- Vrijspreker.nl - https://www.vrijspreker.nl/wp -

STAAK! STAAK! Wil je Vrijheid? DOE dan iets!

staking1
Wij kondigden gisteren een demonstatie voor Vrijheid aan.  Voor woensdag en donderdag in Den Haag.  (zie : 

Nederland moet vrij, onafhankelijk en democratisch blijven!

   Van een van de betrokken organisatoren kregen we nog een reële brief over deze actie. Deze kan je misschien over de drempel helpen om mee te doen. 
 
Beste Libertariërs,
Hartelijk dank voor het plaatsen van de oproep! Ik heb ook de reacties via jullie website bekeken.

Ik herken de kritiek van het ontbreken van harde punten. Ik heb hier ook wel wat vraagtekens bij gesteld.
Vaak hebben mensen behoefte aan concrete actiepunten, wil men überhaupt deelnemen aan enige vorm van protest of actie.

Zelf kan ik me aan de andere kant ook voor 95 % vinden in de punten, die de initiatiefnemers hebben aangehaald op de faq-pagina.

Een van de problemen van het ontbreken van een grootschalig protest tegen de verschillende vormen van vrijheidsberoving is het feit, dat de bestaande vormen van protest vaak kleinschalig en versplinterd zijn.

Toch komen deze vormen van protest over het algemeen voort uit de punten waar we tegen gaan demonstreren. Namelijk de leugens, diefstal corruptie en het inleveren van onze vrijheid.  

Natuurlijk kun je een zeer interessante en diepzinnige discussie voeren over welke vorm van bestuur voor ons allen het beste zou zijn.
Maar dit protest is juist bedoeld om mensen te verenigen. Mensen van verschillende achtergrond, met een verschillende politieke voorkeur.
Maar in ieder geval mensen die verenigd zijn door het feit, dat men niet langer mag zwijgen. En dat een serieus protest tegen deze misstanden ook zonder hulp van vakbonden of politieke partijen van de grond kan komen.

Veel mensen zijn, om uiteenlopende redenen, ontevreden over de manier waarop ons land wordt bestuurd. En dat aantal groeit zeker tijdens deze ‘crisis’ met de dag. Dit protest is een zeldzame mogelijkheid om veel van deze gevoelens samen te vatten in een algemeen protest. 
Juist daarom hebben de initiatiefnemers gekozen voor deze opzet. Een opzet zonder ‘leiders’, zonder petities en zonder toespraken namens alle aanwezigen.

Ik denk dat het heel belangrijk is, dat de bestuurders weten, dat niet ieder vorm van protest door Nederlandse burgers is ondervangen door omgekochte vakbondsleiders, door de beruchte ‘verdeel en heers’-politiek.

Het lijkt de laatste tijd, of de machthebbers nog meer minachting tonen voor de bevolking.
De leugens worden platter en ongeloofwaardiger, vakbonden en rechtspraak conformeren zich zonder verzet aan het politieke programma, de kassalades in winkel Nederland staan wagenwijd open en iedere manager graait dat het een lieve lust is. omdat men er schijnbaar van overtuigd is, dat de diefstal en de leugens onopgemerkt en onbestraft blijven.
En wellicht is dat ook zo..

 En die wanhoop, dat moedeloze gevoel dat er niets aan te doen is, dat het nooit zal veranderen, dat we alles moeten accepteren.. Dat gevoel zien we vaak terug in de reacties op fora op het internet.
Men wil niet protesteren. Men wil het niet onder ogen komen. Bang om te ‘vechten’, bang om te falen, bang om te verliezen.
Men hoopt de dans te ontspringen. Men hoopt dat men niet ontslagen gaat worden, niet ziek zal worden, geen pensioen zal verliezen.
En men staat niet stil bij alles wat we nu al hebben verloren. Of eigenlijk, zonder slag of stoot hebben opgegeven.

In de jaren tachtig, toen we nog collectief het Rode Gevaar vreesden, in die troosteloze jaren had ik een nachtmerrie; een spookbeeld.
Een beeld van een Nederland, ingericht naar Amerikaans model. Zonder betaalbare ziektekosten, zonder recht op een oudedagsvoorziening, zonder gelijke kansen op scholing en carrière.
Met verschillende ziekenhuizen voor arm en rijk,verschillende scholen voor arm en rijk, verschillende wijken voor blank en ‘zwart’.
Een paranoïde beeld van een maatschappij zonder privacy, met overal camera’s, met een haast almachtige superstaat, met elektronische systemen en dossiers die nauwkeurig registreren wie je bent, met wie je bent, wat je doet.

Jarenlang heb ik die vrees onderdrukt. Jarenlang heb ik mezelf voorgehouden dat dit niet mogelijk zou zijn. Dat ‘men’ dit niet zou laten gebeuren. Niet in Nederland.
Nu is die nachtmerrie een feit. Het Amerikaanse model is in Nederland geperfectioneerd.

Het is snel gegaan. Het is haast geruisloos gegaan. En ik neem het mezelf kwalijk, dat ik het ook heb laten gebeuren. 
Tuurlijk, ik kan mezelf voorhouden, dat mijn stem niet gehoord zou zijn. Dat mijn protest toch geen verschil zou hebben gemaakt.
Ik kan me er makkelijk vanaf maken, door te stellen, dat ik, een eenvoudige burger van Nederland, geen enkele invloed heb op het handelen van ‘de heren in Den Haag’.

Maar ik stond erbij. Ik keek ernaar. Ik was me ervan bewust en heb het toch laten gebeuren.
En deze bewustwording is pijnlijk. Daarom kan ik me juist zo goed vinden in de referentie naar de oorspronkelijke Februaristaking.
De overeenkomst is duidelijk. En pijnlijk. 

Zo pijnlijk, dat velen dit protest juist geen warm hart toedragen. Het is confronterend. Het dwingt tot keuzes.
Het is gemakkelijker om te denken, dat de leugens, de corruptie en de diefstal je niet zullen raken. Dat alleen anderen hun rechten inleveren.

Dat er toch niets aan te doen is. Dat dit protest niet duidelijk genoeg is, geen eisen stelt, geen alternatieven biedt, geen stelling neemt.

 Ik ga er staan. Twee dagen. Ook al sta ik alleen. Ook al word ik niet gezien of gehoord. Ook al verandert er misschien niet direct iets.

Ik ga er staan voor mezelf. Voor mijn geweten. Voor mijn gemoedsrust.
En voor diegenen die niet kunnen, niet durven of niet mogen.
En zelfs voor diegenen die uit onwetendheid, naïviteit of eigenbelang niet willen protesteren.
Ik heb te lang gezwegen. Ik heb te lang niets gedaan.

Ik zal vanaf nu iedere kans aangrijpen om wel iets te doen.
Ik weet niet waar het zal eindigen, maar voor mij begint het op 25 en 26 februari 2009.
Op die dagen maak ik dankbaar gebruik van de kans om op te komen voor onze rechten, voor onze toekomst.

Ingezonden door Jan Haken
U kunt hem behalve via reacties op de Vrijspreker ook rechtstreeks bereiken via:  [jnhaken@gmail.com ]

————————————————————-
De Vrijspreker zal trachten de voortgang te volgen en bezoekers van de Vrijspreker te informeren.
Ondertussen wensen we deze organisatie, die tenminste wat DOET, veel succes.