Hoe hard we ook proberen.

En het is 5 minuten voor 12
Dat schrijft Robert Tracinski.
Hij is uitgever van The Intellectual Activist (TIA), een met The Objectivist Institute (TIA) gelieerde organisatie. Hij is een van de dogmatische TIA-volgelingen van Ayn Rand.

Robert is tevens een heel harde havik in zijn opvattingen ten opzichte van de oorlog in Irak en ten opzicht van het moslimradicalisme. Hij beargumenteert om NU de oorlog met Iran te beginnen, hoe langer er gewacht wordt, hoe erger het wordt!

Met die achtergrond van Tracinski in het achterhoofd, zijn zijn opmerkingen over de komende oorlog in het Midden Oosten de moeite van het lezen en een stevige discussie zeker waard.
(Ga er maar voor zitten!)

Frappant is dat op dezelfde dag ook Richard Holbrooke (oud-Amerikaans ambassadeur bij de VN) in de NRC in dezelfde richting schrijft, onder de titel:
“Wereld dreigt te verzeilen in onbeheersbare crisis”

TIA Daily • August 10, 2006
Five Minutes to Midnight
The War Is Coming, No Matter How Hard We Try to Evade It
by Robert Tracinski

I have noticed a recent trend in war commentary, starting a few weeks after the beginning of the current conflict in Lebanon. The trend began with a series of analogies between recent events and the events of the 1930s, leading up to World War II.
In the August 2 Washington Times, for example, Kenneth Timmerman referred to the Lebanon War as “Islamofascism’s 1936.” Just as the Spanish Civil War that began in that year was a preview of World War II-the 1937 bombing of Guernica was Hermann Goering’s test of the ability of aerial bombing to destroy cities-so Timmerman argues that the Lebanon War is a preview of a larger conflict: “Iran…is testing the international community’s response, as it prepares for a future war.” (Jack Wakeland made a similar point in the July 19 edition of TIA Daily.)

For others on the pro-war right, the preferred analogy is 1938, the year in which Western appeasement of Hitler emboldened him to further attacks. That year’s Munich Agreement-the “diplomatic solution” to a German-fomented crisis in Czechoslovakia, abandoned Czechoslovakia to Hitler in exchange for promises that British Prime Minister Neville Chamberlain claimed would guarantee “peace for our time.” On August 7, the headline of a Washington Times editorial asked: is the Bush administration’s proposed diplomatic solution for Lebanon an attempt to secure “Peace in Our Time?”

Over at National Review Online, Jonah Goldberg picks 1939, wondering if Israel will fall to a Sunni-Shiite pact, just as Poland fell to a Nazi-Soviet pact, while John Batchelor, writing in the New York Sun, is more ecumenical, citing analogies to 1936, 1938, 1939, and even America in 1941.
British commentator David Pryce-Jones, in his blog at National Review Online, sums up the general sense of things:
I have often wondered what it would have been like to live through the Thirties. How would I have reacted to the annual Nuremberg Party rallies, the rants against the Jews, and Hitler’s foreign adventures which the democracies did nothing to oppose, the occupation of the Rhineland and Austria, Nazi support for Franco in the Spanish civil war, and the rest of it. Appeasement was then considered wise, and has only become a dirty word with hindsight….

Now Iran is embarked on foreign adventures in Iraq and Syria and Lebanon. It is engaged on all-out armament programs, and is evidently hard at work developing the nuclear weapon that will give it a dimension of power that Hitler did not have…. Appeasement is again considered wise.
What these commentators are picking up is not an exact parallel to any one event of the 1930s-hence their scattershot of historical analogies. Instead, what they are picking up is a sense of the overall direction of world events: we are clearly headed toward a much larger, bloodier conflict in the Middle East, but no one in the West wants to acknowledge it, prepare for it, or begin to fight it.
The phrase that best captures this sense of foreboding struck me in a long and interesting account of wartime Israel by Bernard-Henri Levy.
Zivit Seri is a tiny woman, a mother, who speaks with clumsy, defenseless gestures as she guides me through the destroyed buildings of Bat Galim-literally “daughter of the waves,” the Haifa neighborhood that has suffered most from the shellings. The problem, she explains, is not just the people killed: Israel is used to that. It’s not even the fact that here the enemy is aiming not at military objectives but deliberately at civilian targets-that, too, is no surprise. No, the problem, the real one, is that these incoming rockets make us see what will happen on the day-not necessarily far off-when the rockets are ones with new capabilities: first, they will become more accurate and be able to threaten, for example, the petrochemical facilities you see there, on the harbor, down below; second, they may come equipped with chemical weapons that can create a desolation compared with which Chernobyl and Sept. 11 together will seem like a mild prelude.

