Wanneer een bevolking lange tijd angstig, of geïrriteerd is, zal dit in het stemgedrag van een bevolking merkbaar worden.

Dit zien we aan de opkomst in Nederland van ‘Leefbaar’ partijen en aan het aantal zetels dat Fortuyn won.

Ook de populariteit van ministers als Verdonk (en tegelijk de impopulariteit van haar in andere kringen) is een teken aan de wand dat mensen uit angst en irritatie restrictieve maatregelen steunen.

Omdat het collectivistisch niveau van opeenvolgende regeringen over het algemeen niet bijzonder ter discussie staat, gaat het in het bespreken van de maatregelen die de regeringen nemen vooral over wélke maatregelen. Niet over óf een regering al die maatregelen wel moet nemen.

Laten we het als gegeven beschouwen dat we voorlopig nog wel vast zitten aan een zeer collectivistisch staatsbestel. Hoe en waarom dat zo is en de historie hiervan, is wat mij betreft een mooi onderwerp, maar buiten de scope van dit artikeltje.
De regering wordt in Nederland samengesteld uit een parlement dat via directe verkiezingen wordt gekozen. Deze regering heeft verregaande macht om dwingende maatregelen te treffen en die macht wordt onder (veronderstelde) dreiging van terrorisme constant uitgebreid.

Wanneer dus door een angstige bevolking partijen aan de macht komen die meer maatregelen beloven om mensen zich veilig te laten voelen, zullen die partijen voorafgaand aan verkiezingen zulke maatregelen in het vooruitzicht stellen.
Eenmaal aan de macht zullen die partijen zonder veel moeite meer restrictieve maatregelen treffen omdat de benodigde wetgeving en financiering breed gesteund zal worden.

Maar vóór en wie wordt er gestemd en vooral ook tegen wie? Ik merk dat er steeds meer direct op moslims in West Europa gericht wordt. Moslims in algemene zin, maar vooral die moslims die zich openlijk tonen en gedragen naar hun religie en afkomst.
Een jonge Marokkaan in een jurk heeft het vandaag de dag niet makkelijk. Zeker niet wanneer hij met een rugtasje vol boeken op weg is naar school.

Dit vijandsbeeld wordt door de overheid in stand gehouden en aangemoedigd. Meer dan nodig is om de werkelijke dreiging van Al Qaeda c.s. te bestrijden. De overheid en aan haar loyale media, scheppen willens en wetens een beeld van een monolithische en naar terreur neigende Islam waartoe iedere moslim zonder uitzondering behoort.
Dit beeld geeft de overheid een impliciet mandaat om haar macht enorm uit te breiden, maar ook om het falende bestel en de bijbehorende collectivistische verzorgingsstaat als zodanig te verdedigen.

De tendens van angst die op dit moment in de samenleving ontstaat en het vijandsbeeld dat hier bij hoort roept bij mij associaties op met het Duitsland uit de jaren 1920 en vroege jaren ’30. Ook toen werd een vijand binnen de samenleving geïsoleerd en het doelwit van een angstcampagne die eerst zwakjes en impliciet, maar later openlijk werd gestart.
Ook toen breidde een regering haar macht en middelen heftig uit om zichzelf in het zadel te brengen en te houden en gebruikte de regering die middelen om de vrijheid van burgers te beknotten ‘for their own good’ en om hen zogenaamd te beschermen.
Die Duitse regering, net als haar tegenpool in Italië, trouwens was democratisch gekozen.

De tendenzen zijn al te zien. In Rotterdam moet je verplicht Nederlands spreken en Verdonk wil dit overal in het land verplicht stellen. Men stelt publieke uitingen van religieuze overtuiging, vooral wanneer dit Islamitische uitingen zijn ter discussie. De dwang om te integreren wordt steeds groter.
Nederlanders lijken bang te worden voor hun buren en collega’s. Om de analogie met Nazi Duitsland nog maar eens aan te halen; angst is ERG makkelijk om te zetten in haat.

32 REACTIES

  1. Ik ben het met een deel wel eens, dat angst een slechte raadgever is en we moeten een scheiding maken tussen de islam en gematigde moslims. Zoals ik altijd heb gezegd en dat kan ik staven met honderden onderzoeken is dat de islam wel degelijk bezig is met het ondermijnen van onze samenleving. De intifada in Frankrijk was daarom ook een oogopener. De islamitische aanslagen komen niet alleen in Nederland of het westen voor, maar ook in Kashmir, de Zuid-Fillippijnen, Thailand, Indonesië, Nigeria, Soedan, Rusland etc. Deze niet-westerse regio gaan ook gebukt onder extreem geweld uitgevoerd door moslims. Dus die ‘angstaanjagerij’ van de regering over moslims is een zwak punt. Ik ben juist van mening dat de regering uiterst slap optreedt tegen radicale moslims en hun geweldprediking en deze meer zal moeten intensiveren. Het belachelijke is wel de legitimatieplicht, preventieve fouillering, camera’s e.d., want dat helpt niets tegen de misdaad en terrorisme. Wat wel helpt is het uitzetten van mensen die geweld gebruiken en oproepen en mensen die misdrijven plegen. Als men daar een begin zou maken, dan hebben we deze vrijheidsberovende wetten helemaal niet nodig. Nu hebben we het slechtst van beide werelden, terreur en misdaad met een beperking van onze natuurlijke vrijheden.

  2. [31] Albert, ik moet, denk ik, mijn stelling (en mening) aanpassen.

    Volgens mij is er sprake van een twee sporen beleid; Aan de ene kant een beleid om de media en niet-moslims angstig te maken en zo wettelijke onderdrukkende en machtsvergrotende maatregelen te kunnen nemen. Tegelijkertijd is een bagataliserend beleid ten opzichte van die moslims die een werkelijk gevaar zijn. Hiertegen wordt slap opgetreden. Waarom? Omdat parallel aan wat ik hierboven stel is er nog steeds een officieel ‘allochtonen knuffel’ programma dat alle maatschappelijke verhoudingen scheef trekt.

    Dit alles natuurlijk op hoofdlijnen 🙂

    Cheers,

    Kaye

Comments are closed.