De evolutietheorie van Darwin is een prachtig voorbeeld van pseuodowetenschap: deze theorie ‘verklaart’ de verscheidenheid aan soorten op aarde en wordt door het grote publiek als volledig bewezen gezien.

Het idee hier is dat er bij soortvorming twee factoren werkzaam zouden zijn die door een lange reeks van blinde toevallen gedurende miljoenen jaren uit een bestaande soort een nieuwe, verbeterde soort zouden maken waarmee de oude soort moet concurreren om dezelfde niche. De best aangepaste soort overleeft uiteindelijk terwijl de andere uitsterft en zo krijg je uit een bacterie een mens.

Heel simpel gesteld is factor 1 dan de steeds wijzigende buitenwereld en factor 2 de verscheidenheid tussen individuen binnen een soort. Door die verscheidenheid zullen sommige individuen puur toevallig beter aangepast zijn aan toevallige nieuwe externe omstandigheden dan anderen waardoor ze gemiddeld beter zouden overleven en daardoor meer nakomelingen zouden krijgen dan de minder aangepaste collega’s. Hierdoor worden die betere eigenschappen steeds sterker doorgegeven totdat alle individuen die hebben (nieuwe soort).

Neem een willekeurige licht behaarde diersoort. Binnen die soort is niet iedereen even behaard, sommige individuen zijn hariger dan anderen en als het op een gegeven moment aanzienlijk kouder wordt zullen de harigere exemplaren warmer blijven dan de rest en daardoor gemiddeld beter overleven en zich vaker voortplanten. De volgende generaties

zullen daardoor steeds hariger worden terwijl de kalen uitsterven. Na verloop van tijd is de hele soort harig geworden. De aan de kou beter aangepaste harige soort heeft de minderwaardige kale soort verdrongen, die is nu uitgestorven.

Giraffen zouden volgens deze theorie zijn ontstaan uit een grazende hertensoort. Op een bepaald moment was er te weinig gras zodat deze herten afhankelijk werden van boombladeren. Hier hadden individuen met een toevallig wat langere nek het voordeel dat ze hoger in de boom konden reiken en dus beter doorvoed waren en daardoor beter konden overleven, zich voortplanten etc. etc. en zo kreeg je na miljoenen jaren de giraf.

Dit is een fraaie en eenvoudige theorie en daarom erg aantrekkelijk. Uit deze theorie volgt dat er oneindig veel tussenvormen zouden moeten zijn geweest, denk aan het traject van hert naar giraf dat via een reeks tussenvormen met steeds langere nek moet zijn afgelegd. Het probleem is dat er nog nooit een tussenvorm van welke soort dan ook is gevonden. Uit het fossiele bestand blijkt steeds dat soorten ineens kant en klaar verschijnen, vervolgens enige miljoenen jaren ongewijzigd hun zaakjes nalopen en dan geheel verdwijnen en daarmee hun niche vrijgeven. Dan zie je een hele tijd niets totdat er na enige tijd een totaal nieuwe soort uit het niets verschijnt die de vrijgekomen niche bezet. Er is dus nooit sprake van moordende concurrentie om een bepaalde niche zoals Darwin stelt zodat dit niet de reden van soortvorming kan zijn.

Verder zijn complexe structuren zoals het oog bijzonder moeilijk te verklaren met een oneindige reeks toevalligheden (wat is het nut van een voor 10% geëvolueerd oog ?) en dat wordt nog moeilijker als we op moleculair niveau kijken. Wij bestaan uit combinaties van eiwitten die onze structuren vormen. Puur toevallige gunstige mutaties van honderden eiwitten tegelijk om een nuttige structuur te vormen zijn absoluut onmogelijk en kunnen nooit een perfect werkend iets als de ooglens voortbrengen.