For that, in fact, is the situation. As seen from Haifa, this is what is at stake in the operation in southern Lebanon. Israel did not go to war because its borders had been violated. It did not send its planes over southern Lebanon for the pleasure of punishing a country that permitted Hezbollah to construct its state-within-a-state. It reacted with such vigor because the Iranian President Ahmadinejad’s call for Israel to be wiped off the map and his drive for a nuclear weapon came simultaneously with the provocations of Hamas and Hezbollah. The conjunction, for the first time, of a clearly annihilating will with the weapons to go with it created a new situation. We should listen to the Israelis when they tell us they had no other choice anymore. We should listen to Zivit Seri tell us, in front of a crushed building whose concrete slabs are balancing on tips of twisted metal, that, for Israel, it was five minutes to midnight.
It is, indeed, “five minutes to midnight”-not just for Israel, but for the West. The time is very short now before we will have to confront Iran. The only question is how long we let events spin out of our control, and how badly we let the enemy hit us before we begin fighting back.

We can’t avoid this war, because Iran won’t let us avoid it. That is the real analogy to the 1930s. Hitler came to power espousing the goal of German world domination, openly promising to conquer neighboring nations through military force and to persecute and murder Europe’s Jews. He predicted that the free nations of the world would be too weak-too morally weak-to stand up to him, and European and American leaders spent the 1930s reinforcing that impression. So Hitler kept advancing-the militarization of the Rhineland in 1936, the Spanish bombing campaign in 1937, the annexation of Austria and the invasion of Czechoslovakia in 1938, the invasion of Poland in 1939-until the West finally, belated decided there was no alternative but war.
That is what is playing out today. Iran’s theocracy has chosen, as the nation’s new president, a religious fanatic who believes in the impending, apocalyptic triumph of Islam over the infidels. He openly proclaims his desire to create an Iranian-led Axis that will unite the Middle East in the battle against America, and he proclaims his desire to “wipe Israel off the map,” telling an audience of Muslim leaders that “the main solution” to the conflict in Lebanon is “the elimination of the Zionist regime.” (Perhaps this would be better translated as Ahmadinejad’s “final solution” to the problem of Israel.)

Like Hitler, Ahmadinejad regards the free nations of the world as fading “sunset” powers, too morally weak to resist his legions of Muslim fanatics. And when we hesitate to kill Muqtada al-Sadr in Iraq, when we pressure Israel to rein in its attacks on Hezbollah, when we pander to the anti-Jewish bigotry of the “Muslim street”-we reinforce his impression of our weakness.
The result has been and will be the same: Iran will press its advantage and continue to attack our interests in the Middle East and beyond. The only question is when we will finally decide that Iran’s aggression has gone too far and its theocratic regime needs to be destroyed.

But the delay has been and will be costly. When the wider war comes, Lebanon won’t be the only nation plunged into turmoil. Iraq will also get much worse, since Sadr is almost certain to lead a Shiite uprising against American troops in support of his masters in Tehran. And the terrorist plot uncovered today in Britain should cause us to recollect that Iran has a long-standing global terrorist network that it could use to strike in Europe and even in America.
Writers on the pro-war right (along with a very small number of pro-war liberals) sense that this war cannot be avoided, and they are beginning to prepare themselves-and their readers-to fight. Few of them are yet prepared to say that we need to strike immediately at Iran, though a few are beginning to contemplate this necessity. (See Joel Rosenberg in today’s National Review Online.)

The left also senses the impending war, but they have a very different reaction. Their favorite analogy is not the prelude to World War II, but the beginning of World War I.
It is widely acknowledged that World War II was made far more horrible by the years in which free nations appeased Hitler, allowing him to strengthen his armies before he took over Europe. That analogy lends itself to one conclusion: the sooner we attack Iran, the better.

