven náár macht óp die macht. Doctrines met één centraal hiërarchisch machtspunt bieden vaak minder ruimte voor sektarische bewegingen, waar minder hiërarchische religies vaak ook minder machtsconcentratie hebben en macht willen. Lees verder »

Bij het slagen voor mijn rijexamen, onderhand al weer een tijdje geleden, was ik ronduit extatisch. Binnenkort zou ik dan eindelijk niet meer de bijna 20 kilometer per dag hoeven fietsen om op school en thuis te geraken maar prettig met mijn eigen auto, regenvrij, het land door kunnen rijden. Ik had al een auto op het oog en had in het weekeinde meer dan voldoende tijd vrijgemaakt om deze te gaan bekijken en hopelijk al aan te schaffen. Echter, de realiteit drukte de extase al snel. Toen ik, de dag nadat ik mijn examen had gehaald, naar het gemeentehuis belde om te informeren naar de openingstijden, verging mij het lachen. Lees verder »

Het valt onderhand toch wel op, hoe vaak ik mijn betogen aanvang met een blijk van puur afgrijzen, walgen en, soms in grafische bewoording en dientengevolge, uitgebreide beschrijving van mijn persoonlijk vomeren bij de beslommeringen van de maatschappij. Vandaag zal geen uitzondering zijn, vrees ik. De afgelopen dagen heb ik en, zo vermoed ik, nog een behoorlijke groep mensen, kunnen aanschouwen hoe, in een aaneenschakeling van calvinistische jaknikkers, de “week van de democratie” in volle ‘glorie’ de publieke omroep, zo mogelijk, nog meer bevuilde. Lees verder »

De mens zoekt altijd al naar houvast in zijn leven. Ironisch is dat hij die houvast vaak vindt waar er niets is. Hij vindt zijn rots in de branding terwijl hij in open water drijft. In de waan dat de branding langs hem raast, zoekt hij zó hard naar bescherming dat hij een rots verzint. De illusie van de branding verdwijnt vervolgens snel maar de rots blijft, om de dreiging dat de branding terugkeert te bekoelen. Een leven van constante angst in een waan van overbodige veiligheid is het resultaat. Lees verder »

Maandagavond begon mijn bloed weer te borrelen van ongenoegen bij het bezien van de burgerschap en democratieles op een basisschool in het Utrechtse Overvecht. De man die ik eenmaal eerder, door naamsverwarring, als vrouw in een column had gelaakt, Mischa de Winter, vertelde de kijker middels een NOS reportage dat kinderen al op vroege leeftijd moeten leren wat termen als discussie, debat en democratie betekenen. Lees verder »

Een van de grote voordelen van een wekelijkse column, is de rekening voor de psycholoog die je jezelf bespaart. Elke frustratie kan je kwijt in een taal die méér dan voldoende middelen biedt om deze frustraties te nuanceren of kracht bij te zetten. Vanochtend dan ook nodige frustraties, voor u, mijn lezer, mijn gratis psycholoog… Lees verder »

Als (klassiek) liberaal word ik over het algemeen verondersteld een luie instelling te hebben. Ik zou, als waarschijnlijk toekomstige werkgever, achterover gezeten mijn werknemers uitbuiten en, mocht ik ooit de politieke arena betreden, word ik verondersteld ook daar weinig uit te voeren. Export is immers niet mijn forte. Echter, omdat ik politiek maar viezig vind en tevens aan lichte smetvrees lijd, is het hoogst onwaarschijnlijk dat ik mij zal wagen aan dergelijke capriolen. Lees verder »

De laatste tijd neem ik het woord nogal vaak in de mond; onnatuurlijk. De natuurlijke staat van menselijke interactie, de vrije markt, wordt niet alleen genegeerd maar ook frequent beledigd door waanzinnige collectivisten, een pleonasme van de hoogste ladder. Nu is negeren natuurlijk al een belediging maar het neemt, zoals u wel bekend is, ook vaak directere vormen aan. Halvegare hoogleraren, pedante PvdA-ers en jammerende journalisten gaan niet alleen voorbij aan de deugden van de vrije markt maar plachten deze zelfs te ontkennen. Lees verder »

