Onder het motto “beter goed gekloond dan slecht verzonnen” heeft deze site het logo van I (sl) amsterdam gebruikt als onderdeel van een initiatief om het stoffige imago van de al dan niet uit het raam starende ambtenaar aan te pakken. Daar wil De Vrijspreker graag een handje aan mee helpen. Tijd voor een uitdaging, wellicht?
Ambtenaar zijn is iets aparts. Zo blijken er in ieder geval financiële voordelen aan te zitten als je bijvoorbeeld deze site mag geloven. Blijkbaar is er een reden, waarom de risico-opslag voor leningen bij ambtenaren lager is: “Uit onderzoek bij banken is gebleken dat de betalingsmentaliteit van ambtenaren over het algemeen veel beter is dan gemiddeld in Nederland.”
Zijn (semi)ambtenaren als persoon dan zoveel betrouwbaarder dan de rest ? Of ligt het ergens anders aan ?
In ieder geval is het een vaststaand feit, dat overheden ietwat minder snel failliet gaan dan bedrijven. Een overheid hoeft niet te concurreren en heeft geen prijsdruk van concurrenten; zij zijn een ware monopolist. Dit in tegenstelling tot bedrijven die door overheden als monopolist worden bestempeld, zoals Microsoft; er zijn immers wel degelijk alternatieven voor Windows.
Werknemers van die overheids-monopolisten lopen dus minder risico op ontslag door een faillisement. Als de centjes even op zijn, dan a) lenen ze gewoon wat meer, b) drukken ze geld bij, of c) verhogen ze de belastingen en anderssoortige heffingen. En ze komen er nog weg mee ook, die roverheden.
Maar goed. Wat is het profiel van een ambtenaar ? Enig speurwerk via www.scroogle.org levert het Intermediair Ambtenaren Onderzoek 2005 op, zeer de moeite waard om door te nemen. Het onderzoek is gehouden onder “jonge ambtenaren” met HBO/WO opleiding. Te lezen valt o.a. het volgende (gedeeltelijke opsomming is beperkt tot relevante gegevens):
- zo’n drie kwart vindt het prima bij de roverheid en wil niet naar het bedrijfsleven
- ongeveer hetzelfde percentage is (zeer) tevreden over de roverheid als werkgever en zijn functie
- men wil zich hoofdzakelijk “intellectueel ontwikkelen”
- men is risico avers (een eigen zaak wil slechts 8.1%).
Uiteraard geeft dit onderzoek geen beeld over ambtenaren die buiten de doelgroep van Intermediair vallen, wat niet wegneemt dat de honkvastheid en het risico-mijdend gedrag van de onderzochte groep niet in tegenspraak is met de eerste vaststelling, dat de werkgever bijna niet kapot kan gaan. En dus mag het geen wonder zijn, dat leningen goedkoper aangeboden worden.
Terug naar de beloofde uitdaging. Omdat zo’n drie kwart van de respondenten aangeeft, dat men over 5 jaar “intellectueel wil zijn gegroeid”, daagt De Vrijspreker ambtenaren uit om na te denken over de volgende vragen:
- Beseft u zich, dat u leeft van andermans centen, die onder dwang zijn verkregen, en dat dat immoreel is ?
- Beseft u zich, dat het niet aangaat, dat 47% van u vindt, dat uw “klanten” te veel klagen ?
- Beseft u zich, dat u het monopolie heeft op diverse markten, en daarmede marktverstoring veroorzaakt ?
- Beseft u zich, dat marktverstoring mensen onnodig geld kost ?
- Beseft u zich, dat er vanwege gebrek aan concurrentie bij de diverse overheden zero kans is, dat het volgende staatje aanzienlijk verbetert:
De overheid doet haar werk goed. 39% Mijn werkgever werkt efficiënt. 20% De overheid is daadkrachtig. 12% De burger wordt door de overheid op een goede manier bediend. 34% De overheid durft zich kwetsbaar op te stellen. 25% - Beseft u zich, dat als u zichzelf binnen 5 jaar geen inzicht verschaft over deze belangrijke vragen, dat “intellectuele groei”, gekoesterd door 73,1 resp. 79,1% (m/v) er niet in zit ?
De Vrijspreker wil u graag helpen met het duiden van de moreel juiste richting die leidt tot “intellectuele groei”. U vindt voldoende materiaal op deze site. U vindt ook links naar andere sites, zoals deze. U mag het materiaal bestuderen in uw eigen tijd, en het is zelfs moreel verantwoord het in de tijd van uw baas te doen !