World War I, by contrast, is largely regarded as the result of a giant, tragic mistake, a failure of diplomacy in which the great powers of Europe, seeking a network of alliances that would guarantee a “balance of power,” instead trapped themselves into a senseless war. This is the use made of the analogy by Henry Porter in The Guardian.
With a shudder, I realise I am writing this on 4 August, 92 years to the day that my grandfathers, both serving officers and in the same regiment, learned they would probably be going to war. I do not know how long they thought they would be fighting for or if they expected to survive (both did), but I am fairly sure that neither had an exact idea of the complex forces that brought them to France and Mons by the end of month.
Few people in 1914 saw things as clearly as we do now…the building of alliances, the accumulating tension in Europe, and the setting of numerous invisible hair triggers across the Continent and the colonies. Without being alarmist, I wonder if, in future, students will look back on 2006 and observe similar developments and point to some of the same drift, blindness, and ambition that characterised the beginning of the last century.
Porter literally ignores the role of Iran in driving this conflict and instead blames the looming regional war on the alleged tendency of President Bush and Prime Minister Blair to view the conflict as a “struggle between the values of democracy and the tyranny of violent fundamentalism: a vision of a primordial conflict between the forces of light and darkness.” Instead, Porter advocates that we drop the dangerous guidance of morality in favor of a “huge diplomatic effort with all concerned taking part.”

In today’s Washington Post, Richard Holbrooke, US ambassador to the UN under the Clinton administration, uses the same analogy for the same purpose: [RED: Kennelijk al vertaald in de NRC]
Barbara Tuchman’s classic, “The Guns of August,”…recounted how a seemingly isolated event 92 summers ago-an assassination in Sarajevo by a Serb terrorist-set off a chain reaction that led in just a few weeks to World War I. There are vast differences between that August and this one. But Tuchman ended her book with a sentence that resonates in this summer of crisis: “The nations were caught in a trap, a trap made during the first thirty days out of battles that failed to be decisive, a trap from which there was, and has been, no exit.”
Preventing just such a trap must be the highest priority of American policy…. Every secretary of state from Henry Kissinger to Warren Christopher and Madeleine Albright negotiated with Syria, including those Republican icons George Shultz and James Baker. Why won’t this administration follow suit, in full consultation with Israel at every step?… The same is true of talks with Iran, although these would be more difficult….
Containing the violence must be Washington’s first priority.
Note that the idea that we can settle all of this just by sitting down and talking with Iran and Syria-with no reference to the ideas, statements, goals, and actions of the Iranian regime-give the left’s pronouncements on the coming war an air of unreality.

That is most striking in a recent article by New York Times columnist Nicholas Kristof, an ersatz “liberal” who specializes in expressing grave concern about genocide and oppression, while counseling America against any military action to stop the killers and tyrants.
Responding to the question, “How can one negotiate with those who would destroy you?,” Kristof blithely answers:
France is showing leadership in pressing for such a lasting deal, and Mr. Bush should push that diplomatic effort with every administration sinew.
Terms of a genuine settlement might involve an exchange of prisoners, Israel giving up the Shebaa Farms area (if not to Lebanon, then to an international force), and an Israeli promise not to breach Lebanese territory or airspace unless attacked. Hezbollah would commit to becoming a purely political force and to dismantling its militia, with its weaponry going to the Lebanese armed forces. Israel would resume talks with Syria on the Golan Heights, the US would resume contact with Syria, and Syria would agree to stop supplying weaponry to Hezbollah (or allowing it in from Iran). Syria and Hezbollah would then pledge cooperation with a robust international buffer force along the border. Some of this may have to come in stages: for example, with Hezbollah first leaving the border area and then giving up its weaponry….
So let’s stop the killing and start the talking.

All of this is obviously a fantasy. Kristof offers not a single piece of evidence that Iran, Syria, and Hezbollah-who together conspired to initiate this war-would simply agree to stop arming and plotting against Israel.

