Voorstel: Hoe een libertarische samenleving te verwezenlijken is

vanuit een onvrije begintoestand

Op dit forum zijn al enkele maanden felle discussies aan de gang over de vraag of een libertarische samenleving haalbaar is en of deze samenleving bestaansrecht heeft.
Ik denk persoonlijk dat het zowel mogelijk als haalbaar is een libertarische maatschappij te stichten en denk dat de tijd rijp is voor een experiment.

In onderstaand artikel wordt uiteengezet aan welke eisen een realistisch plan voldoet en hoe dit plan er uiteindelijk uit moet komen te zien.
De overheid totaal uitbannen is vrees ik onmogelijk.
Denk bijvoorbeeld aan het voorkómen van een maffia. Wel moet de overheid worden terugebracht tot een nachtwakersstaat of nog minder. Als er een libertarisch alternatief is voor een functie die door de overheid wordt vervuld, dan wordt uiteraard dat alternatief gekozen.

Uitgangspunten
1. De mens is de maat der dingen. De mens is zoals deze is, zowel in goede als in slechte eigenschappen. Iedere filosofie die mensen anders voorstelt dan deze zijn, zal mislukken en in dat proces groot menselijk leed aanrichten. Period.
2. Die samenleving is de beste, waarin er een minimum aan dwang is en een maximum aan eerlijke kansen, zekerheid en loon naar verdienste. Hierbij wordt rekening gehouden met de menselijke conditie (1).
3. (Hierbij wijk ik af van de libertarische filosofie, alhoewel het in lijn is met het objectivisme.) Die samenleving is de beste, waarin mensen alle vrijheid hebben het beste uit zichzelf te halen en daardoor sprake is van een voortdurende verbetering van kwaliteit, van groei en ontwikkeling. Stilstand is achteruitgang.

Huidige situatie
We leven op dit moment in een maatschappij die in veel opzichten afwijkt van het libertarische ideaal: de overheid
* bemoeit zich steeds meer en verregaand met allerlei privézaken
* legt beslag op meer dan de helft van het inkomen
* dwingt door een neurotisch ruimtelijke-ordening beleid Randstedelingen, maar ook steeds meer mensen in de rest van het land, bijna de helft van hun inkomen uit te geven aan huisvesting en zich tot op de oren in de schulden te steken.
* verstrekt aan bijna de helft van alle Nederlanders direct of indirect geld (bijvoorbeeld huursubsidie) en houdt zo de afhankelijkheid in stand.

Vermindering van de overheidsinvloed is dus de enige structurele oplossing.
Het probleem is alleen dat de gemiddelde Nederlander te stom is om door te hebben dat de “zekerheid” die de overheid biedt, maar schijn is. Zo is er in de overheidsbegroting geen rekening gehouden met de komende AOW-claims van de geboortegolfgeneratie. Wie zal dat betalen? Je kunt beter op je bankrekening per maand 7% van je inkomen storten zodat je 100% zeker een pot hebt als je je baan verliest, dan deze 7% betalen als WW-premie, waarna je aan allerlei voorwaarden moet voldoen en maar moet afwachten of je deze krijgt. De inertie van de vele uitkeringsgenieters en hen die direct of indirect van de overheid afhankelijk zijn maakt het uitgesloten om door middel van politieke actie het doel te bereiken. Alleen een kleine groep productieve en vastberaden individuen heeft een goede kans om structureel een libertarisch leven te kunnen leiden.

Eisen
Veel politieke actie strandt omdat de actie teveel offers vergt van een kleine groep activisten. Idealisten zijn er maar weinig en misschien is dit ook wel goed. Ook denken de meeste mensen uitgesproken korte termijn en zijn ze risicomijdend. Bestaande libertarische plannen, zoals massale emigratie naar New Hampshire, Abchazië of een nog verder liggend oord, vereisen dat mensen hun relatief zekere bestaan op het spel moeten zetten voor een onzekere toekomst. Dus dergelijke plannen, hoe mooi ze ook klinken, hebben alleen kans van slagen na een drastische verslechtering van de levensomstandigheden in Nederland – en hiermee een drastische vermindering van de ons ter beschikking staande hulpbronnen.

Andere politieke acties, vaak uitgevoerd volgens het motto het doel heiligt de middelen, blijken contraproductief te werken. Een uitstekend voorbeeld is de communistische doctrine van de dictatuur van de voorhoede van het proletariaat, die in de praktijk leidde tot de alleenheerschappij van een klein clubje communistische leiders, een nieuwe klasse die alleen in naam (en bloeddorstigheid) verschilde van de bestaande klasse. Ook een klassieker: de anarchist die met bommen het geweld van de overheid aan de kaak wil stellen. Conclusie: alleen middelen die de libertarische principes niet schenden zijn aanvaardbaar.