I ambtenaar ? Denk er over na !
























@Peter de Jong: Ho maar! Ik ben helemaal geen voorstander van het “komen te vervallen van rechten”. Pro verhuurder en tegen kraker, da’s duidelijk.
Het probleem is als je heel fundamenteel bezig bent, je je kan afvragen waar een initiele claim van een vorige eigenaar vandaan komt.
En dan zou je een redenering kunnen opbouwen ten voordele van homesteaden, maar die is toch nogal kort door de bocht om een reeks bezwaren die je zelf reeds naar voren bracht alsook bv.
– wat beschouw je als een verandering? stel ik maai 1 keer het gras dan heb ik een terrein veranderd. Dan zou het dus van mij zijn. Vervolgens moet men dat maar respecteren en verwaarloos ik de boel en laat gras weer groeien. Oh, maar moest het functioneel zijn? Geen probleem: dat gras maaide ik om vervolgens een golfbaan aan te leggen en dat was dus fuctioneel. Het terrein is dus van mij. Vervolgens heb ik andere plannen en komt die golfbaan er niet. Maar: gezien het terrein van mij was, ben ik niemand meer verantwoording schuldig en dus doet het er niet toe dat die golfbaan er niet kwam. Kortom: 1x gras afrijden en een terrein is van mij.
– misschien claimde iemand een terrein niet omdat er geen reden toe was bij gebrek aan anderen t.o.v. wie die claim zou moeten gelden. Stel: een indianenstam claimt geen land bij gebrek aan andere bewoners en als er ineens anderen ten tonele verschijnen, komt het in de logica van indianen niet naar voren dat die een stuk land zouden kunnen claimen. Dus als ze kraaltjes aangeboden krijgen is hun reactie uiteraard zoiets van “ja, natuurlijk mag je het land hier “gebruiken”” (d.w.z. je er bevinden en jagen etc. zoals “wij”) want dat mag elk mens of zelfs elk levend wezen. Het idee om een vaste inrichting te hebben met funderingen in de grond verankerd (i.t.t. een tent die elk seizoen ergens anders opgeslagen wordt wanneer je de kudde achterna reist) is hen totaal vreemd. Is het dan redelijk dat je je van zo’n misverstand gebruik maakt om te zeggen “OK, Manhattan is nu van ons, dus scheer je weg”. Als die Indianen hadden geweten wat de bedoeling was, hadden ze wel gezegd “nou, dit hele gebied is al door ons geclaimed, sorry, toch maar terug Oostwaards varen met je schip, mischien heb je in Indie meer succes”
Wat ik bedoel is dat iemand misschien geen land claimt omdat daar geen enkele aanleiding toe is maar dat ie wel schade zou ondervinden als iemand anders dat land exclusief claimt en hem de toegang plotseling zomaar ontzegt.
Dus iets claimen omdat anderen het nog niet hebben gedaan, kan wat mij betreft niet zomaar. Dat geldt zowel voor mezelf als voor de UN.
Ik erken wel dat er zich een probleem voordoet.
Want als een initiele claim in twijfel getrokken kan worden, hoe kan je dan iets van iemand overkopen? Eigenlijk zou het dan geheeld land zijn.
Dus ofschoon in het dagelijkse leven ik kraken veroordeel en ik het prima vind wanneer iemand keurigjes een huis koopt van een vorige eigenaar, blijft toch het probleem, dat als je maar ver genoeg terug gaat, de vraag blijft hoe de allereerste eigenaar de claim verwierf die vervolgens steeds doorverkocht werd. Als die niet deugt, dan is alles wat eruit volgt eveneens dubieus.
Het is een lastige problematiek waar ik niet helemaal uit ben. Pragmatische oplossingen die uitgaan van de situatie als ie is, hebben als nadeel dat als je morgen iemand met geweld onteigend wordt, je dan maar zou moeten “de realiteit accepteren voor wat ze is”. Nee toch? Maar wat als het gisteren was? Foutje terug rechtzetten? Wat als het een jaartje geleden was? Of 60 jaar geleden (Israel problematiek)? 500 jaar geleden (Amerika)? 2000 jaar geleden (weer Israel)?