Over on HBL, Harry Binswanger mentioned this passage and started a discussion trying to explain how Kristof could engage in such a massive, open evasion. He came to some good conclusions, but I don’t think anyone has yet put together the big picture. This small evasion is just one tiny appendage of a much larger evasion.
The larger evasion is this: the left senses that a regional war is coming, that Iran is hell-bent on starting it, and that there is no way to avoid it. But all of this runs directly counter to their whole world-view. Rather than questioning that world view, they simply assert that this can’t be happening. They have to believe that something, anything-no matter how implausible-will stop it from happening. If we just get everyone together and talk, and we keep tinkering with diplomatic solutions until we find something that works, surely we can find a way to avoid a regional war in the Middle East. Can’t we? Please?
And so the left confirms the right’s sense that the appeasement of the 1930s is the best historical precedent for the current era.
Fortunately, George Bush is not Neville Chamberlain. He has already waged two wars, in Afghanistan and Iraq. Imagine if, during the 1930s, the Allied Powers had already joined forces to defeat the fascists in Spain, then invaded Italy and overthrown Mussolini’s regime. It would have made the coming conflict easier-but it would not have defanged our most dangerous enemy.
Unfortunately, George Bush is not Winston Churchill. It is as if, having suppressed fascism in Spain and Italy, we were still appeasing Germany and subordinating our interests to a wobbly consensus at the League of Nations. Just as Germany was the central enemy in the European theater of World War II, so Iran is the central enemy in the Middle East today.

Observing the events of today-the hesitation and uncertainty, the stubborn clinging to the fantasy that the enemy can be appeased if we just keep talking and find the right diplomatic solution-I now feel that, for the first time, I really understand the leaders of the 1930s. Their illusion that Hitler could be appeased has always seemed, in historical hindsight, to be such a willful evasion of the facts that I have never grasped how it was possible for those men to deceive themselves. But I can now see how they clung to their evasions because they could not imagine anything worse than a return to the mass slaughter of the First World War. They wanted to believe that something, anything could prevent a return to war. What they refused to imagine is that, in trying to avoid the horrors of the previous war, they were allowing Hitler to unleash the much greater horrors of a new war.

Today’s leaders and commentators have less excuse. The “horror” they are afraid of repeating is the insurgency we’re fighting in Iraq-a war whose cost in lives, dollars, and resolve is among the smallest America has ever had to pay. And it takes no great feat of imagination to project how much more horrible the coming conflict will be if we wait on events long enough for Iran to arm itself with nuclear technology. Among the horrific consequences is the specter of a new Holocaust, courtesy of an Iranian nuclear bomb.
The good news, such as it is, is that the air of foreboding about this new war is somewhat exaggerated. Yes, the conflict will become larger and bloodier-far bloodier than it would have been had we acted earlier. But Iran is not Nazi Germany-a large, united, economically and technologically advanced nation that could nearly equal our military capability. Iran is a poor, backward nation with a large, restive dissident movement. Its military bluster is a hollow shell hiding its underlying weakness. It’s time to break that shell and kill the monster inside-before it grows any bigger and more powerful.
We can all sense that the war is coming. It is vital for America to seize the initiative and fight it on our terms, when we have the maximum advantage.
It’s five minutes to midnight.
The time to strike Iran is now.
One-Year Subscription – $74
Six-Month Subscription – $38
Subscribe now!


  1. Jehova getuigen hebben het daar ook altijd over, dat we vergaan en zo, valt wel mee, natuurlijk zullen terroristen en keer zwaar toeslaan, maar ik geloof niet in een derde wereldoorlog, temeer daar rusland, China en de VS baat hebben bij rust om de handel niet te verstoren, niets echt engst aan de hand.
    O ja, Iran en de atoombom dan?
    Die krijgen ze niet in handen dus.

  2. Ik heb mijn hooivork al gepakt. De auteur gaat uit van veel vooronderstellingen. Laat hem eerst maar eens bewijzen of Iran een atoombom bouwt.

  3. Het artikel is mij een beetje te lang zo op de zaterdag ochtend. Hoewel ik Islamfascisme als een serieuze bedreiging zie, denk ik dat de militaire slagkracht van landen als Syrie, Iran en los-vaste milities overschat wordt. Tot dusver weten zij (moslimnazi’s in het algemeen) aardig publiciteit te halen met guerilla moordpartijen, maar verder zie ik nog niet veel gebeuren. Daarnaast zijn de moslimlanden aardig verdeeld. Maar wie weet is het binnenkort Lord of the Rings deel IV…

  4. Prima artikel. Een uitstekend lesje in geschiedenis.
    Of quasi-libertarische mooiweerprofeten die nooit iets over oorlogsscenarios willen horen, daar iets van zullen opsteken, waag ik echter te betwijfelen. Maar men is gewaarschuwd.