Wat Darwin verklaart zijn feitelijk mutaties binnen een soort. Een van de belangrijkste bewijzen voor de evolutietheorie is al jaren een Engelse nachtvlindersoort die overdag tegen de schors van een lichte boomsoort rust. Om niet op te vallen hebben de vlinders overwegend een lichte kleur, donkere exemplaren worden vaker door vogels gezien en opgegeten zodat de soort licht blijft. Door de industriële revolutie in de 19e eeuw kwam er veel roet op de bomen en vielen de witte vlinders op. Zij werden in die tijd dus gemiddeld meer gegeten dan de donkere exemplaren zodat deze vlindersoort na enige jaren overwegend donker werd. Vervolgens verdween de roetvervuiling en daardoor is de soort nu weer overwegend lichtgekleurd.

Dit verklaart echter niets, de vlinders zijn immers nog steeds vlinders van dezelfde soort gebleven, het zijn geen paarden geworden. De vlinders hebben zich aangepast binnen de variatie van hun soort en als ze niet de ingebakken eigenschap in zich hadden gehad om donkere vormen voort te brengen dan waren die er ook nooit gekomen.

Het andere bekende ‘bewijs’ voor de evolutietheorie is de stamboom van het paard. We zien eerst een 5-tenige voorouder ter grootte van een hond die rond 50 miljoen jaar geleden heeft geleefd, dan eentje met 4 tenen van 30 miljoen jaar geleden als rechtstreekse afstammeling, dan 3 tenen 10 miljoen jaar later, dan 2 tenen 5 miljoen jaar geleden en als laatste het moderne paard dat op 1 teen loopt. Kortom: een prachtige evolutielijn van rechtstreekse afstamming in grootte en aantal tenen , het kan niet mooier.

Bij nader inzien blijkt het zeer twijfelachtig of de 5-tenige voorouder wel iets met paarden van doen heeft gehad . Ook blijkt dat er in het tijdperk van het 4-tenige paard ook 3-tenigen rondliepen, in de 3-tenige laag zijn 2-tenigen en 4-tenigen gevonden etc. Kortom: met heeft enorm lopen shoppen om het plaatje mooi kloppend te krijgen.

Fokkers van honden hebben in de loop de eeuwen de meest bizarre soorten weten te fokken maar het zijn allemaal nog steeds gewoon honden en men heeft alleen op eigenschapen kunnen doorfokken die al in honden aanwezig zijn: het is hondenfokkers in duizenden jaren niet gelukt om uit honden iets anders dan honden te fokken. Zo zijn tulpenkwekers al 400 jaar bezig om de zwarte tulp te kweken, dat is echter nooit gelukt omdat de eigenschap zwart kennelijk niet in tulpen aanwezig is.

Grappig is dat darwinisten onderling een bepaald taalgebruik hebben ontwikkeld dat lastige horden ontwijkt. Zo is de gebruikelijke uitleg dat ‘vissen longen en ledematen hebben ontwikkeld en aan land zijn gegaan om daar reptielen te worden’. Of ‘reptielen ontwikkelden veren en vleugels en werden vogels’. Maar er wordt nooit bij gezegd hoe die vissen dat dan gedaan zouden hebben of hoe reptielen aan die veren en vleugels zijn gekomen.

Ik krijg bij discussies met Darwinisten heel vaak het tegenargument dat goddelijke schepping (creationisme) niet waar kan zijn en dat daarom het darwinisme wel juist moet zijn.

Dat is klare onzin: als Jantje ongelijk heeft dan heeft Pietje niet meteen automatisch gelijk.

Het Darwinisme is om diverse redenen (waar ik best op in wil gaan) zelfs aanzienlijk minder aannemelijk dan het creationisme en is door atheïsten (socialisten en liberalen) vanaf het begin klakkeloos en zonder enig wetenschappelijk bewijs als waarheid omarmd in de strijd tegen het Christendom en is daarom net zoveel een religie als Genesis.

Feit is dat we nog steeds zelfs geen begin van benul hebben hoe het leven is ontstaan en welk mechanisme nieuwe soorten voortbrengt.

GERELATEERDE ARTIKELENMEER VAN DEZE AUTEUR

1150 REACTIES

« Oudere reacties Nieuwere reacties »

Comments are closed.