Een groep is voor sommige dingen nuttig. Voor de meeste dingen niet, het IQ van een groep staat gelijk aan het IQ van het domste lid, gedeeld door het aantal leden. Dus nadenken e.d. kunnen we beter aan individuen overlaten. Niettemin zijn er sommige zaken (dit heeft met schaalvoordelen te maken) die beter met een grotere groep mensen tegelijk te regelen is. Alles zonder dwang, dat spreekt.

Een werkend plan moet aan de volgende eisen voldoen om te werken en om een libertarische samenleving dichterbij te brengen.
a. Het is op macchiavellistische basis geschoeid. Dat wil zeggen dat het uitgaat van primair in hun korte termijn eigen belang handelende actors en slechts minimale offers vereist. Het welslagen van het plan is rechtstreeks gecorreleerd aan het behalen van voordeel door de actors.
b. Het is min of meer legaal. De overheid beschikt over een zo effectief repressief apparaat dat een kleine groep hiertegen kansloos is.
c. Het plan bevordert zowel de libertarische levenshouding als een libertarische levenswijze.
d. Het plan leidt tot een sterke groep, die als basis voor andere activiteiten kan dienen. Hoewel groepsdwang duidelijk tegen de principes van het libertarisme in gaat en als zodanig onacceptabel is, geldt dit niet voor een groep als zodanig, zolang deze een vrijwillige samenwerking is waarbij het voor de deelnemers meer oplevert om met samenwerking door te blijven gaan dan een eigen weg in te slaan.
e. Het plan werkt ook op lange termijn. Dus geen roofbouw en er moet sprake zijn van reproductie in de sociologische betekenis.
f. Het plan is redundant. Het plan hangt niet af van geniale Führers, Übergenossen of Grote Roergangers maar van de kleine man.

Grote lijnen
1. Belastingontwijking
Er bestaat een activiteit die zowel uiterst libertarisch is als legaal en lucratief. Het ontlopen van belasting.
Als de overheid minder belastinggeld binnen krijgt betekent dit minder ambtenaren, mallotige milieuwetten en andere stompzinnige regels. Ook betekent dit dat er meer geld beschikbaar is voor privédoeleinden en het uitvoeren van libertarische initiatieven. Dit moet dus een centrale plaats krijgen in de plannen.
Op dit moment is belastingontwijking alleen interessant voor zelfstandige ondernemers die minimaal twintigduizend euro per jaar bruto verdienen. Veel libertariërs zijn in loondienst of zitten qua inkomen onder de twintigduizend bruto. Veel van de extra kosten ontstaan, omdat er sprake is van maatwerk voor individuen. Collectief kunnen de kosten gedrukt worden en op die manier kunnen meer libertariërs belasting ontwijken.
Naast de economische en werkorganisatorisch-gerelateerde belemmeringen voor belastingontwijking is er de morele blokkade. Veel mensen, geloof het of niet, geloven dat belastingbetalen goed en rechtvaardig is.
Ten slotte is er de angst voor de FIOD.