  5. Tsja, komt er een derde wereldoorlog? Hoe noem je het eigenlijk als een alliantie van Europese, Amerikaanse, Australische en enkele Aziatische legers Afghanistan en Irak bezet, terwijl Israël in oorlog is met Hezbollah dat gesteund wordt door Iran en Syrië?

    Zelfs een ***landje als Nederland heeft over de hele wereld militairen zitten in zgn. "vredesmissies".

    Als ieder land overal moet vechten kun je denk ik wel spreken van een wereldoorlog.

    Die objectivisten en volgelingen van Ayn Rand zijn trouwens verworden tot mensen die in de boeken van Rand zo veracht worden. Maarja, Rand zelf leefde haar filosofie ook niet helemaal na.

    Lees http://www.lewrockwell.com! Dagelijks hoogwaardige artikelen waarin door al die oorlogspraat wordt heengeprikt op een objectieve manier.

  6. [5] Hier ben ik het nu eens echt helemaal mee eens, zie. Sommige libertariërs lijken te vinden dat je geen libertariër kan zijn als je een ‘havik-achtig’ oorlogsstandpunt inneemt. Ik doe dat dus wel en claim nochtans een echte libertariër te zijn, namelijk eentje van de Hayek-soort – ja dat klinkt wel wat als havik, ok.

  7. [1] Ja, ik hoop ook dat het wel zal meevallen. Maar weten doe ik dat niet.
    De paar dingen die Jozef al noemt, zijn al erg genoeg om over WWIII te spreken: [6]

    Ook zijn er altijd al paniekzaaiers geweest.
    Maar ook is belangrijk dat we ons niet in slaap moeten laten sussen en mensen die met ernstige waarschuwingen komen, niet te snel veroordelen omdat ze met een boodschap komen die we liever niet horen.
    Vóór WWII dachten ook veel mensen dat Hitler alleen maar een schreeuwerd met een grote bek was. Hij zou toch niet doen wat hij allemaal beweerde. En toed deed (probeerde) hij het wel.
    Ik ben er bvb niet van overtuigd dat Amehdinejad alleen maar een grote schreeuwer is.

    Hoe serieuzer we hier proberen de objectieve feiten te leren kennen, hoe meer we allemaal van de Vrijspreker kunnen profiteren.

  8. ‘(Perhaps this would be better translated as Ahmadinejad’s "final solution" to the problem of Israel.)’

    Aan deze demagogie had Goebbels nog een puntje kunnen zuigen, om maar verder te gaan in ongepaste vergelijkingen.

  9. [7] [5] Zowel SpyNose als Bud slaan de spijker op de kop. Libertarisme betekent geen pacifisme. Als men wordt bedreigd door een vijandig staat, die bovendien diverse malen belooft je totaal te zullen uitroeien dan kan je wel in complottheorieën blijven geloven, maar dat helpt je geen iota, want deze vijanden zijn uit op je totale vernietiging. Daarom is het realistisch van Tracinski om te stellen dat als Iran doorgaat met dreigen en het bouwen van een nucleair wapen die hij wilt gebruiken tegen het westen, als eerste Israël en de VS dan is er maar één oplossing: de eliminering van de mullacratie. Het klassiek-liberalisme geeft daartoe ook de volmacht. Een klassiek-liberale staat is verplicht om haar burgers te beschermen en veiligheid te bieden, feitelijk is dat haar enige taak. Ik begrijp dat anarchistische libertariërs hier niet mee eens zijn, maar dat heeft te maken met de tweespalt tussen de opvattingen van het klassiek-liberalisme en het anarcho-kapitalisme. Men kan hier wel oeverloos over blijven discussiëren, maar het feit blijft dat Tracinski volgens het klassiek-liberalisme in dit geval groot gelijk heeft.

  10. [9] Adolf Hitler heeft bewezen dat dreigementen ook kunnen worden uitgevoerd. Reeds in Mein Kampf beschreef Hitler hoe hij de joden wilde uitroeien. Keer op keer van 1939 tot 1941 hamerde hij op de vernietiging van het joodse ras in Europa. Keer op keer geloofde niemand hem, totdat de concentratiekampen werden bevrijd en iedereen moest beamen dat zijn bedreigingen niet loos waren geweest. Zo ook met Mahmoud Ahmedinejad. Deze geestelijk gestoorde leider van Iran heeft ook keer op keer de vernietiging van Israël aangekondigd en wilt daarvoor zelfs nucleaire wapens gebruiken. Geloven we hem op zijn woord, of doen we hetzelfde wat het westen ook deed in de 30er jaren en keren we het gevaar wederom de rug toe?