Maar het allervervelendste is dat in wezen elk product uit land voortkomt. Want zowel landbouw- als delfstoffen zijn eruit afkomstig alsook kunststoffen want die zijn weer gebaseerd op delfstoffen (bv. plastics waarvoor petroleum een basisingredient is).
Ik realiseer me dat het dus een zeer fundamenteel probleem is. En als zelfs Rothbarth er wat inconsistent over was, tja dan ziet het er niet best uit.
Libertarisme dan uiteindelijk toch maar verwerpen want uiteindelijk allemaal terug te voeren op een onopgeloste issue?
Geen probleem: mits er dan een ander logisch en consistente alternatief voorhanden is.
Probleempje: dat lijkt er niet te zijn. Alle alternatieven zijn op een of andere manier collectivistisch en dus al helemaal op roof gebaseerd.
En nou dus zelfs het libertarisme…
Goh, wat sneu.
Peter de Jong reageerde op deze reactie.
Pecunia non olet reageerde op deze reactie.
@Scrutinizer:
Bedankt voor je uitgebreide reactie ! 🙂
Ik ben er zelf ook nog niet uit (ook al lijkt dat misschien zo) en ieder ander gezichtspunt helpt enorm. Je hebt volkomen gelijk, dat die indianen door homesteading schade hebben ondervonden en dat ze zich anders opgesteld zouden hebben als ze dat van tevoren geweten hadden.
Uit libertarisch oogpunt is het jammer, dat het meest vrije land ter wereld op een dergelijke landroof is gebaseerd. Er zijn overigens genoeg Amerikaanse libertariërs die de landclaims van de oorspronkelijke settlers geheel terecht vinden. Maar mij zit het ook niet lekker.
Je hebt gelijk, dat het probleem mensen in de tijd kan blijven achtervolgen. De Joods/Palestijnse landkwestie is daar een triest voorbeeld van.
En idd al het materiaal waar we spullen van maken komt oorspronkelijk uit de grond. Dus als de verkoop daarvan door de grondeigenaar geen goede juridische basis heeft dan zijn alle daaropvolgende transacties met het bewerkte materiaal ook dubieus.
De NL wet heeft een uitgebreide jurisprudentie omtrent heling en witwassen. Het valt daarbij nog niet mee om je eigendom terug te krijgen als de heler kan aantonen te goeder trouw het gestolene gekocht te hebben. Dus blijkbaar is zelfs nu, na duizenden jaren, het begrip ‘eigendom’ nog niet goed gedefinieerd.
Waarschijnlijk is het daarom zo makkelijk voor collectivistische stelsels zoals de verzorgingsstaat om mensen hun geld af te pakken en dit aan anderen te geven. Mensen weten immers niet goed wat van hen is en wat van de ander. Sommige mensen denken serieus recht te hebben op iets wat feitelijk van iemand anders is. Dat begint overigens al bij de opvoeding, als gezinsleden zonder elkaars toestemming te vragen elkaars spullen gebruiken.
Aangezien resources schaars zijn en we niet iedereen kunnen voorzien moet er een verdeling plaatsvinden (lifeboat ethics van Hardin). Nu is dat nog op basis van roof. Niet alleen de olietekorten, maar vooral de toenemende schaarste aan zoetwater, zowel in ontwikkelingslanden als in de Westerse wereld, zullen meer en meer tot gewelddadige conflicten leiden.
Libertariërs promoten echter een geweldloze verdeling op basis van eigendomsrecht. Maar dan moet je dat eigendom wel goed definiëren. Niet alleen bij grond en grondstoffen, maar ook bij lucht en water (milieuproblematiek).
Libertariërs omarmen het homesteading principe vanwege het ontbreken van geweld. Maar ontbreekt dat werkelijk als je als eigenaar van een schaarse resource (de reddingboot) aan anderen het gebruik moet ontzeggen en daarmee hun doodvonnis tekent ? Doe je het echter niet en laat je iedereen delen, dan is er niet genoeg voor allen en legt waarschijnlijk iedereen het loodje (reddingboot zinkt).