In de krochten van de collectivistische ziel schuilt een diep verlangen niet eens de menigte maar de niet-bestaande entiteit, die de menigte leidt, te verheerlijken. Paradoxaal is dat deze ziel minder concreet is dan een werkelijke ziel. Hoewel de doorgewinterde collectivist anders gelooft, is de realiteit dat de ziel – ook in de meer abstracte zin – onlosmakelijk is verbonden aan de menselijke natuur. Een natuur die nu juist zó tegengesteld is aan al wat naar groepsverheerlijking riekt. De collectivistische ziel is dan ook niet meer dan een verzinsel van haar aanhangers; de grote gelijkenissen met religie, waar men frequent op wijst, liggen hierin. De aanhang heeft er echter veel baat bij dat deze virtuele ziel zich, via cultureel bedrog van de geest, in het oh zo nodige collectief vestigt. Opmerkelijk is dan ook hoe groot de uiterlijke gelijkenissen van een fictieve en een werkelijke ziel zijn. Een belangrijk symptoom van de verzonnen variant is bijvoorbeeld de verheerlijking van collectieve verworvenheden die in werkelijkheid van geen betekenis zijn. Zo zegt men al enige tijd en sinds gisteren even wat minder, dat het goed gaat met de economie. Is dit een reden voor collectieve vreugde? heeft letterlijk het gehele collectief hier baat bij? Neen!“Het gaat goed met de economie” Who cares?! Lees verder »

Men veronderstelt nog wel eens dat een van de ethische vereisten voor een correcte samenleving is, dat eenieder zelfbeschikking behoort te hebben. “Correct! Zo is dat!” Schreeuwt menig vrijheidslievend mens. Echter het wil nog wel eens om een uitermate slappe socialistische verbale valstrik gaan. De discussie zal dan waarschijnlijk overgaan in een gesprek over “of kansarme mensen een keus hebben om – bijvoorbeeld bij werkgever X – te werken”. Wanneer ik dit punt in een discussie bereik, ben ik elke keer weer verwonderd hoe de Nederlandse cultuur tot een ‘afhankelijkheidscultuur’ is verworden. Het collectivisme zit klaarblijkelijk zó diep in de cultuur geplant dat men – om het voorbeeld maar aan te houden – banen die altijd heel normaal zijn geweest niet eens meer erkent. Lees verder »

Recentelijk stuitte ik op een uiterst opmerkelijk fenomeen. Na lang intern beraad en hier en daar een vooronderstelling te veel, kwam ik tot de bizarre constatering dat vakbonden hypocriet zijn. Nu is het altijd leuk om weinig flaterende naamwoorden bij socialisten en hun ideeën te voegen. Het is echter nog amusanter en meer beledigend als deze bijvoeglijke naamwoorden ook daadwerkelijk de kern van het probleem raken. . Lees verder »

(Dit artikel is geschreven op 27 juni)9 juli ’07 vindt iets bijzonders plaats; van het ene moment op het andere krijg ik plots allerhande bevoegdheden, rechten en plichten die ik luttele seconden daarvoor nooit heb gehad; ik word 18. Plots acht de staat mij bekwaam mijn eigen beslissingen te nemen, destillaten te gebruiken en nog een reeks andere dingen. Het gekke is, dat ik niet verwacht dat ik van 23.59 uur op 0.00 uur zoveel zal veranderen. Ik zal niet subiet de bijzondere gave van destillaatverwerking in mijn lichaam verkrijgen of plots op een meer verantwoordelijke wijze mijn beslissingen nemen. Wel is het mij allemaal toegestaan, en met welke reden? Het is wet en wet is wet. Lees verder »