  11. [11] Hitler wilde de joden uit Europa verwijderen, zoals steeds meer Europeanen tegenwoordig (en enkele oorlogzuchtigen alhier wellicht) moslims uit Europa willen bannen, omdat ze een gevaar zouden zijn voor de staten en de bevolking.
    Toen de Duitsers niet waren vernietigd na WOI, wilden ze toch graag bij elkaar in één land wonen. Toen het om de laatste paar Duitsers ging die in Polen woonden, vonden GB en Frankrijk het wel mooi geweest, want die moffen werden zo veel te machtig op het continent. Toen werd het oorlog en gebeurden er vele afschuwelijke en onnodige wreedheden.

    Volgens mij is deze oude tragedie niet te vergelijken met het internationaal gekonkel wat zich uit in het midden-oosten conflict.
    Iran is niet een bedreiging voor het westen en als ze oorlog zullen gaan voeren tegen de ontwikkelde landen dan zullen ze niet meer bestaan.

    Iran heeft wel een zwak voor andere moslims. Als de VS na WOII half Nederland aan de slachtoffers van de moffen zou hebben gegeven en ze flink zouden steunen, zou ik het eigenlijk wel tof vinden van Frankrijk (ofzo) als ze Nederland zo zouden steunen.

    Daar gaat het gewoon allemaal om. Als je het idee hebt dat Israel een land is dat tot stand is gekomen op eerlijke wijze, en dat deel uitmaakt van de vrije wereld als ware bondgenoot, ben je waarschijnlijk snel geneigd om de rhetoriek van Iran te aanvaarden als een persoonlijke aanval. Die band met dat gestolen stukje woestijn heb ik echter niet. Ze zoeken het maar uit.

  12. [12] Dan begrijp je de islamitische moraal niet Frits. Ahmedinejad is een geestelijk gestoorde, die Israël en het jodendom ziet als een bedreiging voor hemzelf en de islam. Dit staat al vermeld zowel in de koran als de hadith, dus is het eeuwenoud. Zo ook met het anti-semitisme in Europa, waarvan Hitler een onderdeel was. In tegenstelling tot wat je beweert is Iran wel degelijk een bedreiging niet alleen voor Israël, maar ook voor Europa. De mullacratie wilt het gebruik van nucleaire wapens om haar wil op leggen. In dat ‘stukje woestijn’ leven wel 7 miljoen joden. Dit ‘stukje woestijn’ is een internatiaal erkende staat en heeft alle recht om zich te verdedigen.

  13. Bewijzen zijn er genoeg, vooral als je toegang hebt tot inlichtingenrapporten. Iran doet er alles aan om een kernbom te bouwen. Zij doet dit al sinds de eerste helft van de jaren 90. Hiervoor heeft Iran centrifuges nodig om het uranium zodanig te verrijken, zodat het voldoende is voor het maken van een atoombom. Bovendien is er in Tanzania een lading uranium 238 (dit is plutonium voor een kernbom) onderschept vanuit Katanga Congo).

  14. Surprise … surprise … daar waren WO 1 & II, daarna de Koude Oorlog zijnde WO–III en nu d mondiale oorlog tegen de Islamofacisten als WO-IV

    "" … Former CIA Director James Woolsey said Wednesday the United States is engaged in World War IV, and that it could continue for years.
    http://www.cnn.com/2003/US/… – 36k – 11 Aug 2006

  15. [13] "Dit ‘stukje woestijn’ is een internatiaal erkende staat en heeft alle recht om zich te verdedigen."

    Oftewel: deze ene staat (lees: onlibertarische constructie) is erkend door andere staten (= onlibertarische constructies).

    Tja, da’s natuurlijk meteen reden voor een libertarier om deze ene staat meteen serieus te nemen en ook te erkennen.

    Analogie: in een psychiatrische kliniek loopt iemand rond die beweert dat hij Napoleon Bonaparte is. Andere gekken beamen dat dit inderdaad Napoleon is.
    DUS nu moet ik al rationeel persoon wel aanvaarden dat deze man inderdaad Napoleon Bonaparte is.