Je claim op de oceaanbodems zal jouw overlevingskansen vergroten en de overlevingskansen van miljoenen anderen verkleinen. Je mag er waarschijnlijk van uitgaan dat in de navolgende onderhandelingen deze (wan?)verhouding zal worden rechtgezet. 😉
Lifeboat Situations
http://blog.mises.org/archives/002546.asp
Walter Youngquist, Minerals Move People
http://www.oilcrisis.com/Youngquist/mineralsmove.htm
@Scrutinizer:
In de tijd voordat er een verplicht kadaster bestond werd het eigendomsrecht geregeld via lokaal gewoonterecht. In onze streken gold dat de gebruiker van een stuk grond als eigenaar werd beschouwd tenzij iemand anders een sterker bewijs had. Dat laatste is het geval wanneer een pachter het land bewerkt en de eigenaar kan aantonen dat er een pachtovereenkomst bestaat. Zo’n overeenkomst hoeft niet in een acte te zijn vastgelegd, als de hele gemeenschap weet heeft van een overeenkomst is dat bewijs genoeg. Daarom werden koop-, leen- en pachtovereenkomsten vaak in het openbaar gesloten, bijvoorbeeld in de kerk of op een dingplaats.
Als een eigenaar agrarische grond drie jaar en en dag niet had bewerkt werd die eigenaar geacht afstand te hebben gedaan. Bij gebouwd onroerend goed (huizen e.d.) was die termijn een jaar en een dag. Een ieder kon een dergelijk verlaten eigendom in gebruik nemen en zich eigenaar noemen. (De huidige jurisprudentie omtrent kraken van leegstaande panden is deels op dit oudvaderlands recht gebaseerd)
In een staatloze samenleving zal eigendom dusdanig verdeeld zijn dat de (overgrote) meerderheid er mee instemt. Eigendomsverdelingen die als “onrechtvaardig” worden beschouwd zijn zonder staatsmacht nauwelijks te handhaven. (Grootgrondbezit in combinatie met veel bezitlozen is dan ook meestal met behulp van staatsgeweld tot stand gekomen). Het inhuren van een particuliere politiemacht om een stuk grond te verdedigen tegenover een meerderheid zal vaak duurder zijn dan de opbrengst van die grond. In een staatloze samenleving zal het economisch optimum waarschijnlijk liggen in een grotere hoeveelheid kleingrondbezitters, eigengeërfden en eventueel kibboetsachtige communes en coöperaties.
@Peter de Jong:
Het libertarische homesteading principe stelt, dat je alles wat geen eigenaar heeft mag gebruiken omdat je dan tegen niemand geweld initieert. Je word dan eigenaar door het minstens één keer te gebruiken. En ‘gebruiken’ betekent dat je het fysiek verandert door je lichamelijke arbeid. Een dergelijk eigendom kan je vervolgens verkopen en de nieuwe eigenaar hoeft er niets meer mee te doen om toch eigenaar te blijven.
In de praktijk zal dit moeilijk te handhaven zijn. In een libertarische samenleving bestaat geen verplicht kadaster dus het zal voor een homesteader die zijn grond lange tijd ongebruikt laat nauwelijks te bewijzen zijn dat hij eigenaar is. De homesteader zal dus permanent gebruik moeten maken van zijn eigendom, zijn eigendom moeten verhuren of bij braakliggen een bewaker moeten inhuren om die claim duidelijk te maken naar derden en deze derden te verhinderen om gebruik te maken. (laten bewaken is dus ook een vorm van gebruik) Vandaar ook dat, zoals in een eerdere reactie van mij is aangegeven, het gewoonterecht termijnen van drie jaar en een dag resp. een jaar en een dag hanteerde.
Peter de Jong reageerde op deze reactie.
@Pecunia non olet:
Interessant PNO ! Alleen die termijnen vind ik nogal arbitrair. Stel, dat je leeft in een gebied waar grond helemaal niet schaars is. Dan zou je gerust een stuk grond heel lang braak kunnen laten liggen, zonder dat er buren beginnen te mekkeren. En, omgekeerd, als het heel erg schaars is zou je optimaal gebruik vereisen. Dus braak laten liggen, hoe kort ook, is dan niet mogelijk. Behoeftigen zouden zo’n stuk grond onmiddellijk weer in gebruik nemen en de oorspronkelijke eigenaar kan er naar fluiten.
Een dergelijke definitie van eigendom, gebaseerd op vraag en aanbod, strijkt mij tegen de haren in. Ik heb met de markt te maken als ik een eigendom wil verwerven. Maar zodra ik iets tot mijn bezit mag rekenen, blijft ieder ander er met zijn handen af. Voor altijd en eeuwig, tenzij ikzelf, mijn zaakwaarnemer of mijn erfgenamen uitdrukkelijk toestemming voor het gebruik geven. Iets anders is onethisch.
