Een koopsompolis aanschaffen tegen vijf keer de contante waarde?
Is zoiets mogelijk? Is het mogelijk dat bij verkoop van dergelijke producten het niet tot de koper doordringt dat hij iets aanschaft, dat veel te duur is?
Wie voor zo iets te strikken valt, moet wel over een bijzonder tekort aan inzicht en rekenvaardigheid beschikken. De discrepantie tussen hetgeen men betaalt en ontvangt , overschrijdt hier immers welk redelijk percentage dan ook. Het deel van de bevolking dat niet debiel, imbeciel of idioot is ( samen 2,5 procent) zou dit op moeten merken.
Liegen en bedriegen in de financiële sector zijn helaas schering en inslag geworden. De DSB gaf haar personeel de opdracht mee : “Liegen mag wel, bedriegen niet.”
Waar de directie de grens trok tussen leugen en bedrog, is niet duidelijk. Evenmin is duidelijk,welke de relevantie is van een dergelijke grens. Misschien kan iemand van deze instelling dat nog eens op de televisie komen vertellen.
De lage ontwikkeling van het publiek maakt het de financiële sector wel gemakkelijk.
Er lopen nu mensen rond in het land, die de tafel van zeven niet kennen, met als verontschuldiging, dat men het moeilijke 8 x7 en 9 x 7 wel op de calculator kan uitrekenen. ( maar zelfs dat lukt , na wat gestuntel met de toetsen, soms niet.)
Dit verschijnsel komt niet alleen voor bij de doorsnee Nederlander, maar ook bij onderwijzend personeel. Mijn oud-docent Dr. Eddy de Moor geeft les aan onderwijzers die de meest eenvoudige berekeningen niet kunnen uitvoeren en geen enkel inzicht hebben in de verhoudingen tussen getallen. Het is tegenwoordig heel gewoon dat een onderwijzer “1000” antwoord, als hem gevraagd wordt, hoeveel 100 x 100 is. Ik weet dat dit ongelofelijk klinkt, maar helaas is het waar.
Geen wonder dus dat velen opgelicht worden in een land met zulk slecht rekenonderwijs en zo’n wijd verbreide domheid.
Op de zwaar verstoorde , verwrongen en gecorrumpeerde onderwijsmarkt komt wel een zeer treurig evenwicht tot stand : wie het te uitputtend vindt, de tafel van drie te leren, wordt een gewild object voor oplichting en bedrog. Wie wel bereid is om de tafels te leren en enig inzicht verwerft in verhoudingen tussen getallen, zal vermoedelijk aan de oplichter enige weerstand kunnen bieden.
Men vraagt zich af waarom er geen televisieprogramma bestaat dat iedere dag 15 minuten les in rekenen geeft. Er schijnt in den lande een enorme angst voor ontwikkeling te bestaan.
Zaken die vroeger ieder kind van 10 jaar bekend waren , worden nu zelfs door veel volwassenen niet beheerst. Bij het taalonderwijs treden helaas precies dezelfde verschijnselen op.
Hoewel spelling op zichzelf onbelangrijk is, staat het toch wel erg slordig, als iemand niet weet of een werkwoordsstam een t achter zich krijgt.
Wat de financiële industrie betreft , hier treden dezelfde verschijnselen op als op de religiemarkt: hoe minder mensen de tafel van drie kennen, des te beter zal het deze industrie gaan. Men behoeft dan ook van de zijde van deze industrie geen pogingen te verwachten om het publiek rekenwijs te maken.
Hugo van Reijen


























Wie voor zo iets te strikken valt, moet wel over een bijzonder tekort aan inzicht en rekenvaardigheid beschikken.
Helaas is dit niet waar. Het is vooral het bewust verbergen wat wat je werkelijk krijgt. De truc in deze was men verkoopt het samen met een hypotheek. Men zegt dus in feite, u leent dit bedrag met verzekeringen tegen dit maandbedrag. Dat men veel meer leent dan ook had gekund omwille van een ‘verzekering’ die niets dekt, en veel te duur was vertelt men niet. Men gaf bewust geen onderverdeling van de kosten.