    Overigens: dat doet niets af aan het feit dat ik die Iraanse tyran wel degelijk als een gevaar genre Hitler zie en ik hoop dat het Westen Chamberlain’s fout niet gaat herhalen.
    Dus net zoals ik destijds groot voorstander was van de oorlog in Irak, hoop ik ook nu weer dat Bush en Blair dadelijk hun verantwoordelijkheid opnemen.

    Ja, ik weet dat dat erg onlibertarisch is, maar toch wil ik het graag, omdat het alternatief me veel erger lijkt.
    Want hoewel ik de staat Israel weliswaar verwerp, wil ik uiteraard wel een 2e holocaust voorkomen. De Joodse individuen die er wonen wil ik nl. (i.t.t. hun etatistische constructie) WEL beschermd zien.

  16. [11] Albert S. je scrijft dat de waarheid over de holocaust pas aan het licht kwam toen de kampen werden bedvrijd. Maar eind l942/begin 43 waren mensen als Churchill,Roosevelt, Wilhelmina en Pius l2 (die over een heel groot netwerk van informateurs beschikte) al op de hoogte van deze gruweldaden.Maar iedereen zweeg,want het was niet in hun belang.
    Het ging immers om de toekomstige macht in Europa. Dat blijkt ook weer uit het geheime bezoek van Bernard zur Lippe die ontsnapte aan zijn bewakers en een tiendaags bezoek bracht aan Argentinie,waar hij verbleef op het landgoed van de Zorreguieta’s (komt die naam je ook zo bekend voor) die overigens heel wat nazi-kopstukken als gast hadden en mensen als Alan Dulles en generaal Bedell – Smith (vriend van Benno) rustig om de tafel zaten met Gerhard Fritze (oud-direkteur IG Farben en diverse duitse spionnen uit de jaren dertig.
    Het ging allemaal om de Europese macht die Amerika wou hebben en Engeland natuurlijk ook. En de joodse zaak had daarom geen prioriteit. Verwacht geen medeleven van de boven ons gestelden.

  17. [17] Zeker Anne, dat verwacht ik ook niet, maar wat ik bedoel te zeggen is dat pas na 1945 de volle omvang bekend was voor iedereen van de Holocaust. Natuurlijk wisten de toenmalige leiders dat er iets niet pluis was en het is inderdaad een schande dat dat niet eerder in 1943 naar buiten is gekomen en publiekelijk bekend is gemaakt. Maar je moet niet vergeten dat de daders de Nazi’s waren en zij daarvoor de rekening gepresenteerd kregen. Vandaag de dag hebben we de mond vol over de Israëli’s, maar wat er verder gebeurt in Iran bijv. onderdrukking, marteling, publieke executies, stenigingen, daar zwijgt iedereen over. Dezelfde soort ‘leiders’ houden nu ook hun mond. De onze voorop. Ik denk dat we prioriteiten moeten stellen en de ergste landen aanpakken die verantwoordelijk zijn voor de grootste misdaden tegen de mensheid. Dat wil zeggen publiekelijke veroordeling en veel meer informatievergaring door onze media. Iets dat nu niet eens gebeurt.

  18. [16] Mee eens M., behalve een puntje, staten zijn geen onlibertarische constructies. Jij bedoelt zij zijn onanarcho-kapitalistische constructies. Staten behoren wel degelijk tot het concept van de klassiek-liberalen, dus zijn staten ook zeker libertarische constructies. Klassiek-liberalen zijn niet voor de afschaffing van de staat, maar willen alleen de rol van de staat terugbrengen tot die van veiligheid en bescherming van haar burgerij.

  19. [15] Deze oorlog gaat zeker behoorlijk lang duren, vooral als het westen moeite heeft met het benoemen van de vijand en zich continu in omzichtige taal uitdrukt om maar niemand voor het hoofd te stoten. Men moet eindelijk eens eerlijk en oprecht zijn en deze vijand bij naam te noemen en dat is geweld aangewakkerd door de ideologie van de islam.

  20. [20] Albert S.,

    Durf jij deze vijand bij de naam te noemen en hem ook te ontschrijven?