Een dergelijke redenatie zou bijv. verplichte orgaandonatie goedpraten. Iemand die dood is heeft immers niets meer aan zijn lichaam dus anderen mogen daar dan gebruik van maken. Walgelijk.
Ik begrijp best, dat je je eigendom moet beschermen en dat het dus ook een economisch vraagstuk is of je ergens eigenaar van kan blijven, maar we hebben het hier allereerst over het fundamentele principe. Je wordt eigenaar van iets door de oorspronkelijke eigenaar geen schade te berokkenen (no force, no fraud). Is er geen oorspronkelijke eigenaar dan is er dus ook geen schade. En je blijft vervolgens eigenaar tot je bezit vrijwillig van eigenaar wisselt.
Als je toevallig de enige waterbron op honderden kms omtrek bezit en er zijn honderden mensen van afhankelijk dan gaat het niet aan dat deze mensen zich met geweld toegang tot jouw water verschaffen, zij dienen je netjes voor het water te betalen. Is de vraag zo groot dat de prijs zeer hoog wordt dan worden alternatieven ongetwijfeld ook aantrekkelijker (emigreren, zeewaterontzilting, dauwinstallaties, etc). Wat er ook gebeurt, diefstal is nooit goed te praten.
Pecunia non olet reageerde op deze reactie.
@Peter de Jong:
Die termijnen hadden een logische reden. Vroeger werd er volgens het drieslagstelsel gewerkt; Een jaar wintergraan, een jaar zomergraan en een jaar braak om het land tegen uitputting te beschermen (kunstmest bestond nog niet).
Het is echter de vraag wat “diefstal” is. Er werd eenvoudigweg aangenomen dat als een eigenaar een bepaalde tijd absent was dat er dan afstand was gedaan van het eigendom. Het afwezig zijn van een bepaalde termijn was dan gewoon een rechtshandeling. Omwonenden hadden ook geen middelen om na te gaan of de eigenaar nog steeds eigenaar was; Er was immers geen kadaster, er viel niets te bewijzen. Als de grond dus na verjaring geen eigenaar meer had was in bezit nemen dus ook geen diefstal maar homesteading.
Wat “rechtvaardig” is bepalen de-facto de omwonenden. Alle theorie ten spijt zal ook in een libertarische maatschappij de mening van de meerderheid als “rechtvaardig” gelden. Alleen als het economisch rendabeler is voor de eigenaar om zijn bezit te laten verdedigen zal hij dit doen. In andere gevallen zal hij afstand doen. dat geldt ook voor die waterbron. Als het laten bewaken van die waterbron goedkoper is dan de opbrengst van het water, dan blijft de eigenaar in het bezit van zijn bron. In andere gevallen raakt hij zijn bezit kwijt. Uiteindelijk bepaalt ook in een libertarische of anarchistische samenleving het zwaard wat “rechtvaardig” is en wat niet. De eigenaar heeft dus ook in een libertarische maatschappij geen absolute macht over zijn eigendom, te zeer tegen de mores van zijn omgeving ingaan is eenvoudigweg te duur voor de eigenaar. Overigens geldt dat ook voor andere zaken dan eigendomsrechten. Een persoon die zich in de ogen van zijn sociale omgeving “misdraagt” kan ook door middel van boycots e.d. worden gedwongen zijn gedrag aan te passen.
Daarom zal in een libertarische maatschappij het eigendom op een dusdanige wijze verdeeld zijn dat het overeenstemt met het rechtvaardigheidsgevoel van de sociale omgeving, dit zal tevens de economisch meest rendabele verdeling zijn, dus waarbij de opbrengst het hoogst is en de kosten het laagst zijn.
Peter de Jong reageerde op deze reactie.
Ik wil daarbij nog aantekenen dat in een samenleving waarbij de meerderheid particuliere eigendomsrechten respecteert de welvaart hoger zal liggen dan in een maatschappij waar elk particulier eigendom als onrechtvaardig wordt gezien. Zoals ik in mijn vorige betoog aangaf zal de welvarendste maatschappij uiteindelijk die maatschappij zijn waar geen excessief grootgrondbezit in combinatie met veel bezitlozen bestaat en waar eigendomsrechten op zich wel worden gerespecteerd. Een beetje de grondverdeling dus zoals die in de meeste Westerse landen bestaat.