Het is te makkelijk om te zeggen dat dit domme mensen zijn. Vaak vertrouw je ook een verkoper. Misschien naief, maar ik durf te wedden dat de schrijfer van dit stukje ook niet alle kleine letterjes van al zijn polissen heeft doorgenomen. Immers, jeverwacht niet dat daar echt grote dingen in staan die je niet verteld zijn. Bij DSB was dat wel het geval.
Ander voorbeeld is ook de leen-beleggingspolissen die eind jaren 90 verkocht zijn. Daar erd gewoon gesuggereerd datje spaarde en dat er geen risico was. Dat was dus een dubbele leugen want je spaarde niets en er was een hoog risico.
Natuurlijk is iedereen zelf verantwoordelijk, maar in een vrije samenleving mag je wel degelijk eenverkoper verantwoordelijk houden voor misleidende verkoopinformatie.
DSB is in feite zeer libertarisch ten onder gegaan. Toen uitlekten wat voor oplichters ze waren zijn ze binnen luttle maanden bankroet gegaan.
Hugo J. van Reijen [32] reageerde op deze reactie.
@Romee [15]: Klopt, maar zelfs bij een verkoper verwacht je enige eerlijkheid. Als een autoverkoper vertelt dat een bepaald model zeer zuinig is weet je heus wel dat die ongetwijfeld wat overdrijft, maar jeverwacht niet dat die helemaa aan de andre kant van het spectrum zit en een label G heeft.
DSB heeft bewust zijn producten zo gemaakt dat bij wijz evan spreke G-label auto’s leken als A-labels. Bewust zodanig dat de klant niet kon zien wat die werkelijk kocht. Dat is gewoon oplichting. En nu steeds meer bekend wordt, bleek dat jarenlang de groei van DSB voor hetmerendeel gebaseerd was juist op e verkoop van de nu bekritiseerde koopsompolissen. Die oplichtingspolissen waren het hart van DSB bleek nu.
DSB is dus ten onder gegaan aan haar eigen oplichting. Dat DNB daar wellicht ook een scheve schaats in gereden heeft, is niet de kernoorzaak. Zeker nu bleek dat ook de topman zelf nogal dubieuze balanscontructies bedacht had betreft risicospreiding.
De vrije markt heeft wat mij betreft hier haar werk uitstekend gedaan.
@Armin [30]:
Ik denk dat Armin gelijk heeft.
En wat betreft de kleine letterjes kan ik Armin het volgende vertellen.
Ofschoon een kleine client, krijg ik van banken zoveel papieren voorgelegd om te tekenen
( soms tientallen tegelijk), dat het mij fysiek onmogelijk is alles te lezen , laat staan op juridische merites te analyseren.
Inderdaad Armin: ik zet dan mij handtekening onder alles, zonder ook maar iets te lezen.
Vaak zijn dan nog hele delen niet ingevuld en laat ik de invulling maar aan de (mij bekende) bankmedewerker over.
Meestal hebben deze medewerkers zelf ook niet veel goeds te vertellen over hun bank.
Hugo van Reijen
@Paul Martens [14]:
Hier ben ik het dus compleet niet mee eens.
WE leven per definitie in een instabiel corrupt financieel systeem, waarbij je genaaid wordt…
Alleen de waarheid kunnen wij mensen niet achterhalen omdat commerciële banken het zelf niet eens weten. En dan bedoel ik de derivaten ‘markt’.
Het speeltje van list en bedrog…dat wij moeten accepteren. Vrij he..
Er bestaat geen vrije markt in een fractual reserve system.
Oscar [34] reageerde op deze reactie.
@Rothschild [33]:
Ja, en er bestaat geen fractueel reserve systeem in een vrije markt. Tenminste, niet op dezelfde schaal als nu.
Comments are closed.