  21. [16] M.,
    Was het niet veel beter geweest als de heer Bush (in het nl niet uit te spreken als Boes van http://nl.wikipedia.org/wik…, maar als Bash) gewoon een grote preciesie bom had gedropt op het regeringsgebouw in Bagdad en de Irakezen zelf de rest had laten uitzoeken?

  22. [22] En waarom denk jij dat ze dat niet gedaan hebben?
    Nochtans had Bush niet kunnen vrezen voor een sectarisch conflict:

    En het had hem veel geld en politieke/diplomatieke problemen kunnen besparen. Dus ja, waarom hebben ze dat niet gedaan????

  23. [24]
    1. Hoe groot was de kans dat Saddam zou worden getroffen? Zeer klein.
    Maar wel zeer vele burgerslachtoffers.
    Nee, dan zou Amerika werkelijk de Grootste Crimineel Der Criminelen zijn.

    2. De overlevende Saddam: zou zijn terreur kunnen voortzetten, door steeds huilend van verontwaardiging dit staaltje van Amerika’s wreedheid in de herinnering te brengen.

    3.Het is ook een teken van de beschaving van Amerika dat zij niet zomaar een stad gaan bombarderen.
    Zij zijn Hitler niet.

    Dus, al die kosten en moeite: om met alle macht te proberen niet-schuldige burgers te sparen.

  24. [25] [24] Ik dacht niet zo aan een grote massa bom over heel Bagdad maar juist alleen in het regeringsgebouw. Onschuldigen leefden daar niet. Echter, wellicht had Saddam inderdaad dan kunnen ontsnappen. Misschien was het dan goed geweest om Saddam via informanten op te sporen en hem te neutraliseren d.m.v een klein groepje met de best getrainde mariniers.

    Het maken van Irak tot een rechtsstaat heeft geen zin. Vroeg of laat snijden deze barbaren toch elkaar de keel door. Dit zie je ondermeer in de burgeroorlog die momenteel aan de gaan de is. Beter was het geweest als Bush zich had ingezet tot de herstelling van Kurdistan, zodat de koerden zich kunnen verdedigen tegen hun belagers. Namen zal ik niet noemen…

  25. [26]
    De Koerden zijn over ’t algemeen zeer tevreden met het Amerikaanse ingrijpen.
    Extremistische jihadistische organisaties zorgen voornamelijk voor de huidige ellende in Irak.
    Dat zijn uitzonderlijke en kleine groeperingen, die inderdaad uitermate ontwrichtend kunnen zijn.
    Zoals 1 persoon ook een heel vliegtuig kan opblazen.
    Alle Irakezen te beschouwen als barbaren is een ontstellend vooroordeel en een totaal misplaatste en misleidende generalisatie.
    Lees b.v. enkele blogs van Irakezen.
    De meerderheid wil een beschaafd leven, met goede opleidingen, heeft intellectuele en culturele interesses, en wijst ‘het westen’ beslist niet zomaar af, maar waardeeert de vele westerse verworvenheden.

  26. [27] En zo is het natuurlijk in Iran ook.
    Al die praat over nuken en preventief aanvallen is daarom ook te erg voor woorden. D’r zijn ongetwijfeld vele positieve krachten. Die te bundelen, dat zou de diplomatieke opdracht moeten zijn om Iran te pacificeren.

    Trouwens, en niet in reactie op jou, wel vreemd voor een libertarier om op te roepen tot initiëren van geweld.

  27. [27] Nergens in mijn reactie staat ook dat ik alle Irakezen als barbaren onderschrijf.

  28. [25]
    Jij zegt dat het een teken van beschaving is dat de VS niet zomaar een land/stad bombarderen. Wel een echt teken van beschaving zou toch zijn: bewijs leveren van waarom je een land binnenvalt. Nu, ik zeg niet dat Saddam een doetje was, maar eigenlijk was er niet echt een reden om binnen te vallen. De twee belagrijkste redenen (WMD en link met al-qaeda) waren vals. Wat blijft er dan nog over? Ja, het feit dat Saddam nooit de nobelprijs voor de vrede zou krijgen voor zijn beleid is wel duidelijk. Ik betwijfel niet dat onder zijn regime al heel wat onschuldige doden zijn gevallen. Maar hoeveel landen ga je dan niet mogen binnenvallen? Waarom bijvoorbeeld Saoedi-Arabië niet?

Comments are closed.