@Pecunia non olet:
Als de grond dus na verjaring geen eigenaar meer had was in bezit nemen dus ook geen diefstal maar homesteading.
Dat ‘afstand doen’ dient een vrijwillige actie van de eigenaar te zijn, geen automatisme aan de hand van hoe anderen er over denken.
Als bekend is dat die grond ooit in eigendom is geweest, kan er geen sprake zijn van homesteading. Slechts wanneer het onbekend is of een ongebruikte zaak een eigenaar heeft, en dit ook na grondig onderzoek niet boven tafel komt, dan kan je overwegen het homesteading principe toe te passen.
Maar zodra er een claim komt van de eigenaar, diens zaakwaarnemer of diens erfgenamen, die zij kunnen bewijzen, dan dien je het eigendom onmiddellijk weer over te dragen en eventuele schade te vergoeden (vergelijk Israel aan de Palestijnen).
Homesteading in de zin van “dit is van mij, iemand bezwaar?” is volstrekt onethisch, omdat je dan de deur openzet naar ‘lijkenpikkerij’ en eigenaren voor voldongen feiten plaatst.
Een boycot is overigens fundamenteel anders dan een eigendom inpikken. Iemand boycotten moet altijd kunnen, iemand bestelen hoort niet mogelijk te zijn.
Pecunia non olet reageerde op deze reactie.
@Peter de Jong:
Jij hanteert een eigen definitie van diefstal. Die definitie hoeft niet door de meerderheid gedeeld te worden. In andere rechtsgebieden gelden weer andere gewoontes. In onze streken gold dus dat men afstand deed van een stuk grond bij een bepaalde periode van niet-gebruik. Deze regel was niet door wetgeving afgedongen, er was immers geen overheid, maar was onstaan uit het rechtsgevoel van de bewoners. Wellicht dat in andere streken weer een ander gewoonterecht gold. In veel rechtsstelsels geldt ook het niet handelen als een rechtshandeling.
In een staatloze samenleving kan jouw perceptie van eigendom en diefstal alleen ingang vinden als jouw sociale omgeving hetzelfde vindt. Er is immers geen overheid of wetgever die de regel kan handhaven. Welke macht gaat de huidige gebruiker dwingen om een en ander weer over te dragen aan de eigenaar die volgens de regels van de gemeenschap afstand heeft gedaan? Ergo: die plicht om het goed weer terug te geven bestaat gewoon niet in de praktijk, alle theorie ten spijt.
Het is prima dat libertarische theoretici hun idee van homesteading, eigendom en diefstal hebben uitgewerkt. De praktijk zal echter anders zijn, historische voorbeelden genoeg. Kennelijk is het economisch voordeliger om een rechtsregel te hebben die uitgaat van afstand bij een periode van niet gebruiken. In een libertarische samenleving zul je dus actiever met je eigendom moeten omgaan wil je het behouden, er is geen staat meer met een kadaster, politie en leger die dat op kosten van de belastingbetaler voor je zal doen. En ook Ayn Rand en Rothbard zullen hun rechtsregels niet voor je kunnen afdwingen 🙂
Nu is idee van verjaring ook voor een groot deel theorie, in de praktijk zal de eigenaar het goed altijd op de een of andere manier in gebruik hebben, als is het alleen maar door er een kraakwacht neer te zetten. Het afstand doen van eigendom kwam alleen voor als er sprake was van onrendabel zijn van het eigendom, in dat geval waren er ook geen anderen die het eigendom om niet wilden overnemen.
Dat ‘afstand doen’ dient een vrijwillige actie van de eigenaar te zijn, geen automatisme aan de hand van hoe anderen er over denken.
Ook het niet handelen kan uitgelegd worden als een vrijwillige actie van de eigenaar. En wat “anderen” er van denken is essentieel voor eigendomsrecht. Eigendomsrechten kunnen namelijk alleen uitgeoefend worden als de anderen dat recht erkennen. In een staatssamenleving kunnen die “anderen” door de staatsmacht worden belichaamd, in een libertarische of anarchistische samenleving zijn die “anderen” degenen die denken zoals ze nu eenmaal denken, met hun eigen rechtsregels, gewoontes en tradities.
Peter de Jong reageerde op deze reactie.