2. Bevorderen zelfstandigheid
Het is al onder 1. ter sprake gekomen: alleen als zelfstandig ondernemer zijn libertarische principes optimaal in praktijk te brengen; zelfstandige ondernemers (vanzelfsprekend niet de door de overheid gespekte consultants en andere aanhangende parasieten, zoals dat door Koenders ingehuurde stelletje uitvretende ex-politici) zijn van nature libertariërs. Er voor te zorgen dat zoveel mogelijk mensen zelfstandig ondernemer kunnen worden, is dus essentieel. De praktijk leert dat er de volgende hinderpalen zijn om een eigen bedrijf te starten:
a) gebrek aan informatie,
b) gebrek aan startkapitaal,
c) gebrek aan klantcontacten,
d) inkomensonzekerheid en
e) financiële verplichtingen, met name torenhoge hypotheken en te hoge kosten van levensonderhoud. Ten slotte
f) afhankelijkheid van een uitkering.
Hierbij moeten we dus denken aan de volgende maatregelen om ervoor te zorgen dat zoveel mogelijk mensen de stap naar zelfstandigheid kunnen maken:
* a. informatie online zetten die mensen helpt een eigen bedrijf op te zetten.
* b. bespaartips online zetten, mensen leren om hun financiële behoeften te minimaliseren zodat ze zelf hun startkapitaal bij elkaar kunnen sparen. Vooral in de IT en consultancy is niet veel startkapitaal nodig. Kleine productiefaciliteiten (extruders, draaibanken, laboratoria) kosten, zeker tweedehands, niet meer dan enkele tienduizenden euro en zijn als zodanig zeker bij elkaar te sparen. Ook kan een groep samen (evt eerst parttime) een bedrijf opzetten.
* c. opzetten van een libertarisch netwerk. Bestaande zelfstandigen kunnen nieuwe collega’s aan contacten en opdrachten helpen en vice versa. Ondernemen is vaak een nogal eenzame bezigheid. Gelijkgestemden ontmoeten is hier DE oplossing voor. Bedrijven kunnen parttime gestart worden naast de bestaande baan. Zo doet de ondernemer-in-spe ervaring op. Een goed alternatief is een partner met een baan of eigen bedrijf. Essentieel in dit netwerk wordt peer-rating. Door goed werk te leveren bouwt een ondernemer reputatiepunten op, die deze weer kwijt raakt door slechte ervaringen.
* d. Inkomensonzekerheid is geen probleem als er maar voldoende buffers aanwezig zijn in de vorm van tegoeden. Maatgevend is ongeveer drie maandinkomens op de bank, afhankelijk van hoe variabel de inkomsten zijn. Ook mensen met een baan kennen een hoge inkomensonzekerheid: als ze de laan uit worden gestuurd en een UWV-er met een of andere smoes de uitkering weigert hebben ze ook een probleem. Helaas zijn de meeste mensen te stom om dat te beseffen.
* e. financiële verplichtingen kunnen worden verminderd door een zuinige levensstijl te adopteren. Eerste aandachtspunten: geen of goedkope auto, kleiner wonen, afgeprijsde kleding, niet uit eten gaan maar wederzijds bij vrienden eten, nog lekkerder en gezelliger ook, alle verzekeringen met risico’s die je zelf kan dekken opzeggen, goedkoopste ziektekostenverzekering met basispakket nemen (nu is dat als ik me niet vergis Anderzorg met ¤69 pp per maand premie, als je ¤500 per jaar eigen risico neemt; bonus: zo betaal je niet mee aan parkeerbanen voor ex-politicus lullo’s, homeopathisch verdund kraanwater en Jomanda-paragnosten), goedkoopste energieleverancier (bijv. Energie: Direct; bonus: zo betaal je niet mee aan waanzinnige groenprojecten, al even waanzinnige fusies, topsalarissen voor mislukte ex-politici en verlieslijdende voetbalclubs). Een andere snelle bespaartip: koop merkloos. Of dacht je dat Unilever voor niets drastisch snoeit in het aantal merken als daar ook maar één flikker verschil tussen zou zitten. Meer tips vind je op bijv. www.genoeg.nl/ Heb je een huis in de Randstad, verpats het dan snel voor zoveel mogelijk geld aan een stel sukkels voor het piramidespel in elkaar stort. Wil je niet verhuizen, leg je hypotheekrente dan voor 30 jaar vast en open een deposito in Indiase roepie of Chinese yuan, dan kan je straks op een koopje aflossen als de euro in elkaar stort wegens pensioenperikelen in Spanje en Italië. Ook leuk: investeren in o.g. in Cuba. Als Fidel rochelend de laatste adem uitblaast is het een kwestie van een paar jaar voor die suffe Yanks toe mogen slaan wegens de boycot nu. Profiteer van deze unfair advantage door nu daar te investeren en over een paar jaar de Yanks het vel stevig over de oren te halen.

3. Kweken van een goed functionerende libertarische community.
There is not such a thing as a free lunch. Daarom moet de meeste informatie alleen toegankelijk zijn voor betalende leden. Zo kweken we een harde kern waarmee in de toekomst interessantere projecten zijn op te zetten zoals een offshore drijvend casino of tax haven net buiten de Nederlandse territoriale wateren.
In principe krijgen we deze community al als we de infrastructuur voor zelfstandige ondernemers en belastingontwijking opbouwen. Door leden te laten betalen, dan denk ik aan een klein bedrag van euro 5 tot 10 per jaar, houden we alleen de gemotiveerden over.

Besluit
En zie daar, we hebben een embryonale libertarische samenleving. Hier kunnen we ook experimenteren met libertarische concepten, zoals vormen van rechtspraak en geschillenbeslechting. Indien dit systeem zich verder ontwikkelt, is er een reëel vooruitzicht op een werkende libertarische samenleving, bijvoorbeeld offshore of in een ver buitenland. Indien het systeem blijft zoals het is zal het de vrijheid en welvaart van de deelnemers aanzienlijk vergroten. Indien het plan mislukt zijn we hooguit de man tien euro, tijd en enkele illusies armer.

Fire at will.
—————————————-
Ingezonden door Lucifer