@Pecunia non olet:
“In veel rechtsstelsels geldt ook het niet handelen als een rechtshandeling.”
Tja, wie zwijgt stemt toe zal ongetwijfeld ook onder kannibalen gelden, maar dat betekent nog niet dat zoiets beschaafd is. Het is iig in flagrante tegenspraak met het libertarische principe van ‘voluntary mutual consent’.
Welke macht gaat de huidige gebruiker dwingen om een en ander weer over te dragen aan de eigenaar die volgens de regels van de gemeenschap afstand heeft gedaan?”
Dezelfde macht die in Libertaria diefstal en moord bestrijdt (w.o. protection agencies en verzekeraars, David Friedman heeft daar het nodige over gepubliceerd, zie boven).
Als daarbij mijn opvattingen afwijken van de mening van de meerderheid (bijv. ik leef op een eiland met kannibalen) dan richt ik mij eenvoudig tot de bedrijven die in mijn nichevraag voorzien.
Zijn die er niet (zoals libertariërs die niet wensen mee te betalen aan de verzorgingsstaat hier dagelijks ondervinden) dan ben ik waarschijnlijk gedwongen te emigreren.
“Eigendomsrechten kunnen namelijk alleen uitgeoefend worden als de anderen dat recht erkennen.”
Dat nooit. Het eigendomsrecht (zelfbeschikkingsrecht) dient een universeel recht te zijn, los van welk collectief dan ook. Of mensen het respecteren is een tweede, maar het principe moet duidelijk zijn. Laten we het in ieder geval als libertariërs daarover eens worden.
Misschien komt toekomstige technologie ons te hulp. Wat zou zo’n draagbare shield generator kosten ? 😉
http://blog.wired.com/defense/2007/06/shootthrough_in.html
http://starwars.wikia.com/wiki/Personal_energy_shield
http://io9.com/5011862/10-awesome-uses-for-a-stasis-field
Pecunia non olet reageerde op deze reactie.
@Peter de Jong:
Dezelfde macht die in Libertaria diefstal en moord bestrijdt (w.o. protection agencies en verzekeraars, David Friedman heeft daar het nodige over gepubliceerd, zie boven). Als daarbij mijn opvattingen afwijken van de mening van de meerderheid (bijv. ik leef op een eiland met kannibalen) dan richt ik mij eenvoudig tot de bedrijven die in mijn nichevraag voorzien.
Ik had al eerder aangegeven dat de kosten om jouw eigendom terug te halen dan wel eens hoger zouden kunnen uitvallen dan de eventuele opbrengst. Bovendien kan de meerderheid (en de meerderheid heeft meer geld) een andere protection agency inhuren. Ook in het systeem van David D. Friedman zal uiteindelijk de meerderheid aan het langste eind trekken. Eenvoudigweg omdat de protection Agancy die door de meerderheid wordt ingehuurd meer, eh,, “overedingskracht”, zal hebben.
Het eigendomsrecht (zelfbeschikkingsrecht) dient een universeel recht te zijn, los van welk collectief dan ook
Een recht bestaat per definitie alleen maar ten opzichte van anderen. Eigendomsrecht sluit namelijk anderen uit. Zonder die anderen is dat recht dus ook niet relevant.
Punt is dat er kennelijk verschillende percepties van eigendom bestaan, en verschillende percepties van wat rechtvaardig is. Zelfs binnen het libertarisme is men niet eensgezind. Persoonlijk zie ik in het toevoegen van waarde een eigendomsrecht onstaan. En een stuk land dat jarenlang verlaten is ziet er uit als woeste grond dat gehomestead kan worden. De omgeving zal voordeel hebben als iemand anders daar gaat werken. Zodoende zal de welvaart van de streek namelijk toenemen.
Ik denk zelf dat emigratie naar een gebied waar meer gelijkgezinden wonen op lange termijn de beste oplossing is, alhoewel je onroerend goed niet mee kunt nemen. Zoals ik al zei zal de welvaart daar het hoogste zijn waar de eigendommen op een economisch gunstige manier zijn verdeeld. Dat zal dan ook tevens de meest “rechtvaardige” verdeling zijn. Misschien zal dat het systeem dat jij nu voorstaat, misschien ook wel het systeem volgens het Germaans-Keltisch recht.
Misschien komt toekomstige technologie ons te hulp. Wat zou zo’n draagbare shield generator kosten
Wellicht is dat een oplossing 🙂
Maar als jij veel moeite doet om je eigendom te behouden heb je op dat moment je eigendom in gebruik. Van verjarende leegstand is dan geen sprake.
Peter de Jong reageerde op deze reactie.
@Pecunia non olet:
“Persoonlijk zie ik in het toevoegen van waarde een eigendomsrecht ontstaan. En een stuk land dat jarenlang verlaten is ziet er uit als woeste grond dat gehomestead kan worden. De omgeving zal voordeel hebben als iemand anders daar gaat werken.”
Ja, maar de omgeving zal er nog meer voordeel aan hebben als er iemand gaat werken die productiever is dan ik. Als je het nutsprincipe als uitgangspunt neemt zet je de deur open naar diefstal van eigendom op basis van economisch rendement. Dat zou kunnen leiden tot herintroductie van slavernij. Daarmee kom je van de regen in de drup.
Ik ben in principe niet geïnteresseerd in welvaart, het gaat mij om individuele vrijheid. Als ik mijn grond jarenlang braak wil laten liggen is dat mijn zaak, anderen hebben zich daar niet mee te bemoeien. Economie (dwz. afhankelijkheid van anderen) is mooi als het je voordeel oplevert. Maar als je er je vrijheid voor moet opgeven kan je beter zelfvoorzienend worden. Liever een vrije pauper dan een rijke slaaf, om Martin Luther King even te quoten.
De ethiek van de verdeling van schaarse resources ligt aan de basis van het libertarisme. Ook socialisten zijn voortdurend met herverdelen bezig. Het blijkt allemaal weinig goeds op te leveren.
Ja, er zijn mensen die meer geld hebben dan ze in dit leven ooit zullen opmaken, en ja er zijn nog meer mensen die dat surplus goed zouden kunnen gebruiken. Maar het is gewoon niet ethisch om het te stelen, waarom zou je ? Zorg liever voor jezelf in plaats van je zo afhankelijk van anderen op te stellen.
Is niet de esssentie van het libertarisme, dat mensen gewoon met rust gelaten willen worden ? Hoe kom je in vredesnaam onder de collectieve dwang van die utilitaristen uit ?
=========
Er is niets belangrijker in de wereld dan vrijheid. Vrijheid is het waard om opofferingen voor te doen, het is het waard om er je baan voor te verliezen, het is het waard om er voor in de gevangenis te zitten. Ik ben liever een vrije pauper dan een rijke slaaf. Ik zou liever sterven in bittere armoede met mijn overtuigingen, dan leven in weelde zonder zelfrespect.
– Martin Luther King
Ik blijf bij mijn stelling dat je in een libertarische maatschappij je eigendom permanent in de gaten moet houden. De staat is er niet meer om dat voor jou te doen. Je zult dus een politiedienst moeten inhuren om je claim kenbaar te maken als je er zelf niets mee doet.
Je hebt verder groot gelijk dat de anderen niet zomaar recht zouden moeten hebben op jouw zaken als dat de welvaart zou verhogen. Herverdeling onder dwang is immoreel.
Hoe kom je in vredesnaam onder de collectieve dwang van die utilitaristen uit ?
Zowel in staatsverband als in een libertarische maatschappij zul je te maken hebben met een meerderheid van anderen. In beide gevallen zijn die anderen ook in staat om jouw eigendommen aan te tasten. Hetzij met direct geweld, hetzij door je te boycotten zodat je ook in een moeilijk parket komt. Op die manier kan een gemeenschap ook non-conformisten in het gareel dwingen. De libertarische maatschappij zou wel eens een stuk onvrijer kunnen zijn dan menigeen hoopt. Zo ziet Hoppe gemeenschappen ontstaan die conservatieve (gezins) waarden hooghouden en homo’s, mensen van andere ethnische groepen, “progressieven” e.d. uitsluiten. Anderen zien weer gemeenschappen ontstaan die meer socialistische communes vormen, waar weer weinig ruimte is voor mensen die veel eigen initiatief vertonen. Al die samenlevingsvormen kunnen “vrijwillig” onstaan, maar voor een eenling blijft het lastig je aan dergelijke groepen te onttrekken.
Misschien kun je het beste op een onbewoond eiland wonen, of met gelijkgestemden een kolonie ergens stichten. Maar ook in een groep “gelijkgestemden” wordt in een later stadium vaak conformisme afgedwongen.
Comments are closed.